เพราะเสียงกระจกแตกที่ทางเข้าชุมชน ซอมบี้ละแวกใกล้ ๆก็เริ่มเดินโงนเงนมา เห็นแบบนั้นสองคนก็เร่งฝีเท้าตรงไปที่ตลาดสด
ตอนที่เกิดเื่เชื้อไวรัสกลายพันธุ์ระบาดเป็่เวลากลางคืนพ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ในตลาดของชุมชนมาจากนอกเมือง บางคนเลยขนของมาที่นี่ในตอนดึก ๆดังนั้นที่ตลอดเลยมีพ่อค้าแม่ค้าจำนวนหนึ่ง เวลานี้ที่ทางเข้าตลาด มีร่องรอยเื เศษซากศพผัก ผลไม้ แป้งกระจายที่พื้น พวกเนื้อสดถูกฉีกทึ้ง เห็นซอมบี้กระจายเป็จุด ๆในซอยตลาดสด
พอสองคนเข้ามาในตลาดกลิ่นมนุษย์หอมหวานทำให้ซอมบี้ที่เดินโงนเงนพุ่งเข้าใส่สองคนทันที
เฮ่อจื่อชงกำลังเห่อทักษะใหม่ เขาปล่อยน้ำที่ฝนเป็แท่งๆ เหมือนเข็มพุ่งออกไป เล่นงานแค่ที่ส่วนหัวก่อนจะใช้น้ำห่อหุ้มคริสตัลจากหัวของซอมบี้ไว้ แล้วนำกลับมา
“ผมจะเก็บไว้เผื่อต่อไปมีราคา”
ซือหย่าเหวี่ยงไม้ในมือ เหมือนเหวี่ยงจอบจัดการซอมบี้ตัวที่ใกล้ เถาวัลย์มีหน้าที่เก็บกวาดคริสตัล สองคนจัดการซอมบี้ที่เคลื่อนที่ช้าพวกนั้นแต่การต่อสู้ทำให้เรียกซอมบี้ตัวใกล้ ๆ เข้ามาแม้มันเคลื่อนที่ช้าแต่ถ้าหลายตัวดาหน้าเข้ามาแรงสองคนก็ไม่ไหว แถมเสี่ยงถูกล้อมอีกด้วย
“พี่ซือหย่าพี่ลองสร้างกำแพงไม้ขวางเอาไว้เหมือนที่บ้านดู”
ซือหย่าพยายามแพ่งความคิด แต่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซอมบี้ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ แรงเหวี่ยงสังหารซอมบี้ของสองคนก็ถดถอยเฮ่อจื่อชงสังเกตเห็นว่าถัดไปไม่ไกลมีร้านค้าเปิดเอาไว้เขาใช้แรงน้ำเท่าที่มีดันซือหย่าออกไป
“พี่ซือหย่า พี่ไปหลบที่ร้านนั้นก่อนไม่ต้องห่วงผม”เฮ่อจื่อชงบอก เขาเห็นแขนของพี่ซือหย่าสั่นเทา ฝ่ามือแดงจัดเขาไม่อยากให้เธอถูกกัด คนมีพลังพิเศษสองอย่าง จะมาตายตอนนี้ได้อย่างไร
ซือหย่ามองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเฮ่อจื่อชง เด็กชายจิตใจดีเขามีพลังพิเศษแท้ ๆ จะทิ้งปู่พิการแล้วหนีไป หรือทิ้งเธอคนที่ไม่รู้เื่ราวอะไรก็ได้แต่เด็กชายไม่ทำเช่นนั้น ในยุค 70 ผู้คนในหมู่บ้านเลือกจะอยู่กันเป็ครอบครัวใหญ่ เพื่อจะได้เอาจำนวนสมาชิกไว้ช่วยเหลือกันทำงานหรือป้องกันตัว ขณะที่เธอตัวคนเดียว น้าที่แต่งงานย้ายเข้ามาในหมู่บ้านยังพาครอบครัวมาเอาเปรียบหลานอย่างเธอเลย
ซือหย่าเพ่งจิตเข้าไปไม่นานเถาวัลย์ก็ผุดขึ้นมาพันร่างของเฮ่อจื่อชงลากเขามา ก่อนสองคนจะพุ่งเข้าไปในร้านแห่งหนึ่ง
“ร้านขายเมล็ดพันธุ์มีซอมบี้สองตัวถูกขังอยู่ในห้องด้านใน” ซือหย่าบอก เธอรับรู้ได้จากเถาวัลย์ที่เคลื่อนที่อยู่ในร้านก่อนสองคนจะช่วยกันดันประตูปิด
“พี่รู้ได้ยังไง”
“เถาวัลย์พวกนี้อยู่เต็มร้าน พี่ััได้”
สองคนได้หลบพักหายใจหายคอในร้านขายเมล็ดพันธุ์แต่ร้านเป็เพียงร้านกระจก พอซอมบี้เบียดเข้ามามาก กระจกก็เริ่มมีรอยร้าว ซือหย่าแตะกระจกลองหยั่งจิตเข้าไปตอนที่เธอหยั่งจิตกับต้นอ่อนในพื้นที่วิเศษ เพื่อขอให้มันทำอะไรให้บางทีมันก็ทำตามแต่ใจที่้า ไม่สนใจคำขอของเธอ
แต่บางครั้ง ถ้าเธอควบคุมพลังจิตในการควบคุมไม้ เมล็ดอะไรที่เกี่ยวกับไม้เอง เธอจะสามารถใช้พลังของมันได้โดยไม่ต้องรอเถาวัลย์มา
เหมือนกับว่าต้นอ่อนใช้ของเธอในการขับเคลื่อนพลังของมัน แล้วเธอก็สามารถเอาพลังของมันมาขับเคลื่อนพลังของเธอคิด ๆ ไปแล้ว ก็เหมือนพวกกาฝากในต้นไม้ ที่จะอาศัยซึ่งกันและกันไม่ใช่พลังพิเศษอย่างที่เฮ่อจื่อชงมี
ซือหย่าคว้าเมล็ดพันธุ์แถวนั้นโยนออกไป แล้วหยั่งจิตเข้าไปไม่นานเมล็ดพวกนั้นก็ยืดต้นโตขึ้นปิดกระจกที่ร้าวและโตจนปกปิดช่องทางเข้าทั้งหมดไว้
“พี่ซือหย่า ผมต้องเรียกพี่ว่าเทพซือแล้ว”เฮ่อจื่อชงก็คิดเอาไว้อยู่ว่าซือหย่าน่ะเก่งขั้นเทพ แต่ไม่คิดว่าจะเทพขนาดนี้“ผมนึกว่าจะตายแล้ว”
“อย่าเสี่ยงชีวิตแบบนั้น นายยังมีปู่อยู่”
“ผมไม่ได้จะสละชีวิตแค่ถ่วงเวลาให้เท่านั้น แต่พี่เสกต้นไม้ได้ขนาดนี้เมล็ดพันธุ์พวกนี้เราควรเก็บไว้อาจจะมีประโยชน์ในภายหน้าได้”
เฮ่อจื่อชงกวาดเมล็ดพันธุ์พวกนั้นใส่ตะกร้าเก็บทั้งหมดในร้าน แต่ปริมาณมันมาก เขาแค่เด็กไหนเลยจะแบกไปไหว
“ถ้าเรามีรถขนไปทั้งหมดก็คงดี ต่อไปแม้ไม่มีอาหารขอเพียงพี่มีเมล็ดพันธุ์พวกนี้ พี่ก็เร่งให้มันเติบโตเป็อาหารได้เสียดายเราคงเอาไปได้ไม่หมด”
ซือหย่าคิดว่าก็เป็การดี แถมใช้ป้องกันตัวได้ด้วยว่าแล้วเธอก็แตะที่ตะกร้าส่งมันเข้าไปในพื้นที่วิเศษ ตะกร้าที่หนักอึ้งของเฮ่อจื่อชงก็หายวับไป
“ของผมไปไหน”
“พี่ส่งเข้าไปในพื้นที่...”
“พี่มีมิติใช้เก็บของด้วยหรือ เชี่ย ! พี่โคตรเทพ มีพลังพิเศษธาตุไม้ ยังมีพลังมิติอีก” เฮ่อจื่อชงแทบะโโลดเต้นตอนแรกอาหารในบ้านหายไป เขาก็คิดเอาไว้แล้ว เขาต้องเกาะเจ้ต่อไป
“พลังพิเศษมิติ ? ”
“ก็จะมีมิติเป็พื้นที่ประมาณหนึ่งไว้เก็บของแต่เท่าที่ผมอ่านมาจากกระทู้บัณฑิตจบใหม่ ช่องว่างนี้ไม่ได้ใหญ่มาก”
ซือหย่ารู้แล้วว่าคนที่นี่เรียกพื้นที่วิเศษนี้ว่ามิติมันคงเป็มิติของพืช แต่เธอใช้ได้
“แล้วมิติของคนพวกนั้นเป็อย่างไร”
“เท่าที่มีคนแบ่งปันไว้เขาบอกว่ามิติของเขามีพื้นที่เพียงหนึ่งลูกบาศก์เมตรเท่านั้น เป็เหมือนถุงเก็บของทั่วไปแต่เพียงถุงนี้คนอื่นมองไม่เห็น”
ซือหย่าพยักหน้า ถ้าเป็เช่นที่เฮ่อจื่อชงว่า มิติพืชของเธอก็คงไม่เหมือนใครเพราะมันมีพื้นที่ให้ ปลูกต้นไม้ เลี้ยงสัตว์ และเข้าไปอยู่ในนั้นได้แม้ไม่ตลอดแต่ก็ใช้ชีวิตได้ ไม่แน่ต้นไม้ที่หญิงแก่คนนั้นเก็บมาขาย อาจจะเป็ต้นไม้เซียนก็ได้
ปัง !
ที่ด้านนอกมีเสียงรถแล่นผ่านเขตซอยในตลาด ตามด้วยเสียงปืนซอมบี้พวกนั้นก็กรูตามเสียงรถไป
ซือหยาส่งเถาวัลย์ออกไปด้านนอกเธออาศัยการเชื่อมโยงนี้เพื่อดูด้านนอก
“ซอมบี้ไม่อยู่แล้ว เราควรรีบออกไปจากที่นี่”
“พี่รู้ได้ยังไง” เฮ่อจื่อชงตื่นเต้นทุกครั้งที่รู้ว่าสามารถใช้งานพลังพิเศษได้แบบไหนบ้างเขาลองส่งน้ำเป็เหมือนละอองฝนออกไป แล้วรับััจากด้านนอก เขาก็พอมองเห็นว่ามีอะไรเกิดขึ้นด้านนอก“นี่มันดีกว่ากล้องวงจรปิดอีก”
“ด้านนอกอันตรายเกินไป เราควรกลับหรือน้องชายจื่อชงมีที่หมายที่ไหนอีก” ซือหย่าอยากได้อาหารมากักตุนพวกข้าวสาร แป้ง น้ำตาลเพิ่ม แต่ซอมบี้พวกนั้นน่ากลัวเกินไป
“พี่ซือหย่า พี่ขับรถได้ไหมถ้าเราไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต บางทีเราอาจจะพอได้อะไรกลับมาบ้าง”
รถที่ซือหย่าเจอมีเพียงจักรยาน 25นิ้วตรานกพิราบของหัวหน้าหมู่บ้าน เธอนับว่าเป็หญิงเก่งคนหนึ่งเพราะว่านับคนได้เลยว่ามีใครบ้างที่ปั่นจักรยานเป็ และเธอคือหนึ่งคนในหมู่บ้านที่ปั่นได้แล้วในร้านขายเมล็ดพันธุ์แห่งนี้ก็มีจักรยานที่ว่านั่น
เธอคือความภาคภูมิใจของหมู่บ้านเชียวจะทำให้ขายหน้าไม่ได้
“น้องชายจื่อชง พี่สาวทำให้ผิดหวังแล้วแต่ไม่ต้องห่วงไป พี่สาวใช้เ้านี่ได้” เธอจูงจักรยานออกมา
เฮ่อจื่อชงรู้สึกสิ้นหวังแล้วจริง ๆแต่ก็ยอมซ้อนท้ายจักรยานที่เวลาปั่นเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดของจักรยานเรียกซอมบี้ในละแวกนั้นพอมันพุ่งมาก็ถูกศรน้ำทิ่มทะลุหัว จากนั้นเถาวัลย์จะผ่าเอาคริสตัลออกมาบางทีถ้าเถาวัลย์ใจดีก็แบ่งมาให้เฮ่อจื่อชงบ้าง กระทั่งสองคนมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
ซือหย่าภูมิใจในตนเองจริง ๆจักรยานคันนี้ปั่นได้ดีกว่าของผู้นำหมู่บ้านไม่น้อย แถมไม่สูงจนต้องเขย่งเท้ากำลังพอดีตัว แถมนั่งสบาย ถ้าผีพวกนั้นไม่ชอบวิ่งไล่ เธอจะปั่นชมเมืองสักเที่ยว
พอมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ที่ด้านหน้ามีรถจอดอยู่หลายคันแถมบางคันพึ่งมาถึง ด้านในมีคนอยู่ไม่น้อย ได้ยินเสียงทะเลาะ เสียงต่อสู้ แม้แต่เสียงปืนดังมาเห็นแบบนั้นสองคนเชื่อว่าไม่นานซอมบี้จะแห่มาที่นี่ หรือไม่ก็ในนี้มีซอมบี้อยู่ไม่น้อย
สองคนเห็นตรงกันว่าควรกลับไปตั้งหลักก่อนดังนั้นเสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ดังย้อนกลับมาเส้นทางเดิมอีก ระหว่างทางมีรถที่ขนกรงเป็ดไก่ หมูจอดขวางทาง สัตว์พวกนั้นกระพือปีกหนี บางตัวกลายพันธุ์กำลังกัดกินพวกพ้อง
ระหว่างที่สองคนปั่นจักรยานเสียงลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดผ่านสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นพวกมันก็ตอบสนองต่อเสียงมันเงยหน้าขึ้น คำรามเสียงต่ำเ้าหมูกลายพันธุ์ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ดวงตาของมันแดงจัด น้ำลายไหลเป็ทางฟันยังงอกออกมาจนแหลมคม
ั้แ่สองคนเจอซอมบี้มาซอมบี้คนล้วนเคลื่อนที่เชื่องช้า แต่ซอมบี้หมูตัวนี้ พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ซือหย่าที่เคยถูกหมูป่าพุ่งชนมาแล้ว แม้ชอบกินเนื้อหมูแต่เกลียดการถูกหมูพุ่งชนมาก ๆ ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมตายเพราะหมูซอมบี้อีก เธอบังคับเมล็ดพันธุ์ที่หว่านออกไปให้เถาวัลย์ยึดขาของซอมบี้หมูทั้งสี่ข้างไว้ มันดิ้นด้วยร่างที่หนักกว่า 400 ชั่งแต่เถาวัลย์พันเกี่ยวไม่ลดละ ก่อนจะกระชากขาทั้งสี่ออก แล้วจบงานด้วยการที่เถาวัลย์โผล่ขึ้นมาจากดินแล้วทิ่มลงไปในส่วนหัวคว้าเอาคริสตัลออกมา คริสตัลนี้มีขนาดใหญ่กว่าคริสตัลในซอมบี้คนมากพอคริสตัลเข้าไปในมิติพืช ต้นอ่อนจะดูดกลืนหมอกสีเหลืองจากคริสตัลไปทิ้งคริสตัลแสนบริสุทธิ์เอาไว้ดูเหมือนว่าวันนี้เถาวัลย์รวบรวมคริสตัลนี้เอาไว้ไม่น้อย และพื้นที่มิติพืชก็ขยายออกไปอีก
ระหว่างนั้นเฮ่อจื่อชงก็ไล่ต้อนหมูที่ยังไม่ตายได้มาหลายตัวทั้งยิ้มพอใจ “พี่ซือหย่า ดูสิว่าผมเก็บได้อะไรมาเราเอาเ้านี่กลับไปเลี้ยงที่บ้านกันเถอะ พอมันโตผมก็จะเชือดมัน”
เนื้อย่อมเป็อาหารที่ซือหย่าชื่นชอบอยู่แล้ว ดังนั้นเธอเลยเอาหมูพวกนั้นใส่เข้าไปในมิติพืชไม่ให้เสียของ
2K
