ราฟาเอลมองดูหญิงสาวที่นั่งเหม่อลอยราวกับไร้ชีวิต เธอนั่งมองภาพวิวของสระบัวตรงหน้าก็จริง มีหนังสือเล่มหนึ่งวางบนตัก หากั์ตาเธอมองไปข้างหน้า เขามองเสี้ยวหน้าที่เห็นด้วยั์ตาที่อ่อนเชื่อมไปด้วยความรู้สึกภายใน
คาริน...
ผู้หญิงลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไทย หล่อนกระชากหัวใจเขาไปั้แ่แรกเห็นหน้า ั์ตากลมโตสีน้ำตาลหวานฉ่ำ รอยยิ้มที่ทำให้แม้แต่จอมวายร้ายยังต้องยอมสยบกับความน่ารักสดใสนั่น และ...ไม่ได้มีแต่เขาคนเดียว ที่ตกเป็ทาสของรอยยิ้มนั่น
ลีโอนาโด...
เสี้ยนตำหัวใจชิ้นใหญ่ของเขา แม้ว่าราฟาเอลจะทอดอาลัยไปบ้างทั้งแต่เห็นงานวิวาห์ของคนทั้งสอง ที่เป็งานใหญ่โตงานหนึ่งของอิตาลีเลยก็ว่าได้ ลีโอนาโดเป็อดีตมาเฟีย ที่หันมาจับธุรกิจสะอาด ล้างภาพความดำมืดของตนเหลือเพียงแค่สีเทาๆ ทว่า...มีบางคนที่ไม่อยากให้เขาวางมือ และหมายจะก้าวขึ้นมาแทน อำนาจ เงินทอง บางทีก็หอมหวาน จนทำให้เกลือเป็หนอน และบ่อนทำลายได้แม้กระทั่งสายเืของตนเอง
เขารู้สึกเจ็บวูบขึ้นมา เมื่อเห็นว่ายอดดวงใจกำลังก้มหน้าลงซับน้ำตากับผ้าเช็ดหน้า เขาเดินสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้าไปหาเธอ วางมือลงบนบ่ามน คารินสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ความเศร้าสร้อยนั่นยังคงอยู่ในั์ตาคู่งาม ที่เขาหลงรัก
"เป็อะไร คาริน"
"ฉันคิดถึงเฟย่า"
เธอตอบแล้วสะอื้น ราฟาเอลก้มลงสวมกอดเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่นนั้นทำให้เธอไม่ผลักไสเขา เธอ้า...อ้อมกอดจากใครสักคน คนที่ไม่ทรยศเธอ...
"เอาเถิด...ตอนนี้รักษาชีวิตไว้ก่อนนะ เธออยู่ที่นี่รับรองว่าเธอจะปลอดภัย พ้นจากมือของไอ้ผู้ชายเลวๆ นั่นแน่นอน"
"ทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ขนาดนี้" คารินกัดริมฝีปาก น้ำตาของเธอยังหลั่งไหล หัวใจเหมือนถูกบีบจิกจนมันแตกเป็เสี่ยง
"ทำไม...ราฟาเอล ฉันไม่เข้าใจ นั่น...ลูกของเขานะ"
"เขาระแวง หน้ามืดไปน่ะ"
ราฟาเอลเอ่ยเสียงขรึมๆ ใจลิงโลดนักที่เห็นอาการของคาริน มีโอกาสที่จะได้สุมไฟแล้ว เขาไม่มีพลาด
"เธอต้องให้อภัยเขา เพราะเขาน่ะเป็คนอารมณ์รุนแรง รักแรง เกลียดแรง ลีโอเป็แบบนั้น"
"แต่นั่น...เฟย่า...เขาเกลียดฉันยังไง จะเข้าใจผิดหรือ..." เสียงของเธอขาดหาย เพราะความรู้สึกราวกับใจจะขาด ยามเอ่ยถึงสามี
"หรืออะไรก็ช่าง แต่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้กับเรา เขา...เขาเลวเหลือเกิน ฮือ! "
"เอาเถอะ เธออยู่ที่นี่ เธอจะปลอดภัย ฉันช่วยเธอมาได้จากการวางแผนร้ายกาจของเขา แต่ฉันขอโทษ ที่ช่วยลูกของเธอไม่ได้"
ไว้ฉันจะทำให้เธอมีลูกสาวที่น่ารักกว่าเฟย่าให้ได้...
ประโยคนี้เขาเพียงเอ่ยในใจ คารินยังคงร้องไห้เงียบๆ จนซาเสียงสะอื้นไปในที่สุด เธอเอ่ยขอบคุณเขา ขอโทษขอโพยที่ทำให้เขารู้สึกแย่ๆ ไปกับเธอด้วย
"รอจนเขาแต่งงานไปใหม่กับผู้หญิงคนนั้น...เธอก็จะปลอดภัย"
"อืม..."
คารินหลุบั์ตาลง คำพูดของราฟาเอลเหมือนขยี้เศษเสี้ยวสุดท้ายในหัวใจเธอจนแหลก เสี้ยวสุดท้ายที่ยังหลงเหลือความรู้สึกให้แก่ลีโอนาโด
"เข้าไปข้างในเถอะ วันนี้แม่ครัวจะทำอาหารไทยที่เธอชอบให้เรากินกัน"
"ขอบใจนะราฟาเอล"
เธอช้อนั์ตาบวมเป่งมองเขา ราฟาเอลยิ้มให้กับเธอ ใจอยากจะดึงเธอขึ้นมาแล้วจูบให้สาสมกับความรักที่คับอก แต่สมองบอกให้เขารอเวลา ทุกอย่าง...ผู้หญิงคนนี้ จะเป็ของเขาทั้งกายและใจ
"ไม่เป็ไร คาริน ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉัน...รู้สึกแบบไหนกับเธอ"
คารินหลบสายตาคมปลาบ แวววาวของเขา แล้วลุกขึ้นพลางกอดหนังสือไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเขา
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาดังเบาๆ
พวกมันกำลังไปที่เมืองไทย ระวังตัวและระวังคารินดีๆ ฉันจะกำลังไปหานายกำลังจะไปช่วยนาย
ข้อความที่ได้รับ ทำให้ราฟาเอลหน้าเปลี่ยนสี ก่อนจะพยายามกลบเกลื่อนเมื่อคารินเงยหน้าขึ้นมาชวนเขาคุยด้วย
อกใจของเขาตอนนี้เหมือนกับถูกไฟจี้ลน!
366
