Pioneer Era

***หนุ่มยาจก [โฮป]

เช้าวันที่ 21 เอนมูว์ทัวร์

"จะว่าซวยหรือโชคดีกันนะ… "

เหมืองแร่โฮปที่มีผมเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ โดยแลกกับความเสี่ยงรับผิดชอบนั้น ได้โดนรัฐยึดไปแล้ว

ตอนแรกเครียดอยู่ว่าตัวเองต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายชดเชยทุกอย่างตามสัญญา แต่ภาครัฐยินดีจ่ายค่าเหล่านั้นให้ เลยทำให้ผมรอดติดหนี้หัวโตมาได้อย่างหวุดหวิดไป

ถึงจะเสียดายที่ต้องสูญโอกาสทำเงิน แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกยินดีที่รอดจากสัญญาที่ไม่เป็นธรรมนั้นมาได้

จะมีติดใจก็เรื่องที่เจ้าประธานเซอร์ไวบอกว่าจะแก้สัญญาให้เป็นธรรมทีหลัง แต่เอาเป็นว่าเรื่องที่จบไปแล้วก็คือจบไปแล้ว

ผมเป็นอิสระแล้ว~

เป็นอิสระและกลับมา [ยากจน] เหมือนเดิมอะนะ…

“สวัสดีโฮป! ”

มีเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูเหมือนผู้หญิงดังมาจากท้องฟ้า

คนที่มีเสียงแหลมสูงและรู้จักผมแบบนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

“ไฮเจนเองเรอะ? สวัสดี…”

“ทำไมทำเสียงเหมือนซากศพแบบนั้นละ!? ร่าเริงหน่อยพวก! ”

เจ้าไฮเจนร่อนต่ำลงมาตบหลังผมที่กำลังเดินอยู่บนเส้นทางไปตัวอาคารเรียน

“ก็นึกว่าจะได้ดิวซ์ตั้งแต่เช้าบ้างอะไรบ้าง… แต่พอเป็นแกแล้วรู้สึกเหี่ยวใจชะมัด...”

“นี่แกยังคิดจะจีบดิวซ์อยู่อีกเรอะ? หมาวัดกับดอกฟ้าชัด ๆ ”

“ปากเสียนักนะเอ็ง! เดียวก็เอาเรื่องที่แกแหกกฏแอบบินในโรงเรียนไปฟ้องอาจารย์ให้เสียหรอก! ”

“หึ! ไม่มีหลักฐาน มันเอาผิดเราไม่ได้หรอกนะโฮป! ”

*พรึบ! * ว่าแล้วมันก็ร่อนลงมายืนที่พื้นตรงด้านข้างผม

ขนปีกสีขาวและผมสีแดงยาวของมันกำลังแผ่ขยายออกกว้างอย่างสง่างามต้องแสงตะวันยามเช้า ไปพร้อมกับชุดสีแดงใต้เสื้อคลุมสีเทาที่กำลังพริ้วไปตามแรงลม

การร่อนลงพื้นของมันนั้นช่างดูงดงามราวกับภาพวาดของผู้กล้าที่หลุดมาจากภาพนิยายโบราณเช่นนั้น

“กรี๊ดดดด! ท่านไฮเจน! ”

ทวงท่าที่สง่างามนั้น ทำให้นักเรียนสาวเผ่ามนุษย์นกคนอื่นถึงกับกรีดเสียงร้องดังออกมา

“ฮึ…”

แต่ท่าทางของเขาดูไม่ดีใจเลยสักนิดที่มีสาวมากรีดเสียงใส่อย่างชื่นชม

“ไอพวกใจด่วนได้”

หืม? ทำไมถึงไปว่าพวกสาว ๆ แบบนั้นกันละ?

“หมายความว่ายังไงที่ว่าใจด่วนได้? ”

“แกรู้ใช่ไหมว่าเผ่ามนุษย์นกอย่างพวกเรามีสองเพศในร่างเดียว”

“... เออ รู้สิ”

ความจริงคือลืมไปแล้ว

“ปกติเผ่ามนุษย์นกของพวกเราจะเข้าพิธีความเป็นผู้ใหญ่ แล้วเลือกเพศในตอนอายุยี่สิบ ดังนั้นพวกเราจึงเลือกที่จะคงอวัยะเพศทั้งสองเอาไว้แบบนี้จนกว่าจะถึงตอนนั้น แต่เพราะอิทธิพลของวัฒนธรรมจากเผ่าอื่น เลยมีบางคนที่ตัดสินใจตัดอวัยะเพศตรงข้ามออกเพื่อเลือกเพศก่อนถึงอายุยี่สิบกันมากขึ้น ไม่รู้ว่าจะรีบร้อนอะไรกันหนักหนา”

“แล้วเลือกเพศก่อนมันไม่ดียังไงเรอะ? ”

“มันผิดธรรมเนียมโบราณของพวกเรานะสิ! ”

เจ้าไฮเจนพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุเดือดมากทีเดียว

หมอนี่เป็นพวกหัวโบราณเคร่งวัฒนธรรมหรอกหรือเนี่ย

เดียวนะ?

รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่อยู่แฮะ...

“เออ… แล้วเผ่าของพวกแกที่มาอยู่ในหอพักชายนี่… ถือว่าเลือกเพศชายแล้ว? ”

“...”

แม่งไม่ตอบเว้ยเฮ้ย!

มีใบหน้าคมสวยเหมือนผู้หญิง

ชอบแต่งตัว จัดทรง และเจ้าสำอาง

หรือว่าความจริง เจ้าไฮเจนมันตั้งใจที่จะเลือกเพศ...

ผมเดินทิ้งระยะห่างจากเจ้าไฮเจนเล็กน้อยเพราะเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา

“มะ… มรึงอย่าคิดไปไกล! พออายุยี่สิบปี ตรูตั้งใจจะเลือกเป็นผู้ชายทั้งแท่งเฟ้ย! ”

“เปล่า… ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย...”

“แล้วจะวิ่งหนีหาพระแสงทำไม! ”

“ไม่ได้วิ่งหนีสักหน่อย…”

ผมสับเท้าเร็วขึ้นเพื่อเข้าอาคารเรียน

ส่วนไฮเจนเองก็สับเท้าเร็วขึ้นเพื่อไล่ตามมาติด ๆ

กลายเป็นวิ่งแข่งกันไปตั้งแต่เมื่อไหรก็ไม่รู้...

“ถึงก่อน! ”

ผมชูสองมือขึ้นฟ้าอย่างผู้ชนะ

“เผ่ามนุษย์… แฮก… ขี้โกง… แฮก…”

เนื่องจากเผ่ามนุษย์นกมีปีกคอยถ่วงน้ำหนัก เลยทำให้เคลื่อนไหวช้าพอควรเวลาที่วิ่งอยู่บนดิน

ความจริงถ้าวิ่งท่า [ไก่] หรือ [นกกระจอกเทศ] จะทำให้วิ่งได้เร็วอยู่ แต่ด้วยศักดิ์ศรีค้ำคอเลยทำให้มันไม่ทำแบบนั้น

“แหม่ ๆ วิ่งบนทางเดินมันไม่งามเลยนะครับเพื่อน ๆ ทั้งสองคน ปิว~”

ภายในห้องเรียนที่มีผู้คนบางตา มีเพื่อนตัวแสบอีกคนกำลังเรียกพวกเราอยู่

เขาเป็นชายผู้มีหูตากว้างไกล เป็นบุรุษแห่งข่าวสารให้กับกลุ่มของพวกเราเสมอมา

“เยลโล่! ลมอะไรพัดมา ถึงได้มาโรงเรียนตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้กันเนี่ย? ”

“กระผมเพียงแค่ทำตามหน้าที่ของนักเรียนที่ดีเท่านั้นเองครับ มิได้เป็นเรื่องแปลกอันใดเลยสักนิดครับ

เฮ้ย? เจ้านี่ใช่เยลโล่แน่หรือฟะ!?

“เออ… หัวแกไปกระแทกอะไรมาหรือเปล่า? ”

“แหม่ ๆ ขอบคุณที่เป็นห่วงสุชภาพของกระผมนะครับคุณโฮป~ แต่กระผมสบายดีครับ ไม่มีบาดแผลตรงไหนสักแห่งเลยนะครับคุณโฮป~ อ๊ะ! จะว่าไปอีกสักครู่ก็จะได้เวลาเข้าเรียนแล้วครับ กระผมว่าพวกเราควรใช้เวลาอันมีค่านี้เตรียมเนื้อหาเรียนคาบเช้ากันก่อนจะดีกว่านะครับ ปิว~”

ว่าแล้วเจ้าเยลโล่ก็ยกหนังสือภาษาเผ่ามนุษย์สัตว์ขึ้นมาอ่าน

จะ… เจ้านี้ไม่ใช่เยลโล่ที่ผมรู้จัก!

ไม่ใช่แน่ ๆ! เยลโล่ที่ผมรู้จักมันไม่ใช่เด็กดีตั้งใจเรียนขนาดนี้แน่นอน!

ปกติพอเจอหน้า มันจะต้อง “มาคุยเรื่องนมกัน! ปิว~” หรือไม่ก็ “ตูดสาวคนไหนสวยที่สุดในโรงเรียน! ปิว~” อะไรแบบนี้ไม่ใช่เรอะ?

“ (จับมันพาส่งห้องพยาบาลดีไหมไฮเจน?) ”

“ (เราว่ารอดูท่าทีหลังคาบเช้าก่อน ถ้ามันยังเป็นแบบนี้อยู่อีก เราว่าพามันไปหาหมอก็ไม่เลวเหมือนกันนะ) ”

ผมกระซิบกับไฮเจนเบา ๆ กันสองคน พร้อมกับชำเลืองหางตามองไปที่เยลโล่ด้วยความเป็นห่วง

หากสังเกตุให้ดี จะพบว่าวันนี้มันแต่งตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษอีกด้วย

สวมชุดเข้ากางเกงอย่างเป็นระเบียบ เสื้อคลุมนักเรียนสีเทาไม่มีรอยยับ แถมผมยังหวีเรียบไม่ปล่อยกระเซิงเหมือนทุกที

อะไรที่ทำให้เยลโล่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้กันนะ?

***หลังจากนั้นราวสิบนาที

“ทุกคนนั่งที่ได้ค่ะ”

ผู้อำนวยการแผนกจิตวิทยา [คาร์เนต] กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียน

เธอเป็นคนร่างเล็กที่สูงเพียงประมาณร้อยห้าสิบเซนติเมตร มีขนสีเงินยาวฟูฟ่องปรากฏอยู่ใต้เสื้อเชิดสีขาวที่ถูกคลุมทับด้วนผืนผ้าโปรงใสแลดูเบาบางของแผนกจิตวิทยา

ถึงจะมีอายุ 39 ปีแล้ว แต่เธอยังมีความสาวและเสน่ห์อันล้นหลาม ที่ทำให้คนพบเห็นเป็นต้องรู้สึกลุ่มหลงราวกับต้องมนต์สะกดใจ

คุณครูคนสวยประจำโรงเรียน คือผู้ที่จะมาสอนวิชาภาษาเผ่ามนุษย์สัตว์ให้กับพวกเราในวันนี้

"ก่อนจะเข้าเรียน ครูมีเรื่องบางอย่างจะแจ้งให้แผนกการทหารทราบค่ะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนไพเราะ ก่อนจะโบกปีกอันสวยงามขึ้นมา

"เข้ามาได้ค่ะ"

คนที่เข้ามาข้างในห้องคือชนเผ่าท้องถิ่นของทวีปนี้จำนวนสองคน

คนหนึ่งเป็นเผ่ากระต่ายที่มีความสูงไม่มาก

มีดวงตาสีดำกลมโตไร้เดียงสา และมีใบหูกระต่ายฟูนุ่มน่าจับสีเทาตัดกับขนสีดำของร่างกาย

จมูกของเธอเป็นสันคม มีริมฝีปากอิมอวบชุ่มชื้นสวยงาม และยังมีโครงหน้าเข้ารูปราวกับถูกปรุงแต่งโดยศิลปินชั้นนำ

เธอสูงประมาณร้อยหกสิบห้า ผอมปราดเปรียวดูว่องไว และสวมเสื้อเชิตกับกระโปรงขาวตัดกับสีขนบนร่างกายของเธอ

เป็นคนที่สวยระดับเดียวกับดิวซ์เลยละ

เสียดายที่นมกับตูดเล็กไปนิด…

ส่วนอีกคนมีทรงผมสีครามมัดเปียยาวสองข้างแนบหัวคล้ายเขาแพะ

มีหางกับหูหมาป่าสีครามแทรกผมเส้นผมที่เรียบมันวาวงดงามเหล่านั้น

เธอสวมใส่ชุดเมดสีดำเหมือนกับของโนอาร์

คนนี้เองก็มีหน้าอกแบนราบ แถมยังตัวเล็กมากอีกด้วย…

ทั้งที่รูปร่างดีแท้ ๆ แต่โตน้อยไปหน่อยนะ

น่าเสียดายแฮะ...

"เยลโล่… คิดว่านมกับตูดของพวกเธอมีประมาณไหน? พอมองผ่านชุดแล้วมันดูเล็กยังไงก็ไม่รู้สิ"

"ช่างทะลึ่งนักคุณโฮป! ทำไมถึงลามกได้เยี่ยงนี้!? ลูกผู้ชายที่ดีต้องมีความเป็นสุภาพบุรุษมากกว่านี้นะครับ ปิว~"

อะเฮือก!

ประหนึ่งโดนหอกแทงทะลุหน้าอก

เจ็บปวดจนแทบกระอักออกมาเป็นสายเลือด

ตรูขอถูกฆ่าดีกว่าถูกคนอย่างมันด่า

เยลโล่คนนั้นเนี่ยนะพูดเรื่อง [ความเป็นสุภาพบุรุษ] ?

ถามจริง!

เจ้านี่ไม่ใช่เยลโล่ที่ผมรู้จัก!

เยลโล่จอมลามกคนเดิมหายไปไหนแล้วเนี่ย!?

ใครก็ได้บอกผมที ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นกับมันกันแน่!

***กระต่ายผู้เกิดใหม่ [ทัวร์มาลีน-เอท]

ผู้สืบทอดของผู้กล้าเผ่ากระต่าย?

ภารกิจที่แบกเอาไว้บนบ่า?

ความแค้นของศิษย์พี่ตายจากไป?

ของพวกนั้นเป็นเพียงแค่อดีตของข้าน้อยไปแล้ว

ข้าไม่สนอดีตอีกต่อไป และจักขอทำตามที่หัวใจปราถนาแทน

ดังนั้นข้าจึงฝากชีวิตทุกอย่างให้กับท่านประธานเซอร์ไว

ข้าน้อยได้รับการผ่าตัดจมูก ใบหน้า ฉีดสารเปลี่ยนสีใบหู จนมีรูปร่างที่ต่างไปจากเดิมมาก

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปลอมตัวเข้ามาเรียนในโรงเรียนเดียวกับที่เพื่อนรักของข้าอาศัยอยู่แห่งนี้

ก็ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไง แต่เขาสามารถนำข้าน้อยมาเข้าเรียนที่นี่ได้ตามที่สัญญาจริง

ดังนั้นคราวนี้จึงเป็นทีของข้าน้อยที่ต้องรักษาสัญญาให้กับเขาบ้าง

แต่ตอนนี้ขอสนุกกับชีวิตวัยเรียนก่อนเจ้าค่ะ

"ข้าน้อยมีชื่อว่า [เพกมาไทต์] จากชนเผ่ากระต่าย ของชอบคือแครอทเจ้าค่ะ"

ข้าน้อยพูดชื่อปลอมของตัวเองออกไปด้วยเสียงที่สั่นกลัว

ตะ… ตื่นเต้นมากเจ้าค่ะ!

"ข้าน้อย? "

"เจ้าค่ะ? "

แย่ละ ดันเผลอติดนิสัยเดิมซะงั้นเจ้าค่ะ

ทุกคนในห้องต่างทวนวิธีพูดอันเป็นเอกลัษณ์ของข้าน้อยด้วยความสงสัย

ข้าน้อยรีบเบนสายตาไปหายัยดอง เผ่าอสูรแสงน้อยที่เป็นเพื่อนรักของข้าด้วยความตื่นตระหนก

ถ้าหากความแตกตอนนี้---

" Zzzz ดอง~ เงียม ๆ … "

"..."

เธอกำลัง... แอบหลับ?

ยัยดองเพื่อนรักกำลังแอบหลับด้วยทวงท่าที่สง่างามหาใครเปรียบ

สตรีหัวเขียวสวมแว่น…?

เดียวนะ เธอจำเป็นต้องใช้แว่นด้วยหรือ?

ข้าน้อยจำได้ว่ายัยนี่สามารถวิ่งร่อนไปมาได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้แว่นตาเลยนี่?

เออ… ช่างเถอะ

ที่ข้าน้อยกำลังทึ่ง คือการแอบหลับของยัยนี่ต่างหาก

ว่ากันว่าการนอนหลับคือศิลปะของการลอบสังหารชนิดหนึ่ง

ยืน นั่ง หรือล้มตัวแนบพื้น ทุกทวงท่าล้วนแต่มีความหมาย

ถ้าหากอากัปกิริยาของเรานั้นอ่านจากภายนอกได้ง่าย นั่นหมายถึงความเสี่ยงที่เพิ่มสูงขึ้นกับการลอบสังหารเป้าหมาย

ดังนั้นการปกปิดจุดประสงค์ที่แท้จริง ด้วยการกระทำอื่นจึงถือว่าเป็นศิลปะสายหนึ่งของนักฆ่าที่ควรมี

และยัยดองคนนี้กำลังแสดงศิลปะขั้นสูงที่ว่านั้นอยู่

การนอนด้วย [ท่านั่ง] อย่างไร ไม่ให้คนรอบข้างรู้ตัวนั้น มันทำยากมาก

มุม องศา แขน ขา ร่างกาย ใบหน้า

ทุกส่วนตำแหน่งของร่างกาย ล้วนแต่อยู่ในจุดที่ถูกคำนวณมาเป็นอย่างดี

นั่งหลังตรงเหมือนคนตั้งใจเรียน หากแต่อีกมุมคือท่านั่งที่สบายตัวต่อการนอนหลับพักผ่อน

แขนกับขาที่ดูราวกับคนตั้งใจอ่านหนังสือและกำลังนั่งฟังอย่างใคร่เรียนรู้ แต่ความจริงคือท่าพักแขนกับขาอันล้ำลึกที่ทำให้กล้ามเนื้อทุกส่วนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

แม้แต่คอกับหัวยังอยู่ในมุมองศาที่จับได้ยาก ว่ากำลังมองมาหน้าชั้นเรียนอย่างสนใจ หรือแท้ที่จริงกำลังก้มหลับสบายอุรา

และเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจจากชั้นเรียน เธอจึงลบตัวตนให้จืดจางราวกับไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้มาตั้งแต่แรก

มันเป็นการรวมเทคนิคของนักฆ่าอย่างแท้จริง

[ลบตัวตน] และ [ปิดบังทวงท่า] ที่เธอกำลังใช้กับการนั่งหลับอยู่นั้น มันคือศิลปะของนักฆ่าขั้นสูงไม่ผิดแน่นอน

แถมยังเป็นระดับที่แม้แต่ข้าน้อยยังไม่อาจเข้าถึงได้อีกด้วย

สุดยอด…

เคยคิดว่ายัยดองนั้นแข็งแกร่งสุดยอด แต่ไม่คิดเลยว่าแท้ที่จริงเธอจะเป็นนักฆ่าชั้นยอดของเผ่าอสูรแสงด้วยเช่นกัน

“เราคือ...--- [สล็อต] ... ค่ะ”

สตรีตัวเล็กในชุดเมดสีดำกำลังโค้งตัวลงอย่างเชื่องช้าให้กับนักเรียนทุกคน

คำพูดที่เชื่องช้าและขาดช่วงของเธอทำให้นักเรียนชายหลายคนส่งเสียงดังลั่น

“โคตรน่ารัก! ”

“สุดยอด! สาวเมดพูดน้อยดูเย็นชาแบบนี้สุดยอดไปเลยโว้ย! ”

สติสตังของนักเรียนของห้องนี้ยังอยู่ดีกันหรือเปล่าเจ้าคะ?

[สล็อต] ตัวตนลึกลับที่ท่านประธาน เซอร์ไว เก็บมาพร้อมกับข้าน้อยในวันนั้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าน้อยคงปักใจเชื่อไปแล้วว่าเธอคือตัวแทนของเทพเจ้าเหมือนกับท่านโนอาร์

แต่หลังจากได้เรียนรู้เรื่องราวของโลกมาจากท่านประธาน เซอร์ไว

ได้เข้าถึงเทคโนโลยีต่าง ๆ ของเผ่าอสูรกาย

ข้าน้อยก็เริ่มรู้ถึงความจริงบางอย่างของพวกข้าน้อย

ว่าแท้ที่จริงพวกเธอไม่ใช่เทพเจ้า แต่เป็นสิ่งที่เรียกว่า [หุ่นยนต์]

ข้าน้อยไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรคือ [หุ่นยนต์] แต่พอจะรู้ได้ว่าพวกมันถูกสร้างขึ้นมาได้

ไม่ใช่เทพเจ้าผู้สร้างหรืออะไรอย่างที่พวกข้าน้อยเชื่อกันมาตลอด แต่เป็นอารยะธรรมโบราณของบรรพบุรุษพวกข้าน้อยค่ะ

พวกเผ่าอสูรกายเขาตั้งสมมติฐานเอาไว้เช่นนั้นเจ้าค่ะ

พอถูกความจริงตอกใส่หน้า ข้าน้อยเลยหมดความนับถือที่มีต่อเทพเจ้าโนอาร์โดยไม่รู้ตัว

ไม่สิ… ความจริงข้าน้อยอาจจะไม่เคยนับถือเทพเจ้ามาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ค่ะ

แต่เพราะว่ารู้ความจริงแบบนี้ ข้าน้อยเลยได้เป้าหมายชีวิตใหม่ให้กับตัวเองเจ้าค่ะ

ข้าน้อยอยากรู้ว่าตันตนที่แท้จริงของโนอาร์คืออะไรกัน?

แล้วพวกเรา ชนเผ่าสัตว์นั้น แท้ที่จริงคืออะไรกันแน่?

พวกเรามาจากที่ไหนกันเจ้าคะ?

อยากรู้ อยากค้นหาความจริงเหล่านั้น

เพราะแบบนั้นข้าน้อยจึงมีความสุขมาก ที่วันนี้ได้มาเข้าเรียนในโรงเรียนของเผ่าอสูรกาย

ที่แห่งนี้มีเพื่อนรักของข้าน้อยเรียนอยู่

ที่แห่งนี้กำลังค้นคว้าความลับของเผ่าพวกข้าน้อยอยู่

ที่แห่งนี้ได้มอบ [อิสระ] ในการเลือกเส้นทางชีวิตให้กับข้าน้อย

ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ ณ สถานที่ของเผ่าศัตรูที่ฆ่าพี่น้องกับท่านแม่ของข้าน้อย

ความแค้น อดีต ทุกอย่างข้าน้อยได้ทิ้งมันไปหมดแล้ว

ชีวิตในเผ่ามนุษย์สัตว์มันช่างเย็นชา

ข้าน้อยต้องถูกโซ่ตรวนที่เรียกว่า [การสืบทอด] รัดแน่นจนมิอาจได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ

แต่ตอนนี้ ข้าน้อยสามารถใช้ชีวิตได้ตามใจชอบแล้ว

ท่านประธาน เซอร์ไว้ ให้อิสระกับข้าน้อยถึงเพียงนี้เลยละเจ้าค่ะ

ฟ้าช่างเล่นตลกนัก แม้แต่ข้าน้อยเองยังคิดไม่ถึง ว่าเผ่าของศัตรูจะเป็นผู้มอบให้อิสระกับข้าน้อยในภายหลังเช่นนี้ได้

“ข้าน้อย [เพกมาไทต์] ”

“เรา [สล็อต] ...”

“พวกเราสองคนขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ! ”

“ฝากตัวด้วย…”

ข้าน้อยคนนี้ได้เกิดใหม่แล้วเจ้าค่ะ!