ทาเคชิเดินกลับมาที่วังเพลิงแดงด้วยที่สีหน้าไม่ดีเอาซะเลยเพราะเขาไม่สามารถบอกความจริงให้ยูคิมูระได้รู้ว่าพ่อของเขาได้ตายไปแล้วเหมือนกับเขาเลยเพราะพ่อของทาเคชิเองก็ได้ตายไปแล้วเหมือนกัน แต่ทาเคชิก็ยังดีกว่าเพราะเขายังมีแม่ และน้องชายฝาแฝดของเขา ทาเคชิเดินมาที่ห้องของเขาน้องชายฝาแฝดของเขาเดินเข้ามาหาทันที
“พี่... เด็กนั่นน่ารักมากเลย” ทาคาฮิสะพูด
“ใช่ น่ารักแต่...” เขาไม่พูดต่อ
“ทำไมล่ะ?” น้องชายสงสัย
“แม่... แม่อยู่ไหน?” ทาเคชิถามคนหน้าตาเหมือนเขา
“พี่ถามไปทำไม?” ทาคาฮิสะเดินไปนั่งเก้าอี้ ทาเคชิลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองหน้าทาคาฮิสะด้วยสายตาที่ดุ
“รีบๆบอกมา”
“อยู่ในห้องทำเป็ดุไปได้” ทาคาฮิสะไม่เข้าใจในพี่ชายของตน
“ขอบใจนะ” เขารีบวิ่งตรงไปที่ห้องของแม่ทันที หญิงสาวที่ดูงามอย่างกับภาพวาดจาก์นั่งอยู่ที่เตียงสีชมพูอายุของเธอน่าจะราวๆ 30กว่าๆได้ แต่เธอยังดูสาวและสวยอยู่
“แม่” ทาเคชิเรียก หญิงคนนั้นหันมาแล้วยิ้มขึ้น ทาเคชิเดินไปนั่งที่เตียง
“มีอะไรเหรอ?ทำไมดูหน้าของเ้าไม่ดีเอาซะเลย”
“ผมมีอย่างหนึ่งอยากถามแม่” หญิงคนนั้นเอามือไปลูบหัวทาเคชิด้วยความเอ็นดู
“ว่ามาซิจ๊ะ” เธอยิ้มหวาน
“แม่รู้จักยูคิมูระใช่ไหม?” คำถามของทาเคชิลูกรัก ทำให้เธออึ้งไปทันที รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า
“ลูกเอาอะไรมาพูด” แม่พยายามบ่ายเบี่ยง
“หยุดเถอะครับ หยุดหลอกผมได้แล้ว” หญิงคนนั้นดึงลูกชายตัวเองเข้ามากอด สักพักก็ปล่อยทาเคชิ
“บอกความจริงมาเถอะผมอยากรู้”
“แม่... แม่...” เธออำอึ้งที่จะพูด
“แม่ก็บอกมาเลยซิครับว่ายูคิมูระเป็ลูกของแม่” เสียงของทาเคชิทำให้ทาคาฮิสะที่กำลังแอบฟังทาเคชิกับแม่คุยกันถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งทันที
“ฉันมีน้องจริงๆเหรอ?” เขาพึมพำ
หญิงคนนั้นน้ำตาเริ่มคลอ
“พ่อของยูคิมูระเป็ใคร?” เขาถามต่อ แม่ไม่ตอบ
“เป็ซาตานใช่ไหม?” หญิงคนนั้นหันมามองลูกชายที่นั่งจ้องหน้าเธออยู่
“เขาจับแม่ไปพ่อของลูกก็เลยไปช่วยแม่ แต่ตอนนั้น แม่ก็มีไอ้... มี..ยูคิมูระแล้ว”
“เป็ความจริง?” เธอพยักหน้า
“ยูคิมูระความเป็จริงแล้วเขาจะต้องถูกฆ่า แต่พี่ชายของพ่อเ้าอยากเลี้ยงเอง เขาจึงขอไปเป็ลูก”
“แม่เกลียดยูคิมูระเหรอ?” แม่หันมามองทาเคชิด้วยสายตาที่ดูเครียดแค้น
“ใช่... แม่เกลียดมันเกลียดมัน ยิ่งมันน่าคล้ายพ่อมันเท่าไร แม่ก็ยิ่งเกลียดมันเท่านั้น”
“ทำไม?แม่ต้องเกลียดพ่อยูคิมูระขนาดนั้น”
“ก็เพราะมันฆ่าพ่อของลูกไงล่ะแม่ไม่เข้าใจเลย โทดะจะเลี้ยงลูกศัตรูไว้ทำไม”ทาเคชินั่งนิ่งมาก พ่อยูคิมูระฆ่าพ่อของเขาจริงๆเหรอ ทำไมเื่บ้าๆต้องมาเกิดขึ้นด้วย
จักรพรรดิเอรอสนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวแล้วนึกถึงเื่เมื่อ15 ปีก่อน
“ไงยูคิ” เอรอสเรียก เขาหันมาตาสีฟ้าช่างสดใสยิ่งนัก
“มานั่งทำอะไรตรงนี้?” เอรอสถาม สายตาของยูคิหันกลับไปมองหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่สวนดอกไม้ มีเหล่าบริวารนั่งอยู่ใกล้ๆเธอสวยงาม และยิ่งเวลาผู้หญิงอยู่ใกล้ดอกไม้ ทำให้ยิ่งดูสมกัน
“นายชอบนามิเหรอ?” เอรอสพูด ยูคิหน้าแดงทันที
“ใครบอกนาย?” เขาปัด
“ไปบอกเธอซินายเองก็หน้าตาดี เธอต้องชอบแน่”
“ฉันจะอย่างนั้นได้อย่างไร?” เอรอสลุกขึ้นแล้วเดินไปหานามิ เขาสองคนดูคุยกันสนุกสนาน สักพักนามิมองมาที่ยูคิพร้อมกับรอยยิ้ม ทำให้ยูคิเขิน เอรอสเดินกลับมาอย่างปกติ
“นายไปพูดอะไรกับเธอ?” ยูคิถาม
“ฉันแค่บอกว่ามีคนมานั่งดูเธออยู่ แล้วเธอก็มองมาที่นายเอง”
“ไม่เชื่อหรอก” ยูคิมองดูเธอต่อ
“ยูคิ พนันกันไหม?ว่าใครจะได้ใจของนามิไปก่อน”
“ไม่”
“งั้น...ฉันจะบอกรักเธอก่อนดีไหม? รีบๆ ซะ เดี๋ยวฉันจะตัดหน้า” คำพูดของเอรอสทำให้ยูคิฮึดสู้ เขาไปบอกรักนามิ
“คือ....”
“มีอะไร บอกว่าซิ” นามิถาม
“ฉัน...ฉัน”
“ถ้าไม่พูดฉันจะไปแล้วนะ” เธอลุกขึ้น ยูคิรีบลุกแล้วดันตัวเธอให้นั่งลง
“ฉันชอบเธอ” เสียงดังฟังชัดมาก นามิยิ้ม
“ขอฉันคิดดูก่อนนะ” ยูคิยิ้มขึ้น เวลาที่เขายิ้มดูหล่อมาก
“ขอบใจ” เขาพูดก่อนที่เธอจะเดินไป
นามิไปที่สวนดอกไม้ได้เธอก็ได้พบกับรักแท้กับชายอีกคน เขาเป็คนที่เธอหลงรักมานานแล้วเขามีชื่อว่าโทยะ โทยะเป็คนปากหวานทำให้นามิรักเขามาและทั้งสองก็ได้มีลูกแฝดด้วยกัน คนแรกชื่อ ทาเคชิ คนที่สองทาคาฮิสะทั้งสองคนรักกันมาก โดยที่ยูคิไม่รู้เลย เขายังรักนามิอยู่ตลอด
1ปีผ่านไปยูคิเดินกลับบ้านเขาเห็นลุงของเอรอสแล้วคนในวังเป็จำนวนมากยืนมุ่งดูกันเขาเดินแหวกคนเข้าไป และสิ่งที่เขาเห็นคือพ่อเขานั่งอยู่มือถูกมัด
“พ่อ!” เขาวิ่งเข้าไปหาพ่อทันที
“ใครทำพ่อ?”
“ยูคิ... เก็บสร้อยคอมุขหิมะให้ดีแล้วลูกดูแลตัวเองด้วยนะ” น้ำตาของพ่อไหลออกมายูคิมองไปที่สร้อยคอมุขหิมะ เป็สร้อยที่ทำจากพลังของแม่และพลังของพ่อเขาหันไปมองลุงของเอรอส
“ลุงจับพ่อผมทำไม?” สิ้นเสียงยูคิ ตัวพ่อเขาล้มลงไปที่พื้น เืของพ่อสาดมาที่ตัวของยูคิหัวกลิ้งมาหยุดตรงหน้าเขา
“พ่อ!” เขาะโพร้อมกับน้ำตา เืของพ่อเป็สีน้ำเงินเข้ม
“นั่นคือคำตอบ” ลุงเอรอสพูด ทุกคนที่ยืนดูต่างฮือฮากัน รวมทั้งในนั้นก็มีนามิด้วย
“ทำไม? บอกผมซิ” ทหารลากศพพ่อของยูคิไปเพื่อที่จะเผา ยูคิคลานตามแต่ถูกพวกทหารกันเอาไว้น้ำตาของเขาไหลไม่หยุด
“พ่อของเ้าเป็ซาตานสีเืของอาณาจักรเราไม่มีใครมีเืเป็สีน้ำเงิน ทุกคนมีเืเป็สีแดงดีที่แม่ของเ้าตายแล้ว” ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วจับหน้ายูคิ มืออีกข้างก็เอามีดกรีดหน้าเขา เืของยูคิไหลออกมา นามิที่ยืนดูก็ทำให้เธอใ เพราะเืของยูคิก็เป็สีน้ำเงิน
“เอามันไปฆ่า” เสียงทุกคนดังขึ้น
“ไม่ ไม่นะ ไม่” สายตาของยูคิ กวาดมองดูคนที่ยืนมุ่งดูและเขาก็เห็นนามิที่ยืนมองเขาด้วยสายตาที่รังเกียจเขา เขาวิ่งเข้าไปหานามิ
“ไม่ใช่.... ไม่ใช่นะนามิ ผม ไม่ใช่ ปีศาจ” นามิผลักยูคิล้มลง เธอรังเกียจเขามากพวกทหารรีบเข้ามาลากเขาไป ตลอดทางยูคิก็เอาแต่ะโเรียกชื่อนามิเขากลับมานั่งที่ลานปะา
“นามิ ไม่ใช่นะ.....ผม.... ผมไม่ใช่..... ผมไม่ใช่ปีศาจ....นามิ...นา....” ยูคิลุกขึ้นยืนพวกทหารถอยหลังกันหนึ่งก้าวเขาวิ่งเข้าดึงดาบจากทหารคนหนึ่งแล้วก็ไล่ฟันทุกคนที่เข้ามาใกล้เขาด้วยฝีมือของเขาทำให้หลายคนต้องตายไป
“จับมัน” คำสั่งของลุงเหมือนไม่มีผล ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ยูคิเลย
“ไม่ไหวหรอกครับฝีมือของมันเก่งมาก” ทหารนายหนึ่งรายงานลุงของเอรอสลงไปสู้กับยูคิ แต่ด้วยสายเืของยูคิที่ไม่เหมือนใครและไม่รู้ว่าสายเืนี้มาจากไหน ทำให้เขาเก่งกว่าใครทั้งหมดลุงของเอรอสพลาดท่าให้กับยูคิ ยูคิจึงเสียบไปที่ตัวของลุงเอรอส
“พ่อผมไม่ใช่ปีศาจ” เขายังยืนยัน พ่อของเขาเป็หมอใน ช่วยเหลือคน แล้วเขาจะเป็ปีศาจได้ยังไงหรือแค่สีเืที่ทุกคนกลัว จริงอยู่ที่สีเืของเขาไม่เหมือนใครแต่ก็ไม่จำเป็ต้องเป็ซาตานหรือปีศาจ
“พ่อผมเป็คนดี” เขาดึงดาบออกจากตัวลุง ลุงล้มลงพร้อมกับสิ้นลมทันที
“ลุง!” เอรอสะโ ยูคิมองเอรอสด้วยสายตาที่เ็าและน่ากลัว สีตาของเขากลายเป็สีเทายิ่งทำให้น่ากลัวเข้าไปใหญ่ ยูคิเดินมาทางนามิ ทุกคนหลีกหนีกันหมดโทยะเข้าบังนามิเอาไว้
“หลบไป” ยูคิพูด นามิตัวสั่น โทยะหยิบดาบขึ้นมาเพื่อที่จะสู้
“ฉันไม่ยอมให้ปีศาจอย่างแกมาเอานามิไปหรอก” ยูคิเอาดาบเขาฟันดาบของโทยะหัก โทยะวิ่งเอาดาบที่หักเข้าไปแทงยูคิยูคิผลักโทยะล้มลง แล้วดึงดาบออก ปากแผลของเขาค่อยๆ หาไป
“ปีศาจ...นายเป็ปีศาจจริงๆ” นามิพูด ตัวเธอสั่นมาก โทยะลุกขึ้นมาแล้วต่อยไปที่หน้ายูคิ ยูคิชกกลับหมัดเดียว โทยะสลบทันทีนามิวิ่งเข้าไปกอดโทยะที่สลบอยู่ ยูคิดึงตัวนามิให้ไปกลับเขา ถึงเขาพานามิไปก็คงพาไปได้แต่ร่างกายเท่านั้นเพราะใจของเธอได้มอบให้โทยะแล้วถึงยูคิจะไม่ใช่ปีศาจหรือซาตานแต่เขาก็ต้องอยู่อย่างซาตานเพราะไม่มีใครอยากเข้าใกล้เขา กระทังคนที่เขารัก...
เอรอสเผลอหลับไปภาพเก่าๆ กลายเป็ความฝันที่เขาไม่มีวันลืมเลย สักพักเซยะเดินเข้ามาอย่างเร็ว
“นี่...มีเื่อะไรเหรอ? ดูรีบเร่งเชียว” เอรอสถาม
“แย่แล้วครับท่าน” เซยะพูด
“แย่... อะไรแย่ไม่มีอะไรแย่เท่าที่ข้าเคยเจอมากแล้ว”
“แย่จริงๆครับน่ากลัวมาก”
“นี่...จะพูดเมื่อไหร่ ก็ค่อยปลุกข้าล่ะกัน”
“ยูคิมูระ”
“ไอ้เด็กนั่นก่อเื่อะไรอีกล่ะ?”
“ยูคิมูระฆ่าโยริฮิสะครับ”ตาของเอรอสเบิกกว้างด้วยความใ
“ว่าอะไรนะ?”
“โยริฮิสะตายแล้วครับด้วยฝีมือยูคิมูระ” เซยะรายงานอีกครั้ง
“บ้าน่า....เด็กอายุเพียงสิบสองฆ่าคน” เอรอสถึงกับอึ้ง
“เพราะมันมีสายเืซาตานจริงๆ” เซยะพูด
“เหมือนพ่อมันไม่มีผิด”
เอรอสเดินไปถึงที่เกิดเหตุเขาเห็นยูคิมูระนอนสลบอยู่
“เห็นทีข้าจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้ว” สักพักโทดะวิ่งมาที่ห้องปรุงยา
“ยูคิมูระ” โทดะจะเข้าไปจับตัวยูคิมูระ
“หยุดก่อน โทดะ” โทดะหันมามองเอรอส
“ทำไมล่ะ?”
“เราต้องกำจัดทิ้งซะก่อนที่จะเป็ภัยต่ออาณาจักรเรา”
“แต่เด็กคนนี้ไม่รู้เื่อะไร ถ้าเราเลี้ยงดูเขาอย่างดี รับรองว่าเขาจะต้องเป็คนดีแน่”
“สายไปแล้วล่ะเืซาตานเืเต็มตัวเขาแล้ว”
“จับขัง”
“อย่าเลย ข้าขอร้อง” โทดะคุกเข่าลง
“ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วปีศาจก็เป็นปีศาจวันยังค่ำ” น้ำตาโทดะไหลออกมาทันที
12K
![จ้าวปกครองแดนนรกภูมิเยี่ยงข้าดันมาเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ..!! [E-BOOK ใน MEB]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698224279_17658081.webp)
![[BL] เกิดใหม่เป็นคุณชายผู้อาภัพ (จบแล้ว มี E-Book)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1692355755_41920948.webp)