ตอนที่ 5 ท่านไม่ใช่สินะ!!
//กลางดึกวันนี้//
ริโอน่าที่ก่อเื่เอาไว้เมื่อ่บ่าย ตอนนี้เธอได้หลบเข้ามาอยู่ในห้องนอนของเธอ และตอนนี้ก็กำลังหลับไปเพื่อหนีปัญหา เธอคิดว่าวันนี้คงจบลงด้วยการที่เธอไม่ออกไปเจอใครอีก เพื่อที่จะปล่อยให้มันผ่านไป
" ก๊อก ก๊อก ก๊อก " เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เปิดประตูองค์หญิง"
ริโอน่าได้ยินเสียงเรียกจึงทำให้เธอสะดุ้งตื่นทันที เธอรู้ในทันทีว่าเ้าของเสียงนั่นคือใคร แต่เธอไม่อยากเดินไปเปิดประตูเลย เพราะเธอรู้ว่าหากเปิดประตูออกไปคงเจอเื่หนักใจอีกแน่
"ถ้าไม่เปิดเราจะพังเข้าไปแล้วนะ.."
เสียงะโของเขาดังขึ้นอีกครั้งและริโอน่าคิดว่าเขาจะทำอย่างที่พูดแน่ๆ เธอจึงรีบลุกจากเตียงเพื่อไปเปิดประตูให้เ้าของเสียงนั้น
"แอ๊ดดดดด" เปิดประตู
สายตาที่สบกันของเขาและเธอ ทำให้ทุกอย่างเงียบลง เขาไม่พูดอะไรเลยเมื่อเห็นใบหน้าของเธอ เขาทำเพียงเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆอย่างช้าๆเพื่อที่จะเข้าห้อง และเธอก็ถอยหลังเข้ามาอย่างช้าๆเช่นกัน
"ก่อเื่อีกแล้วนะ.." เสียงเรียบๆเอ่ยขึ้น
"....."
"ท่านไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร งั้นฟังเราก็พอ...วันนี้ท่านทำให้ที่นี่วุ่นวายไปหมด ถ้าเราไม่ลงโทษท่านบ้าง ทุกคนที่นี่คงต่อว่าเราเป็แน่"
"นี่ท่าน...ไม่คิดจะถามเอาความจริงจากเราบ้างเลยงั้นหรอ"
"......" เขาชะงักไปชั่วขณะ
"ท่านเอาแต่บอกว่าทุกอย่างเป็ความผิดของเรา แต่ทุกครั้ง ท่านก็ไม่เคยเอ่ยถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง..."
"ไม่สิ!! ท่านไม่เคยอยากรู้อยู่แล้วมากกว่า"
เขาใในคำถามเรียบๆของเธอ เทรย์เวอร์ที่ไม่เคยใส่ใจริโอน่าเลยั้แ่ต้น ตอนนี้เขากลับรู้สึกได้ว่า เขาควรถามเธอบ้าง
"งั้น...ท่านมีอะไรจะบอกเราไหมล่ะ...?" เขาถามเธอ
"ไม่ล่ะ...ยังไงท่านก็คิดว่าเราผิดอยู่แล้ว อยากจะลงโทษอะไรก็เอาที่สบายใจท่านเถอะ..."
"......." เขาเงียบไปชั่วครู่
"ทำไมถึงคิดจะถอนหมั้นล่ะ..?"
"ฮะ...ว่าไงนะ"
"เราถาม...ว่าทำไมถึงพูดว่าจะถอนหมั้น"
"...." เธอเงียบลง
"ตอบเรามาสิ...ว่าทำไมถึงคิดแบบนั้น"
"เรานึกว่าท่านจะพูดเื่ในครัววันนี้ซะอีก"
"เื่นั้นเอาไว้ทีหลัง...ตอบเื่ที่เรากำลังถามมาก่อน"
"ทำไม...เื่นี้มันสำคัญด้วยหรอ ท่านก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเราั้แ่แรกอยู่แล้วนิ ถอนหมั้นไป คนที่ดีใจน่าจะเป็ท่านนะ"
"....."เขาเงียบลง
ทั้งคู่ต่างพากันเงียบลงเพราะคำตอบของริโอน่าทำให้เทรย์เวอร์รู้สึกไม่สบายใจ และเขากำลังนึกคำถามที่จะทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป
"ทำไมคิดว่าเราจะดีใจที่ไม่ได้แต่งงานกับท่าน.."
"เพราะท่านไม่เคยรักเราไงล่ะ.."
"ท่านรู้ได้ไง ว่าเราไม่เคยรักท่าน.."
"....." เธอหยุดชะงักกับคำตอบชั่วครู่
"ท่านจะบอกว่าท่านรักเรางั้นหรอ..? คนโกหก.."
สายตาเ็าของเธอได้ส่งไปที่เขาอย่างจริงจัง เขายังคงมองตาของเธออย่างไม่ย่อท้อ
"ใช่...เราโกหก จริงอยู่ว่าเราไม่เคยรักท่านเลย แต่เราก็ไม่ได้คิดจะยกเลิกงานแต่งหรอกนะ"
"ทำไม..? แต่งกับคนที่ไม่ได้รักเนี่ยนะ เพื่อ..?"
"เราก็มีเหตุผลของเรานั่นแหละ ท่านไม่ต้องห่วง ยังไงเราก็จะแต่งงานกับท่านอย่างแน่นอน แต่ขอทีเถอะ...ท่านเลิกก่อปัญหาสักที แค่นี้คนที่นี่ก็ไม่ชอบท่านมากอยู่แล้ว อย่าสร้างปัญหาอีกเลยนะ.."
"เหอะ!! ท่านก็พูดง่ายสิ คนที่มาอยู่ที่นี่ด้วยใจที่รักท่าน แต่ท่านกับไม่แยแส เราต่างหากที่ดูน่าสงสารกว่าคนพวกนั้น.."
"ท่านเนี่ยนะน่าสงสาร...อาละวาดไปทั่วแบบนั้น ท่านจะให้เราสงสารท่านงั้นหรอ เราสิน่าสงสารกว่า ที่ต้องคอยแก้ปัญหาให้ท่าน"
"....."
ริโอน่าเงียบลงเพราะรู้ว่าที่เขากำลังพูดนั้นเป็เื่จริง องค์หญิงเอาแต่สร้างปัญหาจริงและพอเธอมาอยู่ในร่างแทนองค์หญิง เธอก็ยังคงสร้างปัญหาเพิ่ม แต่ริโอน่ามีความรู้สึกว่าถ้าหากยังอยู่ที่นี่คงทำให้คนอื่นเดือดร้อนแน่ๆ เธอจึงตอบกลับเทรย์เวอร์ไปว่า...
"งั้นก็...ถอนหมั้นกันเถอะ เื่ทุกอย่างจะได้จบ"
"ที่เราพูดไปก่อนหน้านี้ท่านไม่เข้าใจรึไง..."
"เข้าใจ...เข้าใจดีเลยล่ะ...ว่าท่านไม่เคยรักองค์หญิงเลยแม้แต่น้อย แต่ท่านก็ไม่คิดที่จะผลักนางออกไป เอาแต่ขังนางไว้ในกรงเหตุผลของท่าน"
".....ท่านพูดอะไรของท่าน เราไม่เข้าใจ ทำไมพูดเหมือนเป็คนอื่นที่ไม่ใช่องค์หญิง"
"นั่นสินะ...เราคงเป็องค์หญิงคนเดิมที่รักท่านจนหน้ามืดตามัวไม่ได้อีกแล้ว"
"......"
"เราจะส่งสารไปให้ท่านพ่อและท่านแม่ เพื่อที่จะถอนหมั้นท่าน"
" ไม่!! " เขาปฏิเสธเสียงแข็ง
"เลิกพูดแบบนี้สักที เราเบื่อที่จะพูดกับท่านแล้วนะ"
"นี่...ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ กะจะเรียกร้องความสนใจจากเราด้วยการเปลี่ยนตัวเองเป็แบบนี้น่ะหรอ อา...ถ้าเป็แบบนั้นท่านทำสำเร็จแล้ว เราจะไม่ให้ท่านถอนหมั้นตกลงไหม พอใจรึยัง..."
"...บ้ารึเปล่า เราจะทำแบบนั้นไปทำไม เราไม่ได้อยากได้รับความสนใจจากท่านเลยสักนิด..."
"อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย...ท่านที่เอาแต่ตามเราทุกวัน ทำทุกอย่างเพื่อให้เรารักท่าน ตอนนี้กลับบอกว่าจะถอนหมั้นจริงๆ คิดว่าเราจะเชื่อคำพูดท่านงั้นหรอ ท่านก็แค่อยากเรียกร้องเพื่อให้เราห้ามท่านก็เท่านั้นแหละ..."
"อาาาา...ฮะ ฮะ เข้าใจแล้ว นี่ท่านคิดว่าเราพูดเล่นงั้นสินะ อืม...ได้ พรุ่งนี้เราจะกลับอาณาจักรของเรา เตรียมคนให้ไปส่งเราด้วยแล้วกัน และก็เชิญท่านออกไปจากห้องเราได้แล้ว.."
ริโอน่าพูดจบก็หันหลังให้เทรย์เวอร์ทันที เธอรู้สึกแย่กับบทสนทนานี้จริงๆ ทำไมเขาถึงเอาแต่คิดว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ทั้งๆที่ตลอดชั่วชีวิตของเธอ เธอไม่เคยเลยแม้แต่จะเรียกร้องอะไรจากผู้อื่น
เธอรู้สึกไม่ยุติธรรมเลย เพราะคนที่เทรย์เวอร์บอกทั้งหมดนั่นไม่ใช่เธอ แต่เขาก็ยังเอาแต่ต่อว่าเธอ
วินาทีที่เธอกำลังคุ้นคิดนั้น เขาที่อยู่เื้ัของเธอกำลังค่อยๆเข้ามาใกล้ๆ เขาเอื้อมมือหนึ่งข้างเพื่อเอื้อมไปจับที่มือของเธอ
"เราไม่ได้หมายความแบบนั้น...ท่านไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ อยู่ที่นี่ต่อเถอะ"
"....."
"ท่านไม่ใช่...ไม่ใช่ริโอน่าใช่ไหม..?"
เธอได้ยินที่เขาพูดขึ้น จึงใแล้วรีบหันกลับไปพร้อมกับสะบัดมือของเขาออกทันที
"พูดเื่อะไรอีก!!"
"ท่านไม่ใช่ริโอน่าจริงๆสินะ เรารู้ั้แ่เมื่อวานแล้ว ั้แ่ครั้งแรกที่เจอท่าน.."
"....."
"ริโอน่าน่ะ...ไม่มีทางมีสายตาแบบท่านหรอก ทั้งการเดินการมองหรือคำพูด ท่านไม่เหมือนนางเลยแม้แต่น้อย"
"มะ..ไม่ใช่สักหน่อย"
เทรย์เวอร์ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ๆเธอ และยื่นหน้าลงมาที่หน้าของเธออย่างช้าๆ ทั้งสองคนสบตากันในระยะห่างของเขาและเธอ มีแค่หนึ่ง่นิ้วเท่านั้น
"ท่านโกหก.." เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ
ริโอน่าที่เห็นท่าทีของเขาเธอจึงเบือนหน้าหนีเขาทันที เธอรีบก้าวถอยหลังออกมาจากเขาสองก้าว เมื่อถอยออกมาได้ระยะแล้วเธอจึงหันกลับไปมองเขาอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า...
"ท่านจะคิดยังไงก็เื่ของท่านเถอะ...."
"งั้นเราจะคิดว่าท่านไม่ใช่องค์หญิงคนเดิมละกัน เพราะฉะนั้นเราไม่มีเหตุผลที่จะต้องยกเลิกงานแต่ง ตกลงนะ.." เขาเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งครั้ง
"เดี๋ยว...ถ้ายิ่งรู้แบบนั้น ท่านก็ควรยกเลิกสิ"
"ทำไมเราต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ.."
"ก็ต้องทำน่ะสิ...ในเมื่อรู้แล้วว่าเราไม่ใช่.."
"เพราะรู้ไง...เลยไม่คิดจะยกเลิก"
"ฮะ!! ดะ เดี๋ยว...."
ริโอน่ายังพูดไม่ทันจบ เทรย์เวอร์ก็เดินกลับออกไปทันทีที่ตนพูดจบ ริโอน่ากำลังงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกว่าเขาแอบยิ้มด้วยเมื่อกี้ ทำไมเขาถึงไม่คิดที่จะยกเลิกงานแต่ง ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าคนที่เขามองอยู่ไม่ใช่ริโอน่า
ถึงริโอน่าจะเข้าใจว่าองค์ชายไม่ค่อยชอบองค์หญิง แต่ทำไมเขาถึงไม่โกรธหรือถามอะไรต่อเลย ในเมื่อรู้แล้วว่าคนที่อยู่ในร่างนี้ไม่ใช่คู่หมั้นเขา ยังไงเขาทั้งคู่ก็เคยเป็เพื่อนกันนะ ทำไมถึงไม่มีเยื่อใยขนาดนี้
ริโอน่าคิดในใจว่าหากวันนึง องค์หญิงกลับมาเอาร่างนี้ ถ้าเธอรู้ว่าองค์ชายเป็แบบนี้เธอจะรู้สึกยังไง แล้วถ้าริโอน่าถอนหมั้นไปองค์หญิงจะโกรธไหมนะ
ทามกลางความคิดที่สับสนวุ่นวาย ค่ำคืนวันนี้ก็เต็มไปด้วยความมืดที่ยาวนานกว่าปกติ ริโอน่าที่ไม่รู้เลยว่าควรทำอะไรต่อ เหตุการณ์มันแปลกไปหมด มันเกินความคาดหมายของเธอไปมาก แล้วมิติคู่ขนาดที่องค์หญิงเคยบอกมันคืออะไร ไม่เห็นมีอะไรแตกต่างจากโลกเดิมที่เธอเคยอยู่เลย ก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนที่เคยทำมา
"เฮ้อ...!!" ริโอน่าถอนหายใจออกมา
"แล้วนี่ฉันควรทำยังไงต่อดี...ทำตามใจตัวเอง หรือทำในสิ่งที่องค์หญิงอยากให้ทำ หรือไม่ทำอะไรเลยดีนะ..."
"ไม่ว่าจะมิตินี้หรือมิติไหน...มันก็ยากสำหรับคนแบบฉันอยู่ดี"
448
