รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep29

มะปรางอยู่ที่นี่ได้2วันแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ฉันกับลูคัสคอยจับผิดแต่มะปรางแทบไม่แสดงอะไรออกมาเลย

ตึง~ โครม~ โอ๊ย!~

ฉันโดพลักจากข้างหลังตอนจะก้าวลงขั้นบันไดโชคยังดีที่ไม่ได้สูงมากนัก แต่ก็เจ็บอยู่เหมือนกัน

กรี๊ดดด~

เสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นจากทางที่ฉันตกลงมาก็เห็นลูคัสประชากผมมะปรางเอาไว้แล้ว

"กล้าเล่นลอบกัดแบบนี้ เธออยากเจอดีนักใช่ไหม"

"ฉันเปล่าทำอะไรนะ"

"ฉันเห็นกับตา คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง เจ๊เป็นอะไรมากไหม"

ลูคัสหันมาถามฉันๆเลยส่ายหัวให้เขาฉันไม่ได้เป็นอะไรมาแค่เจ็บตรงข้อเท้าสงสัยขาจะแพลงแน่เลย

"วาเลน! ทำไมมาอยู่ตรงนี้เจ็บตรงไหนไหม"

"ไม่เท่าไหร่ นายมาได้ไงไหนบอกว่าไปเครียเอกสาร"

"ถ้าไม่มาจะเห็นเธอแบบนี้ไหม ฉันรีบมาแล้วแต่ช้าไปนิด"

คาเอลอุ้มฉันขึ้นเขาหันไปมองมะปรางที่ลูคัสยังคงกำผมเธออยู่ไม่ยอมปล่อย

"ฉันว่าแล้วเธอมันเชื่อไม่ได้ การที่เธอมาล้ำเส้นแบบนี้ฉันไม่ได้ใจดีหรอกนะ"

"ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะพี่คาเอล"

"กองไว้ตรงนั้นเหละ คนอย่างเธอ...ฆ่าทิ้งสะดีไหมนะ"

คาเอลพูดเสียงเย็นชาใบหน้าเรียบเฉยแต่น่ากลัวสุดเขาเน้นประโยคหลังได้น่าขนลุกจริงๆ มะปรางหน้าถอดสีทันทีแล้วฉันก็ไม่ได้ใจดีขนาดนั้นสะด้วยสิ

"มึงจัดการเลยละกันไอ้คัส อย่าให้เหลือแม้แต่เส้นผม"

"ไม่นะ มะปรางขอโทษ ปล่อยมะปรางไปเถอะนะ"

มะปรางพยายามขอร้องคาเอลแต่คาเอลก็อุ้มฉันเดินหันหลังออกมาทันที เขาพาฉันกลับมาที่คอนโด สายตาเขายังคงฉายแววเย็นชาอยู่

"เจ็บมากไหม"

"นิดหน่อยตรงข้อเท้านะ อันที่จริงอย่าถึงกับฆ่ามะปรางเลยนะ"

"หรือจะให้อยู่แบบตายทั้งเป็นดีละ แบบนี้ฉันว่าทรมานกว่าตายไปเลยมากกว่านะ"

คาเอลพูดเสียงเรียบนิ่งเขาไม่เหมือนทุกที ถึงจะโกรธฉันขนาดไหนแต่ไม่เคยเป็นถึงขนาดนี้ที่จะเย็นชาขนาดนี้

สวบ~

ฉันสวมกอดคาเอลแน่น พยายามให้เขาใจเย็นที่สุดฉันรู้ว่าเขาโกรธมะปรางแต่มะปรางก็ยังเด็กเกินไปถึงกับจะฆ่าจะแกงกัน

"คาเอลแค่สั่งสอนก็พอได้ไหม มะปรางอาจจะไม่ทันคิดเขายังเด็กเกินไป"

"รู้ใช่ไหมว่าฉันหวงเธอแต่ไหน"

"อ่า...รู้สิ"

"งั้นก็ควรรู้ไว้ว่าใครที่มายุางกับของรักของหวงของฉันมันไม่มีทางได้ตายดีทุกคน"

คาเอลมองฉันอย่างจริงจัง เขาลูบหัวฉันแล้วดึงฉันเข้าไปกอดแน่น

"ถ้าฉันเสียเธอไปฉันจะอยู่ยังไง ชีวิตฉันทั้งชีวิตยกให้เธอหมดแล้วถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันคงทนเฉยไม่ไหว เพราะฉะนั้นอย่าห้ามฉัน"

ฉันพยักหน้าให้คาเอลฉันรู้ว่าถึงห้ามเขาก็ทำอยู่ดีตอนนี้เขาเริ่มใจเย็นลงมาบ้างแล้ว ความใจร้อนที่คาเอลเป็นแบบนี้ทำให้ฉันแทบจะไม่กล้าขัดเขาด้วยซ้ำสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนที่ขวางทางได้ทุกเมื่อนั้นมันน่ากลัวจริงๆ

>>ผับkk<<

รู้สึกว่าเดี่ยวนี้ฉันวนเวียนกับสนามแข่งและผับไปมาตลอด ก็คาเอลเล่นลากไปนู้นทีนั่นทีให้อยู่ในสายตาตลอด ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกับน้ำว้าเลยไม่รู้ว่าเครียเรื่องปัญหาต่างๆได้หรือยัง

"เจ๊ช่วยผมด้วย!! เจ๊ต้องช่วยผมนะ"

"ทำไมอะไรเกิดอะไรขึ้น"

ลูคัสวิ่งเข้ามาให้ห้องหน้าตาตื่น ทำให้ฉันคาเอลโจเซฟ หันไปมองพร้อมกัน

"ผมต้องไปงานเลี้ยงโรงเรียนแต่ผมไม่มีคู่ไปด้วยเข๊ไปกับผมนะ นะครับเจ๊"

"ทำไมมึงต้องให้วาเลนไปกับมึงด้วยว่ะ"

"ยุ่งไรเฮีย ผมขอเจ๊ไม่ได้ขอเฮียสะหน่อย"

"มึงนี่แม่งปากดีขึ้นทุกวัน"

แบร่~ (ลูคัสแลบลิ้นใส่คาเอล)

"ฮ่าๆเอาน่าไอ้คาเอล ให้ไอ้ลูคัสมันพูดก่อนดิ มึงจะรีบแทรกทำไมหวงไม่เข้าเรื่อง"

"กูผิดอีก"

"เออ!/เออ/ใช่"

เราสามคนพูดพร้อมกันจนคาเอลเบ้ปากกอดอกแต่ยอมเงียบแน่โดยดี

"แล้วเจ๊จะไปไหม"

ลูคัสส่งสายตาน่าสงสารมาให้ฉันแหมแต่มันก็ยังไงๆอยู่นะ

"ไม่เหมาะมั้งลูคัสทำไมไม่ลองหาคนรุ่นเดียวกันละฉันไปจะเสียบรรยากาศสะเปล่าๆ"

"ไม่อ่ะ เจ๊ดีที่สุด"

"ทำไมถึงต้องเป็นฉัน ไปกับเด็กรุ่นๆกันหาคนน่ารักๆไปด้วยแค่นี้ก็เริ่ดแล้ว"

"สำหรับผมเจ๊สวยที่สุด ผมไม่เห็นใครทั้งนั้น"

"ต่อหน้าต่อตากูเลยนะไอ้คัส มึงเห็นหัวกูบ้างป่ะ"

"หัวโด่ขนาดนั้นต้องเห็นดิ"

คาเอลทำท่ายกขาขึ้นมาขู่ลูคัสส่วนโจเซฟได้แต่หัวเราะ ทำไมนะกับคนอื่นคาเอลแทบจะฆ่าทิ้งแต่กับลูคัสแทบจะไม่แตะเลยด้วยซ้ำดีก็แค่ขู่ไปงั้นเหละแถมลูคัสก็ไม่ได้กลัวเลยสักนิด

"ก็ได้ฉันจะไปด้วยก็ได้แต่มีขอแลกเปลี่ยน"

"อะไร!/อะไรอ่ะเจ๊"

"ไว้ค่อยบอกละก่อน"

"ถ้าเจ๊จะขอผมเป็นแฟนละก็ผมเต็มใจเจ๊ไม่ต้องคิดเยอะเลยนะเรื่องนี้"

เพี๊ยะ!! โอ๊ย!!

คาเอลตบหัวลูคัสเสียงดังลูคัสถึงกับร้องลั่นออกมาลูบหัวตัวเองปอยๆ

"อย่าเยอะไอ้คัส ได้คืบจะเอาศอกเดี่ยวเถอะมึง"

"พูดเล่นแค่นี้เอง โด่ทำหวงไปก็ได้ .......แต่ผมจริงจังนะ"

ลูคัสกระซิบประโยคหลังกับฉันให้ได้ยินคนเดียวลูคัสยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วรีบออกจากห้องไป

เรื่องนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าสองคนนี้เป็นอะไรกันแน่