ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        โหยวเสี่ยวโม่ไม่ทันสังเกตว่าหลิงเซียวกลับมาแล้ว

        เขากำลังนั่งกับพื้น เผยสีหน้าเสียดาย

        ศิษย์ทั้งเจ็ดในสำนักชิงเฉิงคงไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่งอะไรเพราะในถุงเก็บของพวกเขาแทบไม่มีของอะไรเลย

        อีกอย่าง เนื่องจากพวกเขาเป็นนักฝึกตน ดังนั้นในถุงเก็บของหากไม่ใช่พวกคัมภีร์อาวุธ ยาเซียนตันชั้นล่างก็มีแต่ของที่มีประโยชน์กับพวกนักฝึกตน ส่วนหญ้าเซียนเขาไม่เห็นสักต้น อย่างเดียวที่พอปลอบใจเขาได้คือถุงเก็บของของทั้งเจ็ดคนมีเงินคนละแสนสองแสน

        โหยวเสี่ยวโม่นับคร่าวๆ ได้ทั้งหมดหนึ่งล้านสองหมื่นถ้วน

        ภาพที่หลิงเซียวเห็นคือ เขาจัดการกองของที่ไม่มีประโยชน์ไว้ฟากหนึ่งในมือถือถุงเก็บของไว้อันหนึ่ง ยิ้มอย่างมีความสุข เดิมนึกว่าเขาคงตกใจดังนั้นจึงรีบฆ่าเยี่ยตันแล้วกลับมาเร็วไว

        เห็นทีตอนนี้ ที่เขากังวลเท่ากับศูนย์เปล่าความสามารถในการปรับตัวของโหยวเสี่ยวโม่ต่อคนตายนั้นเข้มแข็งกว่าที่เขาคิด

        โหยวเสี่ยวโม่หันกลับมาเห็นหลิงเซียวอยู่ด้านหลังแล้วใบหน้ายิ้มเยาะจ้องมองเขา สายตาจดจ้องอยู่ที่ถุงเก็บของในมือเขา รีบซ่อนไปข้างหลังแล้วรีบเบี่ยงเบนหัวข้อ “ศิษย์พี่หลิงจัดการเยี่ยตันนั่นได้รึยัง?”

        “จัดการแล้ว ข้ายังเก็บถุงเก็บของเขามาด้วย” หลิงเซียวยิ้มกริ่มเอ่ยกับเขา ทำไมถึงจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่พร้อมกับแกว่งถุงเก็บของในมือ ราวกับไม่เห็นสีหน้าละโมบจนแทบถลนออกมาของเขา

        ดวงตาของโหยวเสี่ยวโม่ขึ้นลงตามถุงเก็บของที่แกว่งไปมาน้ำลายแทบไหลย้อยออกมา

        เยี่ยตันมีสถานะสูงกว่าศิษย์ทั้งเจ็ดในสำนักเทียนซินทั้งยังเป็นศิษย์ของลั่วเฉิงหยวน ถุงเก็บของของเขาย่อมมีของดีไม่น้อยแต่ดูจากท่าของหลิงเซียว หากจะเอาถุงเก็บของนี้มาให้ได้คงมีปัญหานิดหน่อย

        โหยวเสี่ยวโม่คิดอยู่ชั่วครู่เมื่อเก็บยาเซียนตันของทั้งเจ็ดคนมา ยาเซียนตันขั้นกลางมีไม่เยอะมีเพียงสิบสองเม็ดและเป็นเพียงขั้นสี่และขั้นห้า ไม่มีขั้นหกส่วนยาเซียนตันขั้นล่างนั้นมีสามขวด แต่ทุกขวดมีไม่ถึงห้าสิบเม็ดเห็นได้ว่าคนทั้งเจ็ดนั้นอยู่อย่างยากเข็ญเพียงไรในสำนักชิงเฉิง

        ถัดมาเขาก็ล้วงยาเซียนตันในถุงเก็บของของตัวเองออกมาหลายขวดแล้วยื่นไปหน้าหลิงเซียว “ศิษย์พี่หลิงนี่คือยาเซียนตันที่ท่านชอบกิน ข้ายกให้หมดเลย”

        หลิงเซียวคิ้วกระตุกขึ้น แต่ก็รับยาเซียนตันทั้งหมดไว้เพียงแต่นาทีถัดมา โหยวเสี่ยวโม่ก็ต้องตกตะลึงที่เขาโยนยาเซียนตันในนั้นทิ้งไปหลายขวดซึ่งก็คือขวดที่โหยวเสี่ยวโม่เก็บมาจากศพพวกนั้น

        โหยวเสี่ยวโม่ “...”

        ปัดโธ่ ท่านไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องโยนทิ้งนี่นาในนั้นมียาเซียนตันขั้นกลางสิบสองเม็ดเชียวนา เงินทั้งนั้นเลยเนี่ยเอาไปขายคงได้หลายแสน

        โหยวเสี่ยวโม่รีบวิ่งไปเก็บกลับมา

        หลิงเซียวเมินท่าทีกล่าวโทษของเขา แล้วเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ “ข้าจะกินแค่ยาเซียนตันที่เจ้าหลอม”

        โหยวเสี่ยวโม่ยังคงจ้องเขาถมึงทึง แต่ก็ใจอ่อนอย่างรวดเร็วเขาเดาได้แต่แรกแล้วว่าจะเป็นแบบนี้

        หลิงเซียวไม่แกล้งเขาต่อ พร้อมโยนถุงเก็บของให้เขาหัวเราะแล้วเอ่ย “หญ้าเหม็นกับเมล็ดที่เจ้าอยากได้อยู่ข้างในแล้ว...”  เพราะรังเกียจกลิ่นเหม็น ดังนั้นเขาจึงเก็บหญ้าเซียนกับเมล็ดไว้ในนั้นด้วย

        “โอ๊กกก...” เขาพูดไม่ทันจบโหยวเสี่ยวโม่ก็อ้วกออกมา

        หลิงเซียวนิ่งเงียบ…

        อ้วกเสร็จโหยวเสี่ยวโม่ที่อ่อนเปลี้ยมองมาทางเขาอย่างเคืองโกรธ ทำไมไม่บอกแต่ทีแรกเล่นเอาเขาถูกกลิ่นหญ้าเหม็นรมใส่หน้าเต็มเปา เพราะเขาไม่เคยสัมผัสกับหญ้าเหม็นมาก่อนดังนั้นจึงไม่รู้ว่ามันเหม็นแค่ไหน ปรากฏว่าโดนเข้าซึ่งหน้า เขาอี๋แทบไม่ทัน

        หลิงเซียวทำท่าไร้เดียงสา เขาเตือนก่อนแล้วใครจะรู้ว่าเขาจะเร็วปานนั้น อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามาชี้โทษกัน แม้เขาจะไม่ใส่ใจหากมีใครเห็นเข้าอย่างมากก็แค่ฆ่าทิ้ง แต่เขารู้ว่าโหยวเสี่ยวโม่คงไม่ชอบใจแน่

        ที่จริงโหยวเสี่ยวโม่ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตรวจตราถุงเก็บของของเยี่ยตันที่นี่นี่คือสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม หากมีใครเจอเข้าเขาเดาได้เลยว่าคงถูกหลิงเซียวฆ่าปิดปากเสียก่อน

        กระนั้นจึงรีบเก็บของให้เสร็จโหยวเสี่ยวโม่ก็จากร่องธารน้ำพฤกษานี้ไปพร้อมกับหลิงเซียวเจ้าลูกบอลใหญ่ไม่อยากกลับเข้าห้วงมิติ ดังนั้นจึงวิ่งตามพวกเขาอยู่ห่างๆ

        หลังจากที่พวกเขาจากไปราวครึ่งชั่วยามมีบางคนที่เดินทางมาถึงร่องธารน้ำพฤกษา ก็เห็นศพทั้งเจ็ดร่างที่ตายสนิท นอกจากนี้ยังเจอเยี่ยตันที่ถูกหลิงเซียวฆ่าอีกที่หนึ่งห่างออกไป

        “นี่คือ?” หนึ่งในนั้นเปล่งเสียงขึ้นอย่างฉงน

        “เยี่ยตัน ศิษย์ของลั่วเฉิงหยวน สำนักชิงเฉิงมีพลังชั้นดวงดาวหนึ่งดาว” อีกผู้หนึ่งให้คำตอบ

        “เฮอะๆ จอมยุทธ์ชั้นดวงดาวตายในเวลาอันรวดเร็วขนาดนี้ดูออกรึเปล่าว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มีพลังชั้นไหน?” คนผู้นั้นหัวเราะออกมาอย่างประหลาดใจราวกับว่าสนใจการตายของเยี่ยตันอย่างยิ่ง

        “ไม่สามารถ” อีกฝ่ายตอบอย่างชัดเจน

        เมื่อได้ยินคำตอบ เขาคนนั้นก็เผยฟันขาวจ้าออกมา “เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จัดการทิ้งของของศิษย์สำนักเทียนซินที่เราฆ่าไว้ ใส่ความให้พวกสำนักเทียนซิน”

        “รับทราบ!”

        เมื่อสิ้นเสียง คนทั้งหมดก็หายลับไปเหลือไว้เพียงร่างของศิษย์สำนักชิงเฉิงทั้งเจ็ด ตอนนี้มีศพของเยี่ยตันเพิ่มมาในมือมีถุงเก็บของใบหนึ่ง บนนั้นสลักคำว่าซินไว้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสำนักเทียนซิน

        แม้ดูออกชัดเจนว่าเป็นการใส่ความแต่กลับได้ผลชะงัดในแดนสวรรค์วิมานนี้

        ขณะเดียวกันในแดนสวรรค์วิมานหลายจุดก็เริ่มมีการเข่นฆ่ากันเลือดสาด ณ ที่แห่งนี้ทุกคนจะได้รับรู้ถึง ความแค้นระหว่างสำนัก น้ำใจของเพื่อนร่วมสำนัก หรือสูญเสียจิตความเป็นคนมีทั้งคนที่ต้องตาย คนที่ได้โอกาสดี และสถานการณ์เช่นนี้จะดำเนินไปตลอดทั้งเดือน

        อีกฟากของหลิงเซียวกับโหยวเสี่ยวโม่เป้าหมายของพวกเขาคือขุมหยกวิญญาณในแผนที่

        ขุมหยกวิญญาณในแดนสวรรค์วิมานถือว่าขึ้นชื่อเพราะที่นั่นสะพรั่งไปด้วยหญ้าเซียนขั้นกลาง และเป็นสถานที่ที่สัตว์ปีศาจขั้นกลางอาศัยอยู่ค่อนข้างเยอะแห่งหนึ่งหากไม่มีเป้าหมายอื่น คนส่วนมากก็จะมุ่งไปยังขุมหยกวิญญาณ

        แต่หนทางการไปถึงขุมหยกวิญญาณนั้นเต็มไปด้วยอันตรายระหว่างทางอาจเจอฝูงสัตว์ปีศาจนานาชนิด อย่างเช่นอีกาดำที่พวกเขาเจอก่อนหน้านี้แม้พลังจะต่ำ แต่จำนวนนั้นยากที่จะรับมือดังนั้นหากอยากไปถึงขุมหยกวิญญาณอย่างไร้รอยขีดข่วน คงไม่มีทางเป็นไปได้

        แต่มีแผนที่ในมือนั้นต่างกัน อิงจากทางในแผนที่สามารถเลี่ยงทางที่มีรังของสัตว์ปีศาจได้และใช้ทางลัดที่ไปสู่ขุมหยกวิญญาณได้อย่างรวดเร็ว

        แต่เนื่องด้วยแผนที่ของพวกเขานั้นมีเพียงส่วนเดียวดังนั้นจึงมีบางครั้งที่พบเข้ากับรังสัตว์ปีศาจเพียงแต่จำนวนครั้งที่พบนั้นน้อยกว่าคนอื่น ทั้งไม่ต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย

        และคนที่รับหน้าที่เก็บหญ้าเซียนและเมล็ดคือหลิงเซียวจากนั้นรีบออกจากที่นั่นก่อนที่สัตว์ปีศาจจะไหวตัว

        แน่นอนว่า นี่เป็นสิ่งที่โหยวเสี่ยวโม่คิดขึ้นมาเองหลิงเซียวไม่ได้พาเขาเข้าไปด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นกับตา หากเขาได้เห็นเดาว่าคงไม่คิดแบบนี้ เพราะจากนิสัยของหลิงเซียว ไม่มีทางทำอะไรแอบๆ ซ่อนๆ แน่

        อีกทั้งเขาไม่ใช่นักหลอมยาไม่สามารถใช้พลังปราณวิญญาณเก็บหญ้าเซียนเหมือนโหยวเสี่ยวโม่ดังนั้นจึงใช้การขุดหญ้าเซียนขึ้นมาทั้งแปลงพร้อมหน้าดิน จากนั้นใส่ห้วงมิติไว้แต่หากมีหญ้าเซียนที่มีเมล็ดล่ะก็ เขาก็จะเก็บแค่เมล็ดโดยตรง

        การกระทำที่ใหญ่โตขนาดนี้ไม่มีทางทีสัตว์ปีศาจจะไม่ไหวตัวแต่ทุกครั้งที่หลิงเซียวเข้าไป ต้องปล่อยพลังกดดันออกมาจนสัตว์ปีศาจหวาดกลัวหนีหัวซุกหัวซุนตัวสั่น อย่าพูดถึงต่อต้านเลย

        แต่ระหว่างทางมีเจ้าลูกบอลใหญ่ที่ก่อเรื่องขึ้น

        หมาป่าเลือดสีขาวมีนิสัยชอบเข่นฆ่า เจ้าลูกบอลใหญ่ก็เช่นกัน

        ปรากฏว่ามันนึกสนุกสนานขึ้นมา ไม่ตั้งใจไปแหย่โดนฝูงผึ้งหน้าผีตอนนั้นหลิงเซียวกำลังช่วยโหยวเสี่ยวโม่เก็บหญ้าเซียนพอดี โชคดีที่กลับมาทันเวลาไม่งั้นคงถูกผึ้งหน้าผีต่อยแน่

        ผึ้งหน้าผีเป็นสัตว์ปีศาจชั้นล่าง ตัวเดียวนั้นไม่เท่าไหร่แต่หากจำนวนนับหมื่นล่ะก็ กระทั่งจอมยุทธ์ชั้นดวงดาวก็คงถูกดูดจนเลือดหมดตัวแน่อีกทั้งบนตัวพวกมันยังมีสารทำให้ตัวชาอาบอยู่ที่เหล็กใน ผลลัพธ์ร้ายกาจมากหากถูกต่อยเข้าก็จะสูญเสียแรงเคลื่อนไหวทันทีสถานการณ์เป็นเช่นไรนั้นดูได้จากเจ้าลูกบอลใหญ่ที่ถูกต่อยได้

        หากไม่ใช่ว่าหลิงเซียวกลับมาทันเวลาเจ้าลูกบอลใหญ่คงกลายเป็นลูกบอลฟีบ

        จากนั้น เจ้าลูกบอลใหญ่ที่ตัวไม่อาจขยับเขยื้อนได้ก็ถูกโหยวเสี่ยวโม่เก็บกลับเข้าไปในห้วงมิติชั่วคราว

        ระหว่างทางเดินบ้างพักบ้างหลิงเซียวช่วยโหยวเสี่ยวโม่เก็บหญ้าเซียนได้ไม่น้อย แต่ล้วนเป็นหญ้าเซียนชั้นล่างชั้นกลางมีไม่เยอะ เมื่อพวกเขาไปถึงขุมหยกวิญญาณ เวลาก็ผ่านไปแล้วสองวัน

        ขณะที่พวกเขาไปถึงที่หมายนั้น เสียงดาบฟาดฟันก็ดังขึ้นดึงความสนใจของพวกเขา

        เสียงนั้นดังมาจากด้านหน้าทะเลสาบตั้งขวางอยู่ระหว่างทางไปยังขุมหยกวิญญาณมีเพียงการเหินข้ามทะเลสาบถึงไปยังขุมหยกวิญญาณได้ภาพตรงหน้าเห็นกลุ่มคนที่ถูกขวางทางหน้าทะเลสาบ

        มองไกลออกไป มีคนสองฝ่ายกำลังปะทะกัน

        ที่โชคร้ายคือคนทั้งฝ่ายเป็นคนที่โหยวเสี่ยวโม่และหลิงเซียวรู้จัก

        คนฝั่งซ้ายนั้นสวมชุดนักพรตสีเขียวด้านหลังชุดมีปักคำว่าซินไว้เบื้องหน้าคนที่สีหน้ามืดมนเคร่งขรึมก็คือผู้อาวุโสสือและฝ่ายตรงข้ามก็คือศิษย์สำนักชิงเฉิง แต่ไม่ใช่ลั่วซูเหอ แต่เป็นผู้อาวุโสรุ่นสองคนหนึ่งของสำนักชิงเฉิงมีพลังชั้นดวงดาวเจ็ดดาว

        แต่โดยรวมแล้วคนของสำนักชิงเฉิงมีพลังเหนือกว่าสำนักเทียนซินเพราะพวกเขายังมีผู้อาวุโสรุ่นสองที่มีพลังชั้นดวงดาวสามดาวอีกคนหนึ่งนั่นก็เท่ากับว่า หากลงมือฝั่งสำนักเทียนซินจะมีแค่ผู้อาวุโสสือที่มีพลังชั้นดวงดาวแค่คนเดียวหากเขาไม่สามารถรับการโจมตีของจอมยุทธ์ชั้นดวงดาวทั้งสองคนได้ศิษย์สำนักเทียนซินคงไม่มีทางรอดแน่

        ดังนั้นผู้อาวุโสสือสีหน้าถึงดูไม่จืดเช่นนั้น เจอใครไม่เจอดันมาเจอหน่วยที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักชิงเฉิง

        หลิงเซียวเดิมที่ไม่ได้อยากสนใจความเป็นตายของผู้อาวุโสสือเท่าไหร่แต่โหยวเสี่ยวโม่ไม่ยอม เพราะฟางเฉินเล่อก็อยู่ตรงนั้นด้วย

        ฟางเฉินเล่อไม่มีพลังการต่อสู้ หากผู้อาวุโสสือพ่ายแพ้เขาคงโดนฆ่าตายคนแรกแน่นอน เพราะเขาคือคนมีความสามารถของสำนักเทียนซินในแขนงโอสถก็จัดได้ว่าอยู่หนึ่งในห้า สำนักชิงเฉิงก็สืบข่าวคราวของเขามาบ้างขอเพียงฆ่าเขาได้ สำนักเทียนซินก็เท่ากับว่าสูญเสียว่าที่นักหลอมยาชั้นสูงไปคนหนึ่ง

        ผู้อาวุโสสือก็รู้ถึงข้อนี้ดีดังนั้นจึงส่งนักฝึกตนฝีมือดีสองคนคุ้มกันเขาไว้

        “ศิษย์พี่หลิง ทำยังไงดี?” โหยวเสี่ยวโม่รีบดึงแขนหลิงเซียว

        แม้เขาไม่ค่อยรู้เรื่องการสู้รบแต่เขาก็ดูออกว่าทางสำนักเทียนซินกำลังเสียเปรียบอยู่ เริ่มเห็นผู้อาวุโสค่อยๆร่นถอย มีศิษย์สำนักชิงเฉิงหลายคนเริ่มบีบใกล้เข้ามาทางศิษย์พี่ใหญ่

        “จุ๊ๆ!” หลิงเซียวส่งสัญญาณให้เขาอย่าร้อนใจแล้วหยิบก้อนหินเล็กๆ ขึ้นมาจากพื้นก้อนหนึ่ง

        หินเล็กก้อนนั้นใหญ่ราวหัวแม่มือหลิงเซียวหนีบไว้ระหว่างสองนิ้ว บีบเบาๆ จนกลายเป็นสองครึ่ง จากนั้นออกแรงดีดนิ้วหินทั้งสองซีกก็พุ่งไปสองทิศทาง

        ซีกหนึ่งพุ่งไปทางศิษย์สำนักชิงเฉิงที่หมายจะฆ่าฟางเฉินเล่ออีกซีกหนึ่งพุ่งไปทางผู้อาวุโสที่เก่งสุดในนั้นของสำนักชิงเฉิง

        ถูกลอบทำร้ายกะทันหันทำเอาผู้อาวุโสคนนั้นถึงกับตื่นตระหนกตกใจรับการโจมตีของผู้อาวุโสสือได้ แต่รับก้อนหินนั้นไม่ได้หลังถูกโจมตีชีพจรส่งผลให้พลังปราณแปรปรวน ถึงกับกระอักเลือดออกมาเมื่อเขาตรวจอาการบาดเจ็บของตัวเองก็พบว่าได้รับบาดเจ็บภายใน ในใจพลันตกใจยกใหญ่

        ผู้อาวุโสสือแม้ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ได้สติอย่างเร็วไวรีบอาศัยจังหวะนี้ รวบรวมพลังอัคคีทั้งหมดโจมตีไปยังผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งที่พลังอ่อนกว่าเขาเนื่องจากพลังห่างชั้นกันมากเกินไป ผู้อาวุโสอีกท่านก็ถูกผู้อาวุโสสือแทงทะลุหน้าอก

        ผู้อาวุโสที่บาดเจ็บอยู่พบว่ามีคนแอบซุ่มช่วยเหลือสำนักเทียนซินอยู่ทั้งยังมีพลังไม่ด้อยเลย พลันตกใจรีบเรียกศิษย์ที่เหลือถอยหนีก่อน

        ผู้อาวุโสสือก็ไม่ได้รีบตามไปรับมือกับผู้อาวุโสสองคนต่อเนื่องกัน พลังปราณในร่างก็ใช้ไปเกือบหมดอีกทั้งเขาสังเกตว่ามีคนแอบซุ่มช่วยเหลือเขาอยู่ไม่รู้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ เขาก็ไม่อาจออกจากที่นี่ทันที

        “ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือไม่ทราบว่าท่านจะแสดงตัวได้หรือไม่ ข้าน้อยจะได้มีโอกาสกล่าวขอบคุณซึ่งหน้า”

        ผู้อาวุโสสือแน่ใจว่าคนที่ช่วยเหลือพวกเขาไม่ใช่คนของสำนักเทียนซินแน่ไม่งั้นคงแสดงตัวแต่เนิ่นแล้ว อีกทั้งฝ่ายนั้นพลังไม่ด้อยแน่สามารถใช้ก้อนหินโจมตีผู้อาวุโสของสำนักชิงเฉิงจนได้รับบาดเจ็บเห็นท่าพลังของเขาคงทัดเทียมกับพวกเขา หากได้สานสัมพันธ์กับคนผู้นี้การเดินทางหลังจากนี้คงราบรื่นขึ้นเยอะ

        เพราะแดนสวรรค์วิมานมีการจำกัดพลังดังนั้นเขาไม่ได้คาดคะเนว่าจะเป็นจอมยุทธ์พลังที่สูงกว่า

        หลิงเซียวไม่ได้สนใจเขา เพราะเขากำลังอุดปากโหยวเสี่ยวโม่อยู่