ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        “ไม่ได้!” ซือคงเซิ่งเจี๋ยยับยั้งอีกครั้ง “อย่างน้อยๆต้องรอให้การเดินหมากสิ้นสุดเสียก่อน...ขอเพียงนางแพ้การเดินหมากแล้วแต่พวกเจ้าจะจัดการแมวเทพอย่างไร!”

        ซือคงจวินเย่หัวเราะเบาๆ “ก็ได้อย่างไรนางก็ไม่มีทางชนะเจ้า มิใช่ว่าจะให้แมวเทพมีชีวิตต่ออีกวันหนึ่งไม่ได้!”

        โจวหมัวมัวได้ยินเช่นนั้น “แต่ฝ่าบาท...”

        ซือคงจวินเย่ยกมือขึ้นตัดบทนาง “ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วข้าตัดสินใจเอง เจ้าออกไปเถิด!”

        โจวหมัวมัวจนใจได้แต่น้อมกายถอยออกไปจากห้องพิเศษ

        ภายในห้องพิเศษ ตี้ เฟิ่งเฉี่ยนมองดูธูปดอกหนึ่งบนโต๊ะ มองมันค่อยๆ สั้นลงเปลือกตาของนางหนักขึ้นเรื่อยๆ นางแทบจะยันไว้ไม่อยู่แล้ว

        ลั่วหยิ่งปรากฏตัวขึ้น เมื่อเข้าเดินเข้ามาในห้องพิเศษสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาถึงกับตกตะลึง

        ที่แท้ที่คนของเขามารายงานไม่ได้เกินจริงเลยสถานการณ์ของฮองเฮาเลวร้ายว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เสียอีก แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้นางยังคงยืนหยัดสู้ไม่ถอย

        “เหนียงเหนียง พระองค์ไม่เป็นไรกระมัง” เขาก้าวใหญ่ๆมาข้างหน้า สังเกตเห็นบ่อน้ำและน้ำที่กระเด็นออกมา สีหน้าเย็นเยียบ เขาหันไปตวาดใส่เด็กหนุ่มที่ทำหน้าที่เดินหมาก“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร ถึงกับให้นางเดินหมากในสิ่งแวดล้อมเช่นนี้ชุมนุมหมากล้อมของพวกเจ้ายังคิดจะเปิดกิจการต่อไปหรือไม่”

        ชายหนุ่มตื่นตะลึง เมื่อสักครู่ที่เขาเดินเข้ามาเขาแสดงป้ายคำสั่งของวังหลวง ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าขัดขวางต่อมายังได้ยินเขาเรียกเฟิ่งเฉี่ยนว่า “เหนียงเหนียง”เขางงไปหมดแล้ว ตกลงแม่นางเฟิงท่านนี้เป็นใครกันแน่

        ตอนนี้ได้ยินเขาตวาดเสียงดังลั่น ชายหนุ่มจึงยิ่งลนลาน “ใต้เท้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเรา...”

        ไม่รอให้เขาพูดจบ เฟิ่งเฉี่ยนตัดบท “ไม่เกี่ยวกับพวกเขาเป็นข้าเองที่ไม่ให้พวกเขาเข้ามายุ่ง!”

        ลั่วหยิ่งงงงัน เขาถามอย่างไม่เข้าใจ “เพราะเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนยิ้มขม “หากข้าบอกว่าข้าถูกเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายตามตัวเจ้าเชื่อหรือไม่ หากข้าไม่ถูกน้ำสาด นาทีถัดมาหลังคาของห้องนี้อาจจะถล่มลงมาก็ได้เจ้าเชื่อหรือไม่”

        ลั่วหยิ่งตาค้าง “นี่...นี่จะเป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

        พอดีกับน้ำในบ่อตอนนี้เห็นก้นบ่อแล้ว และเพราะชายหนุ่มสมาธิวอกแวกไม่ได้เติมน้ำให้ทันเวลา น้ำที่พ่นออกไปด้านนอกจากบ่อน้ำพลันหยุดลงกะทันหัน

        ภายในห้องเงียบสงบทันที เงียบเสียจนประหลาดอยู่บ้าง

        ลั่วหยิ่งเงยหน้าขึ้นมองหลังคาห้อง พบว่ามันสมบูรณ์ดีไม่มีวี่แววว่าจะถล่มลงมาแม้แต่น้อย เขาจึงหัวเราะขึ้นมา “เหนียงเหนียงเมื่อสักครู่พระองค์ล้อกระหม่อมเล่นใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ หลังคาห้องเรียบร้อยดีดูแล้วแข็งแรง จะถล่มลงมาได้อย่างไร”

        เสียงหัวเราะยังไม่หยุดลง พลันมีเสียงดังครืนๆ ราวกับฟ้าผ่าบังเอิญเหลือเกินที่เสียงฟ้าฟาดลงดังเปรี้ยงลงบนหลังคาห้อง

        โครม—

        กระเบื้องตกลงมาจากด้านบน กระแทกพื้น!

        เคราะห์ดีที่เฟิ่งเฉี่ยนป้องกันตัวแต่แรก นำกระทะหรูอี้มาบังเหนือศีรษะยืนติดผนัง จึงพ้นเคราะห์มาได้!

        แม้ลั่วหยิ่งจะหลบหลีกคล่องแคล่ว ทว่ายังคงป้องกันไม่ทันระหว่างที่หลบหลีกหน้าผากถูกกระเบื้องกระแทก ทิ้งให้เห็นรอยช้ำเขียวม่วงปื้นหนึ่ง

        เขาตาค้างด้วยไม่อยากเชื่อ

        นี่จะแม่นเกินไปกระมัง

        ฟ้าคิดจะผ่าก็ผ่า หลังคาคิดถล่มก็ถล่ม!

        นี่มันจะประหลาดเกินไปกระมัง

        ชายหนุ่มในชุมนุมหมากล้อมตกใจจนวิ่งออกไปด้านนอกประตู หน้าซีดเผือด

        แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน ธูปดอกนั้นถูกเผาจนหมดเสียงเตือนของฟ่านฟ่านดังขึ้นทันที [ยินดีกับเจ้านายด้วยขอรับโชคร้ายสิ้นสุด ทั้งหมดกลับเข้าสู่สภาพปกติ]

        เฟิ่งเฉี่ยนพรูลมหายใจโล่งอก นางตื้นตันใจจนอยากร่ำไห้!

        ในที่สุด...ในที่สุด...ในที่สุดโชคร้ายก็สิ้นสุด

        นางฟื้นคืนชีพแล้ว!

        บนท้องฟ้า เมฆดำสลายตัวแสงแดดสาดส่องลงมากระทบกับร่างของเฟิ่งเฉี่ยนจนอุ่นราวกับเกิดใหม่

        เฟิ่งเฉี่ยนเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังยาวนาน

        “ฮ่าๆๆๆ...ข้า หูฮั่นซาน ฟื้นคืนชีพแล้ว!”

        ได้ยินเสียงจากชั้นบน คนที่อยู่ชั้นล่างตื่นตระหนกคนผู้นี้โชคร้ายเพียงใดจึงพบเจอแต่เรื่องร้ายๆ ไม่หยุดหย่อนกัน

        ลำดับแรกหน้าต่างร่วงลงมา ต่อมาถูกน้ำสาด ตอนนี้ถึงกับถูกฟ้าผ่าหลังคาถล่ม...

        ช่างดวงกุดจริงๆ!

         ที่ทำให้พวกเขาอับจนคำพูดก็คือ คนผู้นั้นไม่เพียงไม่ร้องไห้ แต่กลับหัวเราะเสียงดังหัวเราะคลุ้มคลั่งปานนั้น พวกเขาสงสัยว่านางเสียสติไปแล้วใช่หรือไม่

        ต้องเผชิญหน้ากับหมากกระดานนี้และเทพเจ้าแห่งโชคร้ายซ้ำเติมนางเสียสติไปแล้วหรือ

        “แม่นางเฟิงไม่เป็นไรกระมัง ไฉนจึงหัวเราะได้น่าอนาถเช่นนี้”

        “พบเจอเรื่องเช่นนี้ นางยังหัวเราะออกมาได้อีก ข้าหมดคำพูด”

        “ข้าเดาว่านางรู้ตัวว่าแพ้แล้ว ดังนั้นจึงถอดใจ”

        “นี่เป็นลิขิตสวรรค์! สวรรค์ยังยืนอยู่ข้างองค์ชายสาม!”

        หานไท่ฟู่หนวดเครากระตุก “หูฮั่นซาน เป็นใครกัน เด็กคนนี้จะเสียสติไปแล้วกระมัง”

        หานหลินเยว่พูดด้วยสีหน้าวิตกกังวล “ในห้องพิเศษกลายเป็นเช่นนี้แล้วแม่นางเฟิงอยู่ในห้องนั้นต่อไปไม่ได้แล้วพวกเราต้องรีบเปลี่ยนห้องใหม่ให้นางเจ้าค่ะ”

        ณ ห้องพิเศษ เทียนซือคงเซิ่งเจี๋ยมองห้องพิเศษตรงข้ามที่กลายสภาพเป็นซากปรักหักพัง เขาถึงกับตาค้างและมองเฟิ่งเฉี่ยนที่เงยหน้าหัวเราะ หางตาของเขากระตุกนี่นับเป็นเหตุการณ์ที่ยุ่งยากซับซ้อนที่สุดนับตั้งแต่เขาประลองเดินหมากกับผู้อื่นมา!

        ส่วนเฟิ่งเฉี่ยนเป็นคู่ต่อสู้ที่ประหลาดที่สุดและดวงซวยที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา!

        “แม่นางเฟิง ดูท่าแล้วในยามปกติท่านคงทำเรื่องไม่ดีมามากจึงต้องรับผลกรรมเช่นนี้!”

        เขาเอ่ยปากพูดหยอกเย้าเสียงเย็น

        ที่แท้เขายังมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจนางอยู่บ้างแต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่นางเคยทำกับเขาในห้องลองเสื้อ ความเห็นอกเห็นใจเล็กๆ น้อยๆนั้นก็ไม่เหลืออีกเลย

        เฟิ่งเฉี่ยนเอนกายพิงกรอบหน้าต่างหันมายิ้มบางๆ กับเขา “ความซวยของข้าได้ผ่านพ้นไปแล้ว ต่อไป ข้าจะทำลายค่ายกลหน้าผาสูงชันพันหน้า ของเจ้าลงให้ เจ้าต้องระวังตัวแล้ว!”

        ดวงตาทั้งคู่ของซือคงเซิ่งเจี๋ยหดแคลบลงทันที เขาหลุดปากออกมาว่า “เหตุใดเจ้าจึงรู้จักชื่อค่ายกลของข้า ค่ายกลนี้ ข้านำออกมาใช้น้อยมากผู้ที่เคยเห็นค่ายกลนี้ ไม่มีเกินสามคนเด็ดขาด! บอกข้ามาว่าใครเป็นคนบอกเจ้ากันแน่”

        เฟิ่งเฉี่ยนแบมือ “ข้าเดาส่งเดชน่ะ! ค่ายกลของเจ้า ชื่อนี้จริงๆ หรือ”

        ที่จริงแล้วนางเดาส่งเดช เพราะนางมองออกถึงลักษณะของค่ายกลนี้รู้ว่ามันแปรเปลี่ยนได้เป็นพันเป็นหมื่น และพื้นฐานของมันคือสามเหลี่ยมปากใหญ่ลักษณะเหมือนหน้าผาขาด ดังนั้นนางจึงเรียกชื่อค่ายกลนี้ว่า หน้าผาสูงชันพันหน้าแต่ใครเลยจะรู้ว่ามันบังเอิญไปตรงกับชื่อค่ายกลของซือคงเซิ่งเจี๋ย บังเอิญจริงๆ!”

        ทว่าซือคงเซิ่งเจี๋ยไม่เชื่อ บนโลกนี้ไหนเลยจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ เขาแน่ใจแล้วว่าจะต้องเป็นศิษย์พี่ที่บอกค่ายกลนี้กับนางเขายิ่งปล่อยนางไปไม่ได้! จะต้องหาศิษย์พี่ของเขาผ่านนางให้ได้

        “เจ้าไม่ยอมพูดความจริง ไม่เป็นไร ข้าจะให้พ่ายแพ้ชนิดศิโรราบ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนเปลี่ยนห้องพิเศษตามที่ชุมนุมหมากล้อมจัดการให้และได้เปลี่ยนอาภรณ์แห้งสะอาดชุดหนึ่ง แม้หน้าผากจะยังร้อนอยู่บ้างแต่สติปัญญาชัดเจนกว่าเมื่อสักครู่มาก ทันทีที่โชคร้ายหมดไปทั่วทั้งร่างก็สบายขึ้น

        นางถูมือไปมาเมื่อนั่งลงเบื้องหน้ากระดานหมาก เตรียมจะทำลายค่ายกลต่อ