พี่นั้นแหล่ะ คนของผม

เอ็นดูมีโอกาสที่จะพูดคุยกับพี่เค้า แต่ทุกครั้งย่อมมีอุปสรรค์มาขัดขว้างอยู่เสมอ เช่น ตอนที่พี่เค้าช่วยผมเก็บหนังสือที่ผมทำตก ขณะที่ผมกำลังจะขอบคุณ•_• ก็มีเพื่อนของพี่เค้าเรียกไปซะอย่างงั้น????

และมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่มันเกิดขึ้นทุกครั้งจนเอ็นดูรู้สึกท้อกับความรักครั้งนี้

จนถึงวันที่พี่เขาต้องออกจากโรงเรียนนี้ไป เอ็นดูเสียใจมากที่จะไม่ได้เจอพี่เค้าที่โรงเรียนอีก แต่เอ็นดูพยายามหาว่าพี่เขาเรียนที่ไหน คณะอะไร จนเอ็นดูรู้ทุกอย่าง เอ็นดูจึงพยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ แต่ต้องเรียนคนละคณะเพราะเอ็นดูไม่ถนัดเรียนวิศวะนี่หน่า"????

"ถึงแล้วน้อง" พี่วินพูดแทรกกลางความคิดของคนตัวเล็ก

"ค้าบ...นี่ครับ" เอ็นดูพูดพร้อมยื่นเงินให้

เอ็นดูรีบวิ่งไปที่งานรีบน้องของคณะตัวเอง

"สวัสดีครับ"เอ็นดูพูดพร้อมไหว้อย่างนอมน้อม

"อ้าว!! น้อง??...ใช่เอ็นดูป่าวคับ"

"อ่าว....พี่โมดอล พี่เรียนอยู่คณะนี่หรอ? ทำไมผมไม่รู้อ่ะ??"เอ็นดูถามขึ้นบ้าง

"หนูจะไปรู้อะไรกัน นี่เรามาสาย๻ั้๹แ๻่วันแรกเลยอ่อ? โมดอลทำเสียงดุ

"พี่ผมขอโทษ พอดีผมตื่นสายน่า~

เเล้วพี่เลิกเรียกผมว่าหนูได้แล้วเรียก ๻ั้๫แ๻่ม.ปลายแล้วน่ะ"???? ทำเสียงอ้อน>_<

"พอเลยไม่ต้องมาทำตัวน่ารัก นู้นไป เอาป้ายชื่อกลับมาหาพี่"

"ค้าบบบบบบบบบบบบบ"ลากเสีบงยาวไปดาวอังคาร‘︿’

"มาแล้วครับ^o^" คนตัวเล็กพูดขึ้น