ลลิตนารีค่อนว่าตามหลังเขา ก่อนเดินกลับไปกระแทกตัวนั่งลงบนขอบเตียงที่เดิมอีกอย่างไม่รู้ว่าจะจัดการกับตัวเองอย่างไรดี ก้มมองฝ่ามือของตัวเองเหมือนเป็สิ่งแปลกประหลาด เธอไม่เคยแสดงกิริยาก้าวร้าวแบบนี้กับใครมาก่อนเลย แต่ครั้งนี้มันเหลืออดจริงๆกับสิ่งที่เขาทำ แล้วน้ำตาไหลของเธอก็ไหลพร่างพรูออกมาอย่างไม่อาจห้าม เคยมีเ้าสาวงานไหนต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์อย่างเธอบ้างน่ะ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ถูกเ้าสาวของตัวเองไล่ออกมาจากห้องหอแล้วภัทรกฤติก็เข้ามาเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนั่งเลนของชั้นบนอย่างไม่รู้ว่าจะไปไหนดี ในสมองก็คิดวุ่นวายไปหมดกับการพยายามที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น แต่คิดจนสมองแทบจะะเิไปคาที่เขาก็ยังคิดแก้ปัญหาไม่ออก เขาไม่รู้ว่าแคธี่้าอะไรจากเขากันแน่และเขาควรที่จะจัดการกับเธออย่างไรดี แล้วเด็กที่เธอพามาด้วยนั้นเป็ลูกของเขาจริงหรือเปล่า ถ้าจริงแล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี
ปัญหาเ่าั้คงไม่หนักเกินที่จะแก้ หากว่าเขายังไม่มีผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่เขารู้สึกว่าเธอจะมีอิทธิพลต่อจิตใจของเขามากกว่าผู้หญิงทุกๆคนที่เคยผ่านมาในชีวิต เขาเคยแม้แต่แอบคิดว่าจะหยุดชีวิตเสเพลทั้งหมดลงที่เธอ แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อาจยอมรับความผิดพลาดในอดีตของเขาได้ง่ายๆ แต่จะให้เขายอมเสียเธอไปง่ายๆหรือ เขาก็คงยอมไม่ได้เหมือนกัน
โอ๊ย ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะบ้าตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด เขาคิดขณะเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วคว้าหาโทรศัพท์เอามากดเมื่อนึกอยากจะระบายความรู้สึกและปรึกษาปัญหากับเพื่อนสนิทขึ้นมา
“ฮัลโหล ทัศนัยเหรอ”
เขากรอกเสียงถามออกไปเมื่อได้ยินเสียงตอบรับของอีกฝ่าย ทัศนัยเป็เพื่อนคนไทยที่รู้จักกันตอนเดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกาใหม่ๆซึ่งนับได้ว่าเป็เพื่อนที่สนิทที่สุดของเขาและตอนนี้ทัศนัยก็ยังคงอยู่ที่นั้น
“โอ้โฮ ไอ้เพื่อนรัก นี่แกยังมีแก่ใจมาโทรศัพท์ถึงฉันอยู่อีกเหรอ วันนี้เป็วันแต่งงานของแกน่ะ และสำหรับเวลาตอนนี่ที่เมืองไทยแล้ว ฉันก็คิดว่าแกน่าจะกำลังยุ่งอยู่กับเ้าสาวของแกชนิดที่ไม่ได้ลืมหูลืมตาอยู่แน่ๆ”
เสียงของทัศนัยล้งเล้งตามสายมาจากแดนไกล
“ไอ้บ้า ถ้าเป็อย่างที่แกว่าก็ดีนะสิ แกรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังเครียดจนเส้นเืฝอยในสมองแทบจะแตกอยู่แล้ว”
“เฮ้ย อะไรมันจะขนาดนั้นว่ะ ไอ้เ้าบ่าวสดๆร้อนๆหรือว่าเ้าสาวของแกไม่ยอมให้เข้าหอด้วยว่ะ”
ทัศนัยเดาเล่นๆแต่ก็กลับถูกเผงทีเดียว
“เออ”
ภัทรกฤติกระแทกเสียงตอบอย่างหงุดหงิด
“ห๊า เป็ไปได้ไงว่ะ หมดกัน ไอ้เสือหมดลายซะแล้ว ขนาดเมียของตัวเองแท้ๆก็ยังเอาไม่อยู่”
“ไอ้บ้า แกเลิกพูดอะไรเป็เล่นอย่างนั้นซะทีได้ไหม คนเครียดจนจะตายอยู่แล้ว ถ้าอยู่ใกล้ๆนะจะยันเข้าให้สักโครม”
“เอ่ ไอ้นี่ หงุดหงิดกับเมีย แต่มาลงกับเพื่อนแฮะ”
“ฉันคิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ว่ะ ที่โทรมาปรึกษาปัญหากับแก”
“โอ๋ๆ อย่าใจน้อยน่า เอ้าไม่ล้อแล้วก็ได้ ไหน มีอะไรลองว่ามาสิ”
ทัศนัยกลั้นหัวเราะลงแล้วทำเสียงจริงจังขึ้นเพื่อเอาใจเพื่อน
“แคธี่บุกเข้ามาอาละวาดในงานแต่งงานของฉัน”
ภัทรกฤติบอกอย่าง้าที่จะระบายอารมณ์มากกว่าจะคิดว่าเพื่อนจะมาช่วยอะไรได้
“ห๊า”
ทัศนัยร้องเอะอะอย่างใมากๆจนสะดุดหูของคนฟังเข้าอย่างจัง
“แกรู้เหรอ ว่าฉันหมายถึงแคธี่ไหน”
ภัทรกฤติรีบถาม เพราะที่ต่างประเทศมีคนชื่อซ้ำๆกันอยู่มากมายและเื่ของเขากับแคธี่คนนี้ก็จบกันมานานมากแล้วนานจนเกินกว่าที่ทัศนัยจะนึกถึงได้ทันทีที่พูดถึง หากว่าไม่ได้มีเื้ัอะไรอยู่เลย