EP 24
สามวันผ่านไปที่ผมนั่งคิดไม่ตกกับปัญหาที่ผมเจออยู่ ผมมัวแต่คิดก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ผมก็ต้องไปดูผลผลิตรวมถึงแยมของผมด้วย
จาคอฟตื่นมาถามผมใหญ่เลยผมเล่าให้จาคอฟฟังแล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น จาคอฟทั้งตกใจแต่ก็ทำความเข้าใจได้ และผมกำชับเขาว่าห้ามบอกใคร เขาก็ตกลง ผมนำชายคนนั้นออกมานอนในบ้านจาคอฟ เพราะมันเข้าวันที่สามที่เขาจะฟื้น
ตอนนี้ผมนั่งเช็คแยมที่ผมจะนำขายพร้อมแปะฉลากวิธีกินที่สามารถนำแยมใส่ลงไปในชาแทนน้ำตาลได้เพื่อเพิ่มรสชาติ หรือจะกินเปล่าๆ ก็ยังได้ อีกไม่นานผมก็จะผลิตขนมปังออกมาแล้ว ที่ผมรีบขายแยมก็เพราะมันทำได้ก่อน ผมก็ต้องขายออกมาก่อน ก็ผมอยากมีเงินอ้ะ..
เคลียร์เรื่องงานเสร็จผมมาทำอาหารและทำขนมไว้เยอะๆ เพราะผมขี้เกียจมาทำหลายรอบ ยังไงผมก็มีช่องเก็บของ มันเก็บอาหารได้ ทำให้ไม่เน่าเสียอีกด้วย เวลาจะกินก็หยิบออกมา
เมื่อทำอาหารทำอะไรเสร็จผมก็ไปเช็ดตัวให้ชายคนนั้นผมนำน้ำวารีพิสุทธิ์กับผ้าสะอาดมาชุบน้ำ แล้วก็ถึงพิธีการปลดเสื้อผ้า (?) ปลดเสื้อผ้า เช็ดตัวไง~ อื้ม.. ผมปลดกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างผิวออกแทนๆ หน่อย แต่กล้ามแน่นมากกก
เอวคอดกำลังดี มีรอยสักตรงไหล่ด้านขวาพาดลงมาถึงแผ่นอกลายมังกร ดูแบดกายมากๆ ผมบอกเลยถ้าเขาได้ใส่กางเกงยีนส์แบบโลกก่อนคือนายแบบชัดๆ
"อึก! ..อืม..." ร่างสูงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเผยให้เห็นดวงตาสีอำพัน ตาเฉี่ยวๆ คมๆ กับเรือนผมสีดำ ทำให้เขาดูมีความเป็นผู้ใหญ่ และที่สำคัญ เขาตาดุอะ ผมนึกถึงแด๊ดดี้มาเฟียนิยายที่ผมอ่านในโลกก่อน ลุคเขาดูกร๊าวใจผมอ่า
"นะ..นาย..โอ๊ย!! " ร่างสูงพยายามลุกแต่ก็ต้องนอนลงไปเพราะบาดแผลภายนอกยังไม่หายดี
"เอ่อ..คุณ ยังไม่หายดี อย่าพึ่งลุกเลยตอนนี้ ผมขอเช็ดตัวก่อน
ว่าแล้วผมก็จัดการเช็ดตัวให้เขาอย่างไวๆ แต่ยังมีสายตาเขาจ้องอยู่ ทำให้ผมเกร็งอะ คนจะเช็ดตัวให้อย่าจ้องกันแบบนั้นดิ แล้วยิ่งผมจะเช็ดลงต่ำไปข้างล่าง เขาก็ยิ่งมอง.. โอเค ผมไม่เช็ดให้เขาละ
"หิวมั้ย ผมจะไปหาอะไรให้คุณกิน"
"หิว"
"รอแปปนึงนะครับ"
ผมว่าแบบนั้นก็เอาผ้าไปตากแล้วหยิบของกินอ่อนๆ ออกมาจากช่องเก็บของ รวมถึงพุดดิ้งนมด้วย ต่อให้เป็นคนป่วยก็เถอะ แต่ผมถือคติว่ากินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่เด้อออ
ผมจับเขาพยุงตัวให้ลุกขึ้นมานั่ง พร้อมใช้หมอนหลายๆ ใบดันหลังเขาไว้ จริงๆ ผมอยากให้เขากินเองแหละ แต่ไม่มีโต๊ะวางอะ ผมเลยถือชามป้อนเขาซะเลย (ผมอยากป้อนเองด้วยแหละ อันนี้ส่วนตัว หุๆ)
"ทำเอง? " เขามองข้าวต้มหมูกระเทียมเจียวที่อยู่ในชามพร้อมกับมองผม
"ใช่ครับ กินได้รึป่าว? "
"ได้"
"ขนมนั่นด้วย? "
"ใช่ครับ"
ผมป้อนข้าวต้มเขาเรื่อยๆ พร้อมกับพุดดิ้งนม ก็คือเขากินจนหมด แสดงว่าฝีมือผมใช้ได้เลยสินะ! หลังจากนั้นผมกับเขาก็มานั่งคุยกัน
"เธอช่วยชีวิตฉัน? "
"ใช่ครับ"
"ฉันติดหนี้บุญคุณเธอ"
"ใช่ครับติดหนี้บุญคุณ และผมไม่รักษาให้คุณฟรีๆ หรอกนะ พูดแบบนี้คุณอาจจะมองผมแย่ แต่.."
"ขอไอดีการ์ด "
"2837-xxxx-xxxx"
พูดจบร่างสูงหยิบไลท์นิ่งเบรดขึ้นมากด (ไลท์นิ่งเบรดก็คือนาฬิกาเอไออัจฉริยะที่คนรวยเขาใช้กัน)
[ท่านได้รับเงิน100,000,000sw จาก จ้าวไท่หยาง]
"ค่ายารักษา" ร่างสูงกอดอกพูดด้วยหน้านิ่งๆ
"เอ่อ.. แต่นี่มันมากเกินไป.."
"ไม่เอา? "
"เอาครับ " ผมตอบอย่างว่องไวกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ
"ดี"
"แต่ยังมันก็มากไปอยู่ดี.."
"หักจากค่ายา ส่วนที่เหลือถือซะว่าฉันจ้างนายทำขนมให้ฉัน"
"เอ่อ... มันก็ไม่ต่างกับจ้างผมไปเป็นพ่อครัวประจำตัวคุณ.."
"งั้นนายจะทำขนมแล้วส่งให้คนในสำนักฉันไหวมั้ยล่ะ? คนในสำนักฉันมีหนึ่งแสน.."
"หนึ่งแสนผมทำไม่ไหวหรอกครับ"
"งั้น.. ฉันจ้างนายทำขนมให้ฉันทุกครั้งที่ฉันจัดงานฉลองต่างๆ ในสำนักเป็นไง"
"แบบนั้นก็ได้ครับ รวมๆ แล้วถ้าหักจากค่ายาก็..ระยะเวลาที่ผมจะทำขนมส่งให้คุณ 1 ปี"
"ตกลง ฉันให้พ่อบ้านร่างสัญญาแล้ว เดี๋ยวคงเอามาให้ เรื่องค่ารักษาก็ส่วนค่ารักษา ส่วนการช่วยชีวิตถือว่าเป็นหนี้บุญคุญ ตระกูลจ้าวย่อมไม่ผิดคำพูด หากต้องการความช่วยเหลือขอให้บอก"
"ไว้ถ้าผมต้องการความช่วยเหลือผมจะบอกนะ"
"สนใจมาเป็นพ่อครัวประจำตัวฉันมั้ย คุณแสตมป์"
"เอ่อ..ไม่ดีกว่าครับ "
"ฉันเป็นแฟนคลับช่องของเธอ เคยให้คนทักไปขอให้เธอมาเป็นพ่อครัวให้ฉัน"
"อ้อ.. คุณนี่เอง ผมต้องบอกตรงๆ ว่าผมต้องขอโทษด้วย ช่วงนี้ผมอยากทำธุรกิจ อีกไม่นานผมจะมีร้านเป็นของตัวเอง แวะมาอุดหนุนได้นะครับ"
"ถ้าขาดคนงาน ก็จ้างคนของฉันไปได้ คนของฉันฝีมือดี เป็นผู้มีพลัง"
ผู้มีพลัง.. พอผมนึกย้อนๆ ไปดู จ้าวไท่หยาง.. เป็นแฟนคลับช่องผม.. ผมนึกออกละ! จ้าวไท่หยาง 1ใน4มหาอำนาจ ผู้นำตระกูลจ้าว ผู้ที่มีกำลังคนมากที่สุดในโลกนี้ ส่วนใหญ่กำลังคนของเขาจะเป็นผู้ที่มีพลัง พวกที่มีกำลังภายใน พลังปราณ อะไรพวกนี้
เขาเป็นเจ้าของสำนักศึกษาผู้มีพลังปราณที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งนี้ แถมยังเป็นเจ้าของสำนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วทวีป แต่ทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงโดนงูอนาคอนด้ากัดจนเกือบตายได้วะ?
"คิดอะไรอยู่"
"คิดเรื่องคุ..อุ๊ป!! "
"คิดเรื่องผม? สงสัยสินะทำไมผมถึงโดนงูกัดตายได้ง่ายๆ " คนๆ นี้เหมือนอ่านใจผมได้อะ ทำไมอยู่ต่อหน้าเขาผมไม่เป็นตัวของตัวเองเลยวะ แง้งงง
"ใช่ครับ"
"สำหรับนายที่ช่วยชีวิตฉัน ฉันเล่าให้นายฟังก็ได้ ก่อนที่จะมาโดนงูกัด ฉันถูกไล่ล่าจากไอเชลซีน่ะนายน่าจะรู้ว่าฉันไม่ถูกกับมันอยู่แล้ว ฉันไปประมูลดาบโบราณที่มันหมายตาไว้น่ะ
มันเลยจ้างคนที่สกัดจุดลมปราณได้มาไล่ล่าฉันพร้อมทั้งใช้ปืนที่บรรจุกระสุนสกัดพลังปราณ ทำให้ฉันใช้พลังปราณไม่ได้ จริงๆ ฉันหลบได้นะ แต่นอกจากปืนแล้วยังมีลูกบาศก์แอเรียสกัดพลังปราณด้วย มันกลัวฉันไม่ตายละมั้ง ฉันหนีการไล่ล่าจากพวกมันจนมาถึงป่านี่ และงูนั่นก็กินพวกที่ตามฉันมา เหลือแต่ฉันที่รอดจนนายมาช่วย"
"แล้วแบบนี้คุณยังใช้พลังได้อยู่รึป่าว"
"ฉันพักซักวันสองวันพลังก็กลับมาใช้ได้เหมือนเดิมแล้ว"
"งั้น.. ตอนนี้คุณจะกลับเลย? "
"ยังก่อน ฉันกลับไม่ไหว ขออยู่ที่นี่ต่อก่อน"
"เอ่อ..แต่.."
"ไม่ได้หรอ? " ร่างสูงจ้องผมเหมือนจะกดดันอะ ให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ นะ..
"เอ่อ..ได้ครับ แต่อีก2วันผมจะเข้าไปปราบไองูบ้านั่นที่อยู่ในป่า ถ้าไม่ฆ่ามัน ชาวบ้านที่นี่จะเดือดร้อน ผมกลัวมันจะออกจากป่ามาไล่กินคน"
"ให้ฉันช่วยมั้ย? "
"ไม่เป็นไรหรอก คุณป่วยอยู่"
"เดี๋ยวเรียกคนของฉันมาช่วย"
"โอเคครับ"
เย้! ผมมีคนช่วยแล้ว ผมจะได้ปราบไองูนั่นอย่างไม่โดดเดี่ยว และผมจะจับมันไปทำผัดเผ็ดงู!
6K
