บทที่ 2 เล่นเพื่อน
คืนที่ดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างจ้าทั่วท้องฟ้าธีร์ลากวินที่เมาเต็มที่กลับมายังห้องนอนของตน ภายในห้องนั้นเงียบสงบมีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างมาส่องสว่างทำให้มองเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน วินที่อยู่ในสภาพเมามาย พูดจาไม่รู้เื่เขาเอาแต่หัวเราะและยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ธีร์พยุงวินนอนลงบนเตียงอย่างเบามือ ธีร์ค่อยๆจัดการให้วินนอนในท่าที่สบายมากขึ้น
ห้องนอนของธีร์นั้นตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่มีรสนิยม สีของห้องเป็โทนดำขาวที่ให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหา เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างลงตัวและสะอาดตา
ธีร์นั่งลงข้างเตียงนอนมองดูใบหน้าของวินที่กำลังหลับลึกด้วยความเอ็นดูภายในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยังคงต้องเก็บซ่อนเอาไว้
ธีร์ตัดสินใจลุกขึ้นก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำ เขาหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดชุบน้ำหมาดๆ ออกมาพร้อมเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง
ธีร์ใช้ผ้าขนหนูค่อย ๆ เช็ดลงไปตามใบหน้าของวินอย่างอ่อนโยนความเย็นของผ้าทำเอาวินนึกรำคาญ เขาปัดป่ายมือของธีร์ออกเป็พัลวัน “ออกไป...อย่ามายุ่ง”วินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ้อแอ้
ธีร์ได้แต่มองอย่างนึกขันเขายังคงบรรจงเช็ดผ้าลงบนผิวนุ่มเนียนนั้นไม่หยุด มือข้างหนึ่งค่อย ๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดแผงอกที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาธีร์ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอยามผ้าลูบไล้ไปตามแผงอกนุ่ม นิ้วมือเรียวของธีร์ก็ััผิวเนียนไปทั่ว ัันั้นทำเอาเขาถึงกับเหงื่อแตกพลั่กแก่นกายกลางลำตัวลุกชันอย่างไม่อาจห้ามได้
ธีร์จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายธีร์คิดถึงวันแรกที่เขาได้เจอกับวินที่มหาวิทยาลัยวินเป็คนอัธยาศัยดีช่างพูดช่างเจรจา ทำให้เขาอดนึกยิ้มไปกับวินเสียทุกครั้งความรักในใจของธีร์ค่อย ๆ เบ่งบาน พอ ๆ กับมิตรภาพของความเป็เพื่อนระหว่างทั้งสองที่ค่อยๆ สนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรักที่มีต่อวินทำให้ธีร์รู้สึกถึงความทรมานและความสับสนเขารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกเ่าั้ได้ความรักที่เก็บซ่อนไว้มานานทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย
"นายไม่รู้หรอก วิน...ฉันรักนายมานานแล้ว" ธีร์พูดเบา ๆกับตัวเอง สายตาของเขามีแววตัดพ้อและปวดร้าวความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานทำให้เขารู้สึกทรมาน จนแทบหายใจไม่ออก
ธีร์ยังคงนั่งมองวินด้วยสายตาที่ทอประกายความโหยหาและแรงปรารถนาที่สะสมมานานทำให้หัวใจเขาเต้นรัวเขาไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกเ่าั้ได้อีกต่อไปร่างกายของเขาสั่นไหวไปกับใบหน้าหวานตรงหน้าความเร่าร้อนที่สะสมมานานทำให้เขาตัดสินใจโน้มตัวลงเข้าหาวินอย่างช้าๆ
ร่างของวินที่นอนสะลึมสะลือบนเตียงนั้นดูน่าหลงใหลในสายตาของธีร์เขาเริ่มลูบไล้เรือนร่างหนานั้นไปมาด้วยความอ่อนโยนก่อนจะสอดมือเข้าไปภายในเสื้อผ้าของวินมือหนาที่อบอุ่นราวกับไฟลามเลียไปทั่วผิวกายของวินความร้อนจากมือของธีร์ทำให้วินขนลุกชันด้วยความสั่นสะท้าน
ลมหายใจอุ่นร้อนของธีร์เป่ารดไปทั่วร่างของวินทำให้เขาเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว “อือ...” เสียงครางของวินยิ่งทำให้ธีร์ยากที่จะหยุดยั้งตัวเองลงได้เขาถอดเสื้อผ้าที่ปกคลุมร่างกายของเขาและวินออกจนหมดจากนั้นเขาก็โลมเล้าลามเลียผิวกายของวินแทบไม่เว้นแม้ตารางเดียว
วินที่ยังคงเมามายอยู่นั้น เขารู้สึกเพียงความเสียวสะท้านที่ได้รับวินบิดกายไปมาอย่างไม่รู้สึกตัวตามแรงปรารถนา “อ่า...”เสียงครางกระเส่าอย่างลืมตัวของวินทำเอาธีร์รู้สึกพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
ธีร์ััถึงน้ำเหนียวที่ไหลออกมาด้วยความเสียวของวิน เขาไม่รอช้าอีกต่อไปธีร์จับแก่นกายที่แข็งชันขึ้นมาจดจ่อที่ร่องสีชมพูที่ปิดสนิทของวินก่อนจะกระแทกตัวเองเข้าไปอย่างรวดเร็ว “อ่า....”
วินสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดผวา ความเจ็บแปลบทำให้เขาร้องเสียงดังออกมา“โอ๊ย...ปล่อยนะ...ปล่อย...เจ็บ” วินที่เริ่มมีสติขึ้นมาบ้างจากความเ็ปที่ได้รับเขาร้องอ้อนวอนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก วินพยายามดันตัวธีร์ออกห่างจากร่างกายของตนไม่หยุดแต่ความเมาที่มีทำให้เขาแทบไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านขัดขืนอันใดได้อีก
การกระทำดังกล่าวของวิน มิได้ทำให้ธีร์หยุดการกระทำแต่อย่างใด แต่กลับยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นให้กับธีร์มากยิ่งขึ้นธีร์โน้มหน้าลงขบเม้มนูนติ่งบริเวณหน้าอกเข้าให้อย่างแรง “อืม....หวานมาก”ธีร์ครางออกมาอย่างพอใจ “เยิ้มขนาดนี้ ยังปฏิเสธอีกหรือ”ธีร์กระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูของวินด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า วินได้แต่ส่ายหน้าไปมาแววตาตื่นตระหนก เขาได้แต่ร้องอ้อนวอนด้วยความทรมาน
ธีร์ขยับแก่นกายออกจากนั้นจึงกดเข้าร่องสวาทของวินอีกครั้งพร้อมดันเข้าไปสุดลำกาย“อ่า...แน่นชิบ” วินได้แต่เบิกตากว้างด้วยความใ ความเ็ปแล่นเข้ามาทั่วร่างจนเขารู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็เสี่ยงเขาได้แต่ภาวนาให้ความทรมานทั้งหลายจบลงไปเสียที
ธีร์ยังคงเมามันกับััที่ได้รับเขากระแทกกระทั้นร่างหนาตรงหน้าอย่างลืมตัว “อร๊ายยย....” เสียงครางสุดท้ายของธีร์ดังก้องในห้องน้ำอุ่นร้อนถูกปลดปล่อยออกมาจนเจิ่งนอง
วินยังคงนอนหายใจหอบอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อที่แตกโชกหัวใจเต้นแรงรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอกสมองของวินหมุนตื้อจนไม่อาจรับรู้ได้ว่านี่คือเื่จริงหรือความฝันกันแน่แต่ความเ็ปที่ได้รับเมื่อสักครู่นั่นนับเป็ฝันร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมาทีเดียว
ธีร์ลูบไล้ใบหน้าของวินด้วยความอ่อนโยน เขามองดูใบหน้าของวินด้วยความรู้สึกรักและหวงแหน“วิน...นายเป็คนของฉันแล้ว...ฉันจะไม่ยอมปล่อยนายไปอีก” ธีร์พึมพำอย่างคนละเมอเขาก้มลงจูบหน้าผากวินอีกครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างวินพร้อมดึงรั้งวินเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเปี่ยมสุข
3K
