ตอนที่ 5
ค้นหาสาเหตุความวุ่นวาย ( 2 )
เมื่อได้ยินนายพรานพูดคนในหมู่บ้านต่างก็หน้าเปลี่ยนสีไปตามๆกัน ไม่ว่าในป่ามันจะเป็ตัวอะไรก็ตามแต่ถ้ามันทำให้หมีตัวนี้ออกมาจากอาณาเขตของมันได้แสดงว่ามันจะต้องแข็งแกร่งอย่างมากแน่นอน
“ถ้างั้นผมจะเข้าไปดูเอง”
ลูเซียสตอบพลางเดินไปเก็บหอกเล่มหนึ่งที่อยู่บนพื้นหลังจากหมีั์ท้องขาวตายไปร่างกายของมันก็สลายหายไปทำให้หอกสองเล่มที่เคยใช้โจมตีดวงตาของมันตกอยู่บนพื้นโดยไม่ได้หายไปตามหมีั์ท้องขาวแต่อย่างไร
“ไม่ได้”
คนที่ห้ามลูเซียสเอาไว้คือลูน่านั่นเองแค่เห็นลูกชายของตนออกไปสู้กับหมีั์ท้องขาวก็ทำเอาหัวใจเธอแทบหยุดเต้นมีหรือที่เธอจะยอมให้ลูเซียสไปหาสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าหมีตัวนั้นอีก
“แต่ว่าถ้าปล่อยมันไว้แบบนี้....”
ลูเซียสพยายามอธิบายแต่พอสบตากับดวงตาของลูน่าเขาก็หยุดพูดกลางคัน ในชาติก่อนนั้นเขามักจะเดินทางไปในสถานที่ต่างๆได้เจอกับหมู่บ้านและชาวเผ่ามากมายหลายต่อหลายครั้งที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือคนเ่าั้ทำให้เขารู้สึกเคยชินที่จะเป็ผู้ออกหน้าไปช่วยเหลือคนอื่นๆแต่แววตาของลูน่าเมื่อครู่ทำให้เขาต้องหยุดคิดสมัยก่อนเขาเป็คนนอกที่ยินดีให้ความช่วยเหลือ จึงไม่มีใครห้ามเขาแบบนี้แต่ตอนนี้เขาเป็เด็กในหมู่บ้าน เป็บุตรชายเพียงคนเดียวของลูน่าเธอไม่มีทางยืนยอมให้เขาเข้าไปไม่ว่าเขาจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม
“ไม่ต้องห่วงหรอกพรุ่งนี้ฉันจะไปในเมืองเพื่อขอความช่วยเหลือเอง”
นายพรานพูดพลางมองคนในหมู่บ้านสิ่งที่อยู่ในป่านั้นมันเหนือกำลังพวกเขามากจริงๆ
“นั่นก็เป็ความคิดที่ดี”
หัวหน้าหมู่บ้านพูดพลางถอนหายใจพอนายพรานพูดออกมาเขาเองก็พึ่งนึกได้ว่าเ้าสิ่งที่ไล่หมีั์ท้องขาวออกมานั้นไม่ได้กำลังตรงมาที่หมู่บ้านแบบสัตว์ตัวอื่นๆแต่อาจจะเข้ามายึดพื้นที่เดิมที่หมีั์ท้องขาวอยู่อาศัยเท่านั้นนั่นหมายความว่ามันอาจจะไม่ออกมาจากอาณาเขตและไม่เข้ามายุ่งกับพวกเขาก็ได้
“เอาล่ะทุกคนกลับบ้านไปพักผ่อนกันก่อน”
หัวหน้าหมู่บ้านพูดจบก็เดินไปหานายพรานและปู่แกรนพวกเขาพูดคุยกันพักหนึ่งก็พากันไปในบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อหาทางรับมือเื่ต่อจากนี้ไหนจะต้องจัดการความเสียหายที่เกิดขึ้นอีกส่วนทางลูเซียสนั้นกำลังโดนลากกลับบ้านด้วยแขนคู่บางของมารดา
“ทำไมเราถึงไปเรียนกับปู่แกรนโดยไม่บอกแม่”
หลังจากปราบสัตว์อสูรลงได้นี่เป็ครั้งแลกเลยที่ลูเซียสต้องมานั่งอธิบายอีกว่าทำไมเขาถึงปราบมันได้ต่อหน้าแม่ตัวเอง
“ผมอยากเก่งเหมือนปู่แกรนครับ”
ลูเซียสตอบด้วยใบหน้าใสซื่อแน่นอนเขารู้อยู่แล้วว่าจะต้องโดนถามเื่พลังที่ใช้ออกไปแน่ๆ
“ทำไมถึงอยากทำเื่อันตรายแบบนั้นละแม่ไม่อยากให้ลูกไปเสี่ยงแบบนั้นอีกนะ”
ลูน่าพูดด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง
“ขอโทษครับแต่ตอนนั้นโรสกำลัง.....”
ลูเซียสพูดพลางก้มหน้าสำนึกผิด
“เอาเถอะแต่อย่าทำแบบนี้อีกนะ แล้วก็ห้ามเขาไปในป่าด้วย”
ลูน่าพูดเสี่ยงเบาพลางมองลูกชายของตนด้วยสีหน้ากังวลในใจเธอนั้นกลัวเหลือเกินว่าลูกชายจะไปเจอกับอันตราย
“ครับผมเข้าใจแล้ว”
ลูเซียสตอบเสียงเบาแต่ในใจกลับกำลังกล่าวขอโทษมารดาอย่างสุดหัวใจเพราะเขาจะทำในสิ่งที่เธอไม่อยากให้ทำ
เมื่อเข้าสู่ยามราตรีลูเซียสก็แอบออกจากบ้านอย่างเงียบกริบหลังจากมั่นใจว่าลูน่าหลับไปแล้วในวันนี้คนในหมู่บ้านเหนื่อยอ่อนจากเหตุไม่คาดฝันอย่างมาก ทำให้ทั้งหมู่บ้านหลับใหลจนไร้ซึ่งเสียงใด ลูเซียสไม่เคยออกนอกหมู่บ้านจึงเป็เื่ปกติที่ไม่รู้ทางในป่าแต่นั่นกลับไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อยเพราะตลอดทางที่หมีั์ท้องขาวเดินผ่านต้นก็ไม้ก็พังระเนระนาดไม่เหลือชิ้นดี ทำให้เส้นทางที่เขาต้องไปเป็ถนนเส้นใหญ่ตรงดิ่งไปยังสาเหตุของเื่นี้
ด้วยวิชาตัวเบาจากชาติที่แล้วร่างของลูเซียสลอยผ่านยอดไม้หนึ่งไปยังยอดไม้หนึ่งราวกับนกโผบินยิ่งตอนนี้เขาสามารถใช้เวทเสริมพลังเข้ามาช่วยด้วยอีกแรงแถมร่างกายยังเล็กกว่าชาติที่แล้วมากทำให้ความเร็วในตอนนี้ไวกว่าร่างในชาติที่แล้วเสียอีก
กึก! เท้าของลุเซียสหยุดบนยอดไม้ต้นหนึ่งเมื่อสายตาของเขาเห็นป่าและูเาเบื้องหน้าสิ่งที่เขาเห็นคือป่าที่อยู่ในพื้นที่แอ่งกระทะรอบด้านล้อมรอบด้วยูเาน้อยใหญ่มีแต่ทางที่ลูเซียสมาเท่านั้นที่เป็ทางราบหรือก็คือผืนป่าแห้งนี้โดนล้อมไว้ด้วยูเานั่นเอง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ลูเซียสแปลกใจแต่กลับเป็หิมะสีขาวที่ติดอยู่ตามต้นไม้ต่างหากทั้งๆที่ตอนนี้เป็กลางฤดูใบไม้ผลิแต่ผืนป่าตรงหน้ากลับมีแต่หิมะและน้ำแข็งราวกับผืนป่ายามฤดูหนาว
“นั่นมัน…”ลูเซียสพูดพลางมองลงไปยังพื้นเบื้องล่างสิ่งที่เขาพบนอกจากต้นไม้ที่โดนแช่แข็งแล้วยังมีสัตว์ป่าที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ราวกับสัตว์สตาฟทั่วร่างของพวกมันซีดเผือด กล้ามเนื้อแข็งข้าง ดวงตาไร้แววชีวิตอาการของพวกมันราวกับคนที่โดนวิชาเยือกแข็งเข้าไปไม่มีผิด
กร๊อปๆเมื่อลูเซียสลงมายังพื้นเบื่องล่างปรากฏว่าหิมะใต้เท้าของเขากลับว่งเสียงดังกร๊อปออกมาแทนที่จะยุบลงไปพอมองพิจารณาดูให้ดีใต้เท้าของเขากลับไม่ใช่หิมะแต่เป็เศษของหญ้าและใบไม้ที่ถูกแช่แข็งจนแตกเป็ชิ้นๆถึงตอนนี้เขาไม่แปลกใจอีกแล้วว่าทำไมหมีั์ท้องขาวต้องหนีออกมาจากป่านี่มันไม่ใช่เื่ที่เกิดจากธรรมชาติแน่ๆ
ยิ่งเดินลึกเข้าไปร่างกายของลูเซียสก็ยิ่งหนาวเย็นเขาจึงใช้พลังเวทในร่างกายโคจรแทนลมปราณเพื่อขับไล่ความหนาวออกจากร่างหากไม่ทำแบบนี้เขาคงกลายเป็สัตว์สตาฟไปอีกตัวแต่ยิ่งเข้าใกล้จุดศูนย์กลางของป่าสีขาวแห่งนี้เท่าไหร่ร่างที่ถูกแช่แข็งของสัตว์ป่าต่างๆก็ยิ่งมากขึ้น
กึก! อยู่ๆลูเซียสก็เหมือนเดินชนอะไรบางอย่างมันดูเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่ใสจนแทบมองไม่เห็น แต่พอถอยออกมามองดีๆแล้วปรากฏว่ามันคือรูปปั้นน้ำแข็งขนาดใหญ่มันเป็รูปปั้นโปล่งใสที่มีความสูงนับสิบเมตรหากไม่ใช่ว่าต้นไม้ในแถบนี้สูงหลายสิบเมตรละก็เขาคงเห็นรูปปั้นนี้แต่ไกลอย่างแน่นอน
แต่พอเงยหน้ามองให้สูงกว่าเดิมร่างของลูเซียสก็รู้สึกเย็นะเืทันทีแม้จะเดินลมปราณขับไล่ความหนาวเอาไว้แล้วเพราะรูปปั้นที่เขาเห็นตรงหน้าคือ หมีั์ท้องขาว อย่างแน่นอนแถมมันยังมีขนาดใหญ่กว่าหมีั์ท้องขาวที่เข้าไปในหมู่บ้านเสียอีกหากให้เขาคาดเอาน้ำแข็งคงจะเกาะบนร่างของมันจนกระทั่งแช่แข็งมันตายทั้งเป็เมื่อสัตว์อสูรตายมันก็จะสลายหายไปเหลือไว้แต่คริสตัลเวทมนตร์เท่านั้นนั่นทำให้ชั้นน้ำแข็งที่เกาะร่างของหมีั์ท้องขาวเหลือเอาไว้กลายเป็รูปปั้นน้ำแข็งอย่างที่เห็นยิ่งพอเพ่งมองดีๆภายในชั้นน้ำแข็งก็มีคริสตัลเวทมนตร์ตกอยู่จริงๆแต่ลูเซียสก็ไม่หายกล้าพอจะเจาะชั้นน้ำแข็งเข้าไปเก็บมันเพราะหากพลาดละก็รูปปั้นน้ำแข็งทั้งหมดก็จะพังลงมาใส่ร่างของเขาทันทีนั่นทำให้ลูเซียสตัดสินใจที่จะเดินอ้อมรูปปั้นหมีั์ท้องขาวไปแต่โดยดี
ลูเซียสเดินอย่างระมัดระวังมาตลอดชั่วโมงกว่าๆแต่หลังจากผ่านรูปปั้นหมีั์ท้องขาวมาแล้วก็แทบไม่มีอะไรแปลกประหลาดเพิ่มอีกเลย ตลอดทางยังเป็เหมือพิพิธพันธ์รูปปั้นน้ำแข็งและสัตว์สตาฟไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆเสียงเดียวที่เขาได้ยินมีเพียงเสียงเท้าของเขาย่ำลงไปในเศษหญ้าเศษใบไม้ที่กลายเป็น้ำแข็งเท่านั้นแต่ถึงตลอดทางจะเหมือนกันหมดลูเซียสก็ยังมั่นใจว่าเขามาถูกทางแล้วเพราะยิ่งเดินมาทางนี้เท่าไหร่ ร่างกายของเขาก็ยิ่งรู้สึกหนาวเย็นมากยิ่งขึ้นตราบใดที่ร่างกายเขายังทนทานอยู่ได้เขาก็ไม่คิดจะเดินกลับไปแม้แต่นิดเดียวเพราะหากเ้าตัวที่สามารถแช่แข็งหมีั์ท้องขาวตัวใหญ่ขนาดนั้นจนตายได้ไปที่หมู่บ้านของเขาละก็มันก็เท่ากับฝันร้ายชัดๆ
“มนุษย์?”สายตาของลูเซียสสบกับร่างๆหนึ่งที่กำลังนอนอยู่ใต้ต้นไม้ร่างของเธอซีดขาวราวหิมะแต่บริเวณไหล่ขวากลับมีร่องรอยของเืสีแดงสดปรากฏอยู่เห็นดังนั้นลูเซียสก็ตรงเข้าไปดูหญิงสาวตรงหน้าทันที แต่เมื่อเข้ามาใกล้แวบหนึ่งลูเซียสรู้สึกราวกับตนเองกำลังมองตุ๊กตาเด็กสาวที่สวยงามจนหาที่เปรียบไม่ได้หากไม่เห็นว่าหน้าอกของเธอกำลังขยับขึ้นลงจากการหายใจละก็เขาคงคิดว่าเธออาจจะเป็ตุ๊กตาที่มีขนาดเท่าคนจริงก็ได้
เมื่อเข้ามาใกล้ลูเซียสก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะเห็นอย่างชัดเจนว่าเธอยังคงหายใจอยู่แถมรอยเืที่ไหล่ยังเหลือเพียงเืแห้งกรังแม้ผิวเธอจะขาวจัดแต่ก็เป็แค่สีผิวเท่านั้นเพราะใบหน้าของเธอยังคงเป็ใบหน้าของหญิงสาวทั่วไปไม่ได้ซีดเซียวเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งพวกนั้นเพียงแต่ใบหน้าของหญิงสาวกลับงดงามอย่างบอกไม่ถูก ทำเอาลูเซียสที่เคยเห็นสาวงามมามากมายยังต้องหยุดหายใจเส้นผมของเธอเป็สีขาวเช่นเดียวกับหิมะ ละเอียดอ่อนราวผ้าไหมหากมีลมพัดมาสักน้อยมันคงพลิ้วไหวไปตามลงอย่างอ่อนช้อยขนตาดำเป็แพสวยงามกับริมฝีปากสีแดงอ่อนราวกับผลเชอรี่หากให้เทียบกับหญิงงามที่เขาเคยเจอในชาติก่อนตลอดนับพันปี คนที่มีความงามเทียบเท่ากับเธอนั้นมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
ขณะกำลังจ้องมองหยู่นั้นดวงตาของหญิงสาวก็เปิดขึ้นอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินเข้มเช่นเดียวกับของลูเซียสเองเธอเบิกตากว้างก่อนจะส่งเสียงกรีดออกมา
“อย่าเข้ามา”หญิงสาวะโก้องก่อนจะถอยตัวไปด้านหลังแต่ไม่ทันที่ลูเซียสจะได้อธิบายอะไรลิ่มน้ำแข็งนับสิบลิ่มก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นโจมตีใส่ขาวอย่างไร้สุ้มเสียงทำเอาหัวใจของลูเซียสแทบหยุดเต้นเขาถอยออกมาจากหญิงสาวอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้หอกที่ตนนำติดมาฟันลิ่มน้ำแข็งจนแตกกระจาย
“เด็กงั้นเหรอ ทำไมเด็กถึงมาอยู่ที่นี่”หญิงสาวพูดพลางมองร่างของลูเซียสอย่างใส่วนทางลูเซียสนั้นก็ได้แต่ยืนอยู่กับที่เพื่อป้องกันหากว่าเธอจะโจมตีเข้ามาอีกตอนแรกเขายังรู้สึกแปลกเพราะหญิงสาวคนเดียวไม่น่ามาอยู่ที่นี่ได้ในหัวเขามีความเป็ไปได้มากมายแต่พอโดนเธอโจมตีเขาก็มั่นใจทันทีว่าเธอนี่แหละคือต้นเหตุของเื่ทั้งหมดแต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ลูเซียสเห็นเมื่อครู่กลับทำให้เขาตื่นเต้นมากกว่าเสียอีกหากเขาเดาไม้ผิดสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าใช้ออกมาต้องเป็สิ่งที่เรียกว่า เวทมนตร์อย่างแน่นอน พอได้เห็นความยอดเยี่ยมของมันแล้วลูเซียสก็อดตื่นเต้นไม่ได้ในชาติก่อนนั้นมีคนมากมายใช้วิชาที่อิงมาจากความเย็นแต่ก็ไม่มีใครเลยที่สร้างลิ่มน้ำแข็งเท่าต้นไผ่เพื่อใช้โจมตีแบบนี้
“เด็กมาอยู่ที่นี่หรือว่าแถวนี้จะมีหมู่บ้านอยู่งั้นเหรอ”หญิงสาวถามพลางมองทางลูเซียสด้วยสีหน้ากังวล
“ครับห่างออกไปทางตะวันออกมีหมู่บ้านอยู่”พอได้ยินคำตอบของลูเซียสหญิงสาวก็มีสีหน้าหม่นหมองทันทีเพราะทางที่ลูเซียสชี้ไปนั้นเป็ทางที่เธอปล่อยให้หมีั์ท้องขาวตัวลูกหลุดไปเสียด้วย
“ทั้งเื่ของหมีั์ทั้งเื่ของป่าแห่งนี้เป็เพราะคุณงั้นเหรอ”ลูเซียสถามพลางมองสีหน้าของอีกฝ่ายเธอมีสีหน้ากังวลและรู้สึกผิดอย่างชัดเจนยิ่งพอเขาถามย้ำออกไปดวงตาของหญิงสาวก็ฉายประกายราวกับกำลังจะร้องให้ออกมา
“จ่ะเป็เพราะฉันเอง”หญิงสาวพูดเสียงต่ำพลางหลบตาเด็กชายหมีั์ท้องขาวเป็สัตว์อสูรชั้น 4 ไม่มีทางที่หมู่บ้านเล็กๆจะรับมือไหวอยู่แล้วเธอเพียงแค่หาที่พักหลังจากโดนลอบโจมตีเท่านั้นไม่คิดว่ามันจะทำให้หมู่บ้านแห่งหนึ่งต้องโดนทำลาย
“แล้วที่คุณใช้นี่เป็เวทมนตร์สินะครับ”ลูเซียสเปลี่ยนเื่เสียดื้อๆเล่นเอาหญิงสาวรู้สึกงุนงงทันทีแต่สำหรับลูเซียสแล้วแค่เห็นใบหน้าสำนึกผิดของอีกฝ่ายเขาก็มั่นใจได้เลยว่าเธอไม่คิดจะเข้าไปทำลายหมู่บ้านแน่ๆเป้าหมายการมาที่นี่ของเขาก็เป็อันจบแต่ตอนนี้เขารู้สึกสนใจสิ่งที่หญิงสาวทำลงไปมากกว่า
“ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่าเวทมนตร์ของคุณใช้งานยังไง”ลูเซียสยิ้มกว้างพลางมองดวงตาของอีกฝ่ายที่มีแต่ความงุนงงอยู่ภายใน
530
