เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        นายหญิงรองพลันตื่นจากความฝันของตนเอง

        ภาพหันข้างนั้นค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับในหน้าของเยี่ยนเจาเจา

        คนในฝันผู้นั้นสีหน้าก็ไม่ยินดียินร้ายทับซ้อนกับเยี่ยนเจาเจาเบื้องหน้านางเช่นนี้

        แม้นางไม่ได้ขยับหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใด กลับทำให้อวัยวะภายในของนางสั่นเทิ้มพร้อมกันจนนางไม่กล้าสบตาตรงๆ

        ทั้งที่ตอนนี้นางยังเด็ก แต่ก็พอบอกได้แล้วว่านางจะน่าหวั่นเกรงเพียงใดเมื่อเติบโตขึ้น

        น้ำตาของนายหญิงรองหยุดไหลโดยไม่รู้ตัว

        ประกายไฟลุกขึ้นมาในใจอย่างไม่เคยมีมาก่อนฉับพลันก็โหมกระพือกลายเป็นไฟลามทุ่ง

        เจินเจินและอ้ายอ้ายยังคงหารือกันเสียงเบาว่า ปิ่นเงินจากหอหยินหลินเหล่านี้ของนายหญิงรองมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับนายหญิงใหญ่ นายหญิงรองก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า

        “มีสิ่งใดผิดปกติกับปิ่นพวกนี้หรือ?”

        นางเอ่ยถามขึ้น

        เยี่ยนเจาเจาคือบุคคลที่กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งนางสัมผัสได้อย่างรวดเร็วว่าร่างกายของนายหญิงรองมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป

        ดวงตาที่นางใช้มองตนเมื่อครู่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นปีติยินดี ราวกับตนคือความหวังสุดท้ายที่นางต้องจับไว้ให้มั่น

        หรือนางจะรู้อะไรล่วงหน้าในความฝัน?

        แววตาเยี่ยนเจาเจาฉายแววครุ่นคิดเล็กน้อยแต่ยังคงนิ่งเงียบ เพียงเอ่ยว่า “ข้าสงสัยว่านายหญิงรองมีบุตรไม่ได้อาจเกี่ยวข้องกับของพวกนี้”

        ใบหน้านายหญิงรองปรากฏความตกตะลึงทันทีจิตใต้สำนึกอยากปฏิเสธเยี่ยนเจาเจา

        แต่นางยังนิ่งสงบ ราวกับรู้ว่าการอ้าปากเถียงยั่วโทสะเยี่ยนเจาเจาไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักนางจึงเอ่ยอย่างว่าง่าย “ปิ่นพวกนี้ เมื่อก่อนพี่สะใภ้มอบให้ข้า นางรู้ว่าบ้านรองของเราไม่มีเงินนางจึงสั่งให้หอหยินหลินที่เป็นร้านสินเดิมของนาง ผลิตเครื่องประดับที่ดูดีและทันสมัยจำนวนหนึ่งทุกๆฤดูกาลขึ้นมาและมอบให้ข้า”

        หลังจากเพลิงแผดเผานายหญิงรองถึงได้สงบลงและเอ่ยทุกอย่างที่ไม่เคยพูดตรงๆ ต่อหน้าบุตรสาวมาก่อน

        นางทำกระทั่งคลายชุดตัวในของตน แล้วปลดหยกพกแคล้วคลาดเหรียญเงินชิ้นหนึ่งออกจากลำคอ

        สิ่งนี้ทำให้ความสงสัยบนใบหน้าของเยี่ยนเจาเจาเพิ่มขึ้น

        ใช้เงินทำพวกปิ่นปักผมและเครื่องประดับอื่นๆ เป็นเรื่องปกติแต่หยกพกแคล้วคลาดติดตัวเหตุใดยังใช้เงินอีก?

        พึงรู้ไว้ว่าราชวงศ์ต้าซีสมัยนี้ไม่ค่อยใช้เงินทำข้าวของกันแล้วโดยเฉพาะหยกพกแคล้วคลาดยิ่งนิยมทำจากหยกกับพลอยเนื้ออ่อน

        “ให้ข้าดูได้หรือไม่?”

        เยี่ยนเจาเจาเอ่ย

        ใบหน้านายหญิงปรากฏความตกใจอย่างเห็นได้ชัดรีบยื่นหยกพกแคล้วคลาดใส่มือเยี่ยนเจาเจาทันที

        การกระทำของนางเป็นไปด้วยความระมัดระวัง แตกต่างจากท่าทีที่มีต่อเยี่ยนเจาเจาก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

        เยี่ยนเจาเจาใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อมัน หลังจับก็ยังไม่รู้สึกผิดปกติตรงไหนแต่พอโบกไปมา สัมผัสที่มือเหมือนจะแปลกๆ เล็กน้อย จึงเอ่ยตามตรงว่าจะเอาหยกพกแคล้วคลาดชิ้นนี้ไปขอความร่วมมือจากนายหญิงรองด้วย

        นางไม่คิดว่ามีสิ่งใดไม่เหมาะสมกล่าวว่าได้ไม่ขาดปาก จนเจินเจินกับอ้ายอ้ายยังประหลาดใจ

        เยี่ยนเจาเจารู้ว่าตนเองไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ขอความช่วยเหลือพี่ชายรองคงดีกว่าจึงหยิบปิ่นเงินในกล่องเครื่องประดับไปอีกสองชิ้น ห่อรวมกับผ้าเช็ดหน้าบนมือ

        ขณะเดียวกัน สาวใช้ข้างนอกก็เข้ามาส่งยาพอดีเยี่ยนเจาเจาจึงสังเกตเห็นว่าภาชนะบรรจุยาเป็นชุดถ้วยชาเงินด้วย

        นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ตระกูลใหญ่บางตระกูลกลัวจะมีคนวางยาในชากับอาหารเครื่องใช้บนโต๊ะทานข้าวจึงทำด้วยเงินทั้งหมด

        แต่ยามนี้มีหอหยินหลินของนายหญิงใหญ่อยู่เยี่ยนเจาเจาจึงต้องเอาใจใส่เรื่องนี้มากขึ้น

        เจินเจินกับอ้ายอ้ายกำลังจะประคองนายหญิงรองทานยาเยี่ยนเจาเจากลับห้ามไว้

        ทุกคนจับต้นชนปลายไม่ถูกกับการกระทำของนาง แต่ก็ยอมให้เยี่ยนเจาเจาขยับขึ้นมาสำรวจชามเงินนั้นอย่างเชื่อฟัง

        นางสั่งให้สาวใช้ไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบมาก่อนเทยาน้ำข้างในใส่ถ้วยกระเบื้องชั่วคราว และใช้นิ้วมือเคาะชามเงิน

        อย่างที่คิด เยี่ยนเจาเจารู้สึกแปลกๆกับถ้วยเงินนี้เช่นกัน

        “นายหญิงรอง ถ้วยเงินนี่?”

        “ล้วนผลิตจากหอหยินหลินของพี่สะใภ้”

        “ของเหล่านี้คนอื่นมีหรือไม่เจ้าคะ?”

        “ไม่มี ของที่ให้ข้าสั่งทำเป็นพิเศษ คนอื่นไม่มีเช่นนี้หรอก”

        นี่คือสิ่งที่นายหญิงรองเคยภาคภูมิใจที่สุดและปลาบปลื้มกับมันมาตลอดคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนและพี่สะใภ้ช่างลึกซึ้งและหาได้ยากยิ่งในโลก

        นางรอให้ตนเองกลับไปแทบไม่ไหวแล้วแต่นางไม่อยากเปิดโปงหนานหมิงเหอต่อหน้าทุกคน จึงเก็บชามช้อนเงินกับของอย่างอื่นเรียกหงซิ่วที่เฝ้าหน้าประตู ก่อนรีบร้อนจากไป

        นายหญิงรองมองแผ่นหลังของเยี่ยนเจาเจาแววตายังหลงเหลือความหวาดกลัว

        เจินเจินกับอ้ายอ้ายก็รู้สึกถึงความผิดปกติของท่านแม่ตนเองแม้รู้อยู่แก่ใจว่านางลงมือโหดเหี้ยมกับน้องชายบุตรอนุภรรยาของตน แต่ก็เปลี่ยนความจริงที่นางเลี้ยงดูตนอย่างยากลำบากไม่ได้อยู่ดี

        หัวใจคนเรามีความรู้สึกเจินเจินกับอ้ายอ้ายไม่อาจเมินเฉยต่อการเปลี่ยนแปลงของท่านแม่ตนเองได้

        “ท่านแม่ เป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”

        นายหญิงรองจับมือของเจินเจินกับอ้ายอ้ายเอ่ยอย่างร้อนอกร้อนใจ “ลูกข้า ในฝันข้าฝันว่า...”

        ทว่าน่าเสียดาย นางยังไม่ทันเอ่ยคำเหล่านี้เสียงเยี่ยนเจาเจาพลันดังขึ้นมาจากข้างนอกอีกครั้งเหมือนว่าจะตะโกนเรียกเจินเจินกับอ้ายอ้ายออกไป

        ผ่านไปครู่หนึ่งเจินเจินกับอ้ายอ้ายยังไม่กลับมาแต่เยี่ยนเจาเจากลับปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องแทน

        นางไม่กล่าวสิ่งใด เพียงยิ้มเล็กน้อยดวงตากวาดมองนายหญิงรอง รอยยิ้มมุมปากแฝงความหมายลึกซึ้ง

        “นายหญิงรอง ท่านเป็นคนฉลาด บางคำพูดกล่าวได้แต่บางคำพูดไม่อาจกล่าว หากท่านมีสิ่งใดอยากเอ่ยกับเหล่าพี่หญิงก็พูดที่นี่เลยเถอะข้าอยากฟังด้วยเช่นกัน”

        สีหน้านายหญิงรองที่เพิ่งสดใสซีดเซียวลงฉับพลันอีกรอบ

        ความเฉียบขาดเสมือนจริงที่สัมผัสได้เพียงในฝันพุ่งออกมาจากร่างของเยี่ยนเจาเจาจิตใต้สำนึกของนายหญิงรองเอ่ยนำความรู้สึกนึกคิดของนาง

        “คือ... คือ ที่ข้าอยากบอกคือ ข้าเคยเห็นเจ้า... ท่านในฝัน”

        สัญชาตญาณมุ่งหาผลประโยชน์หลีกเลี่ยงอันตรายของคนเราแข็งแกร่งที่สุดเสมอนางละเลยร่างเด็กสาวดูอายุยังน้อยเบื้องหน้าไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับเห็นผู้ยิ่งใหญ่ที่โตเต็มวัยในความฝันนั้นผ่านรูปลักษณ์ของเยี่ยนเจาเจา

        ดังนั้นจึงได้เผลอเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นท่าน

        “เช่นนั้นท่านเห็นอะไรในฝันหรือ?”

        เยี่ยนเจาเจาถือโอกาสเดินเข้ามา

        ทั้งที่ใบหน้านางแต่งแต้มรอยยิ้มบางเบา ทว่ากลับทำให้นายหญิงรองตัวสั่นเป็นลูกนกอย่างควบคุมไม่ได้

        ขณะนี้ความคิดมากมายแวบผ่านเข้ามาในหัวของนายหญิงรองแต่สุดท้ายนางยังตระหนักว่าเด็กสาวเบื้องหน้าไม่ใช่คนหลอกง่าย

        บางทีอนาคตข้างหน้าของบุตรสาวตนอาจเกี่ยวพันแนบแน่นกับเด็กสาวคนนี้ไม่ว่าอย่างไรนางควรคำนึงถึงบุตรสาวไว้ก่อน

        ส่งผลให้สมองที่ค่อนข้างทึบของนางหลักแหลมขึ้นมาอย่างหาได้ยากนางรีบพูดเนื้อหาที่เห็นในฝันทั้งหมดออกมา ไม่ปิดบังแม้เพียงนิด

        เยี่ยนเจาเจาขมวดคิ้วก่อนพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว

        คนที่นายหญิงรองบรรยายออกมา ดูเหมือนจะไม่แตกต่างจากตัวนางที่อยู่จุดสูงสุดในชาติก่อนนักนางเชื่อว่าตนมีความสามารถพอที่จะกลับไปสู่จุดสูงสุดของอำนาจใหม่ได้อีกครั้งและเจินเจินกับอ้ายอ้ายในฐานะผู้เริ่มติดตามนางมาตั้งแต่ตอนนี้นางจะไม่มีทางเอาเปรียบพวกนางเด็ดขาด

        กระเรียนร่อนเมฆา นั่นคือเครื่องแบบของขุนนางพลเรือน

        สองปีให้หลัง เมื่อเรื่องราวเมืองเซียงเฉิงสิ้นสุดลงจะมีการเปิดการสอบเคอจวี่ของสตรีขึ้น ด้วยสติปัญญาของเจินเจินกับอ้ายอ้ายใช่ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จ

        นางจึงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย พยักหน้าเอ่ย “สิ่งที่เจ้าฝันถึงย่อมถูกต้องแล้ว”

        ใบหน้าของนายหญิงรองปรากฏความยินดีอย่างไม่ปิดบังดังคาดแต่เยี่ยนเจาเจากลับเอนตัวเข้ามาใกล้กะทันหัน พลางยกนิ้วแตะริมฝีปากนางเบาๆ

        “แต่เรื่องราวนี้ข้าหวังว่าจะได้ฟังจากท่านเพียงครั้งเดียว หากได้ยินจากที่อื่นอีกไม่ว่าสุดท้ายใครเป็นผู้กระทำ ข้าจะคิดบัญชีกับท่าน ท่านเข้าใจหรือไม่?”

        คำพูดนี้ทำให้รอยยิ้มของนายหญิงรองชะงักค้าง

        ไม่ว่าจะได้ยินได้เห็นจากที่ใดล้วนคิดบัญชีกับนางนี่หมายความว่านางต้องหุบปากให้สนิท ห้ามบอกใครทั้งนั้นมีเพียงวิธีนี้ถึงจะปิดคนอื่นอยู่

        นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเยี่ยนเจาเจาจากไปตอนไหนพอสตินางกลับมาอีกครั้ง อาภรณ์ทั้งร่างก็เปียกเหงื่อเย็นจนชุ่มโชกแล้ว

        หลายสิบปีที่ผ่านมานายหญิงรองไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะโดนเด็กน้อยคนหนึ่งต้อนจนมุมขนาดนี้

        แต่หลายสิบปีข้างหน้านายหญิงรองคงจะรู้สึกยินดีเพราะการเลือกของตนเอง

        เรื่องราวในอนาคตเอาไว้กล่าวกันทีหลัง

        เยี่ยนเจาเจารู้เรื่องการควบคุมจิตใจคนมาแต่ไหนแต่ไรและนางไม่เหมือนพวกคนชั่วช้าสามานย์ที่วางยานางจนเป็นใบ้ หรือฆ่าคนเพื่อปิดปากไม่ให้นางพูดออกมาบนโลกนี้มีวิธีนับร้อยที่สามารถใช้ปิดปากคน แต่วิธีของเยี่ยนเจาเจามันง่ายดาย ชำนาญและมีประสิทธิภาพที่สุด

        นางนำเครื่องประดับเงินที่ได้รับจากนายหญิงใหญ่กลับมาเรือนเล็กของตนเองหนานหมิงเหอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงระเบียงทางเดิน

        ท่าทางยามอ่านหนังสือของเขาสงบอ่อนโยนอย่างยิ่งแสงแดดปลายเดือนเก้าค่อยๆ ส่องกระทบอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ แลดูอบอุ่นและเงียบสงบ

        เยี่ยนเจาเจาทำลายความสงบนั้นไม่ลงจึงยืนเหม่อลอยอยู่ที่เดิม แต่หนานหมิงเหอกลับสังเกตเห็นการมีอยู่ของนางเสียก่อน เขาวางตำราลงแล้วเป็นฝ่ายเดินมาหานาง

        เขาคุ้นเคยกับการอยู่เคียงข้างเยี่ยนเจาเจาแล้ว ก็เลยอุ้มนางไว้ในอ้อมแขนคอยเอาใจตั้งแต่ช่วงที่เห็นเยี่ยนเจาเจากลับมา

        “วันนี้ได้อะไรมาหรือไม่?”

        “ได้ พี่ชายท่านลองดู”

        เยี่ยนเจาเจาล้วงพวกเครื่องประดับเงินและชามเงินที่นำกลับมาจากบ้านรองในอ้อมแขนของตนเองออกมาแล้วยัดใส่มือหนานหมิงเหอทั้งหมด

        หนานหมิงเหอวางนางลงบนตั่งนุ่มที่ตนเพิ่งนั่งเมื่อสักครู่ก่อนนั่งอีกฝั่ง ตรวจดูของที่ห่ออยู่ในผ้าเช็ดหน้าทีละชิ้น

        เขารู้เกี่ยวกับของพวกนี้มากกว่าเยี่ยนเจาเจามากเพียงมือใหญ่ที่เห็นกระดูกข้อต่อได้ชัดเจนทยอยสัมผัสเครื่องเงินเหล่านี้บางทีก็หยิบมาเคาะกัน นัยน์ตาเขาพลันกระจ่างขึ้นมา

        จากนั้นเขาหยิบมีดเล่มเล็กแหลมคมออกมาตัดเครื่องเงินเหล่านี้ตามจุดสำคัญต่างๆในคราวเดียว แล้วผลักมาตรงหน้าเยี่ยนเจาเจา

        เยี่ยนเจาเจาไม่เข้าใจการกระทำนี้จึงส่งสายตางุนงงให้หนานหมิงเหอ