Deep Ocean #ฉลามคลั่งรัก (YAOI/3P)

ฉลามคลั่งรัก 29 : หัวใจบอบช้ำ

#ฉลามคลั่งรัก

                “จริงไหม ?” ผมหันไปยิ้ม หัวใจฝืนรับเกินจะทนไหวสบตากับพวกเขาและหวังเพียงจะได้ยินอะไรสักอย่างที่จะเยียวยาจิตใจ “พวกคุณมีอะไรอยากบอกผมไหม บางเรื่องที่บอกผมไม่ได้หรือยังไม่ถึงเวลาบอกน่ะ”

                “...”

                “นี่คือโอกาสสุดท้ายแล้วนะ ถ้าคุณยังไม่บอก จะไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีกแล้ว” คำพูดผมถือเป็นคำประกาศิตผมรู้สึกว่าถ้าตัวเองยังไม่ได้ยินอะไรที่เป็นความจริงชิ้นส่วนหัวใจสุดท้ายจะแตกหัก และมันคงไม่ดีถ้าเกิดผมต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องซ้ำซาก

                ผมถูกหักหลังแล้วต้องผิดหวังจากคนที่ขอให้เชื่อใจ

                นี่คือสิ่งที่ผมควรได้รับเหรอ?

                ทำไมเรื่องบัดซบพวกนี้ถึงได้ไม่ยอมหยุดสักทีมันเหมือนกับพายุที่ส่งสายฝนมาพร่ำตกเรื่อย ๆ ก่อนจะถาโถมเข้ามาอีกชุดใหญ่ซัดทุกอย่างจนเละเหยียบย่ำจนพังไปผมกัดปากแน่นสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองที่แน่นไปทั่วทั้งอกมือที่ถูกดีแลนจับไว้ก็สั่นไปหมด

                พลันผมก็ต้องเสียใจ

                “ไม่มี”

                “ดีวาน...”

                “ไม่มีความลับอะไร”

                “…”

                “พวกเราไม่เคยปิดบังคุณ” นาทีนั้นเหมือนกับความรู้สึกทลายลงตรงหน้าผมมองเห็นภาพตัวเองที่ดำดิ่งลงสู่ความมืดที่รอกลืนกินผมมองเห็นพวกเขาสองคนที่เป็นคนผลักผมลงในบ่อ เช่นเดียวกับโอเว่นที่ยิงผมหวังให้ตายตรงหน้ามันทำให้ผมยิ้ม พยักหน้าพลางสูดลมหายใจเข้าเป็นการทำใจ “คุณอาจจะคิดมากเกินไปกลับไปพักเถอะ”

                “ผมไม่พักแล้วดีวาน ผมพักมาพอแล้วสำหรับความเชื่อใจ”

                “โซล”

                “คุณจะไม่บอกผมเรื่องนั้นจริง ๆ ใช่ไหม จะปิดผมไปตลอดชีวิตเลยใช่หรือเปล่า ?” ผมถามเขา มือกำแน่นจนเลือดซึมผ่านเสื้อดีวานหยดลงบนทะเลย้อมให้มันกลายเป็นสีแดงฉานกระตุ้นสัญชาตญาณที่พาให้ดวงตาพวกเขาแพรวพราวไปหมด

                ดีวานหลุบตามองแผลผมกลิ่นเลือดมีอิทธิพลกับฉลาม และอีกสิ่งที่ผมรู้ดีว่าอะไรจะกระตุ้นพวกเขาได้

                “ถ้าไม่บอกผมก็คงต้องหาคำตอบเองใช่ไหม”

                “คุณจะทำอะไร ?”

                “ทำให้ตัวเองหายโง่สักที”รอยยิ้มอ่อนล้าฉายชัดเต็มใบหน้า ผมหยิบมือถือของโจเอลที่ซ่อนไว้ออกมากดเปิดหน้าจอที่ผมเคยก็อปไฟล์คลื่นเสียงพิเศษที่มีผลกับฉลามของผมเอาไว้มันคือเสียงวาฬ อาหารโปรดของเมกาโลดอนตัวใหญ่ ผมกดเปิดมันดูปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไป

                “หวีดดด !!!!”

                “อึก !”เสียงวาฬดังกระหน่ำปลุกเร้าให้พวกเขาเบิกตากว้างไม่ยอมหยุด ผมใช้เลือดตัวเองปาดลงกับมือถือภาวนาขอให้สิ่งที่ตัวเองรู้มากลายเป็นเพียงความฝันขอแค่กลับมาเห็นพวกเขาหัวเราะบอกผมว่าคิดมากอะไรขนาดนั้น

                ไม่ใช่เปลี่ยนร่างไปกระโจนลงทะเลตามคำลวง

                “ไปเก็บมา ดาย...ดีแลน”

                “ซะ...โซล”

                “ถึงเวลาเฉลยความจริงแล้ว”ผมเพิ่มเสียงวาฬให้หนักขึ้น หวีดร้องให้พวกเขาสั่นสะท้านก่อนจะตัดสินใจปาดเลือดตัวเองลงบนกับโทรศัพท์ ใช้มันเป็นตัวนำพาให้ตัวเองตาสว่างแม้ว่าการที่พวกเขากัดฟัน กัดปากจนห่อเลือดกันก็ตอบโจทย์แล้วก็ตาม

                แต่ผมอยากเห็นทุกสิ่งที่ผมรู้มา

                ผมกลั้นใจโยนมือถือไปกลางน้ำให้ทะเลใสโอบกอดมันเอาไว้ ดวงตาสีสวยหันมองกลับไป...

                แล้วก็พบกับความจริง

                “กึด !” ภาพที่ผมเห็นเกินกว่าที่คิด สองหนุ่มพุ่งตัวไปหาเหยื่อล่อทั้งที่รู้ว่ามันคืออะไรร่างกายที่เคยงดงาม กลับงอกครีบยาวเปลี่ยนสภาพ แขนกลายเป็นครีบสองข้างขารวมกันเป็นหางขนาดใหญ่ ใบหน้าคมคายยื่นยาวเต็มไปด้วยคมเขี้ยวอันตราย

                วินาทีนั้นผมทรุดตัวร้องไห้

                ฝันร้ายมันกลายเป็นจริง

                “พวกคุณหลอกผมได้ยังไง ทำได้ยังไง...ฮึก”

                ผมจมปลักอยู่ในทะเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะลากสังขารตัวเองกลับมาที่บ้านขังตัวเองไว้ในห้อง ไม่สนใจเสียงเรียกหรือเสียงเคาะเพราะมันคงไม่มีผลกับผมในตอนนี้อีกอย่างถ้าพวกเขาจะเข้ามาก็แค่ไปหยิบกุญแจสำรองมาไขก็ได้ไม่ต้องมารอให้ผมอนุญาตให้เข้ามาหา

                แต่ตราบใดที่เขายังไม่ทำผมก็ไม่ยอมเปิดประตูให้เข้ามา

                นั่งกอดเข่าร้องไห้ระบายความในใจว่าทำไมชีวิตผมถึงแย่ขนาดนี้ตั้งแต่เกิดมานี่คงเป็นเรื่องที่มีอิทธิพลกับผมมากที่สุดมันไม่ใช่แค่เรื่องที่พ่อซ่อนเอาไว้ มันยังรวมถึงว่าพวกเขาโกหกผมทำไมเขาปล่อยให้ผมเจอกับปัญหาที่มีต้นเหตุมาจากพวกเขามากมาย

                แล้วยังมาทำตัวเป็นคู่นอนที่เหมือนกับเจ้าของช้อนตัวผมจากความตาย ขอให้ผมเชื่อใจและนึกถึงความรักที่เขามีให้ผมยอมรับว่าเปิดใจให้พวกเขา กระทั่งผมรู้ว่าพวกเขาเป็นอะไรยอมกรีดมือตัวเองเพื่อดูว่าเลือดจะมีปฏิกิริยากับเขาไหมคนปกติที่ไม่รู้ว่าผมหายไปไหนจะใช้เวลาในการหาผมค่อนข้างนานแต่พวกเขากลับโผล่มาในเสี้ยวอึดใจ

        และเพื่อป้องกันการเข้าใจผิดผมเลยต้องใช้เสียงวาฬในการกระตุ้น คนทั่วไปมากสุดก็แค่แสบแก้วหูเว้นพวกเขาที่กลายร่างลงไปดู ผมถึงได้รู้...

        ว่าทุกสิ่งที่ผมรู้มาคือเรื่องจริง

                แล้วเจอแบบนี้ใครมันจะไปเชื่อใจ...

                ความรู้สึกนั้นมันพังไปหมดแล้ว

                ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องผมไม่รู้เลยว่าตัวเองร้องไห้จนผล็อยหลับไปตอนไหน ผมตื่นขึ้นมาดวงตาบวมไปหมดเนื่องจากเสียน้ำตาหนักยิ่งกว่าอะไร มันเหมือนว่าทุกสิ่งที่ผมเก็บไว้มันถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด ยอมรับว่าโล่งขึ้นเยอะอย่างน้อยก็มีพื้นที่มากพอที่จะสู้ต่อไปได้

                ผมยันตัวขึ้นมานั่งเหม่อลอยอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้า

                ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นร่างสูงเจ้าของน้ำเสียงชวนฝันยืนพิงประตูยื่นผ้าขนหนูรอให้อยู่

                “เช็ดหน้าสิ”

                “…”

                “โซล” ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยออกไป มีเพียงแค่หลุบตาต่ำแค่สักวิก็รู้สึกว่าทนมองหน้าไม่ไหว มันทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจหลากความรู้สึกประเดประดังเกินจะรับผมเดินไปหยิบผ้าอีกผืนปฏิเสธน้ำใจคนที่ผมมั่นใจว่าเป็นดายไม่ใช่ดีวานจากนั้นก็ออกจากห้องน้ำ มายืนเช็ดหน้าตัวเองอยู่กลางห้อง หันหลังให้คนที่เดินตามมาแต่เลือกที่จะหยุดอยู่ไม่ไกลจากด้านหลัง

                ทุกอย่างเงียบสงบมากขนาดลมหายใจก็คล้ายกับจะหยุดตามไปด้วย

                “คุณโอเคขึ้นไหม ?”

                “…”

                “อยากให้ผมทำอะไรให้หรือเปล่า ?” ผมยกยิ้มเพราะความปรารถนาเดียวของผมเขาพังมันไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน“หิวไหม ลงไปหาอะไรกินกัน...”

                “ผมกินอะไรไม่ลง”

                “…”

                “รสชาติมันคงขื่นขมไม่ต่างจากน้ำตา”ผมตอบกลับเสียงแผ่วเบาถึงขั้นต้องพยายามเค้นเสียงมีหลายคำถามเลยที่ผมอยากจะขึ้นเสียงใส่เขา อยากจะใส่อารมณ์ทำทุกอย่างแต่กลับรู้สึกว่าเรี่ยวแรงมันหดหาย ลำพังแค่หายใจได้ก็เหนื่อยพอแล้ว

        ถึงอย่างนั้นก็มีคำถามเดียวที่ติดค้างอยู่ในใจ

        “พวกคุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง”

กึก !

        “หลอกผมมาได้ยังไงตั้งนาน”เสียงของผมสั่นหวั่นไหวต่อให้พยายามสะกดกลั้นตั้งแต่ที่รู้ผมไม่มีความกลัวเลยสักนิดเพราะผมเลือกที่จะฝากชีวิตไว้กับสิ่งที่น่ากลัวมากสุดในโลกนี้แต่สิ่งที่มันทำให้หัวใจผมย่อยยับไม่มีชิ้นดีคือผมไม่เคยรู้เลยว่าครอบครัวที่ผมมีเป็นอะไร

        รู้แค่ว่าพวกมันเป็นฉลามฉลาดและชอบเอาชนะ ใครจะคิดว่ามันจะเปลี่ยนสภาพเป็นมนุษย์ได้

        แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาทำไมถึงไม่พูดอะไรกัน

        “เรากลัวว่าคุณจะกลัวแล้วรับไม่ได้”

        “ถ้ารับไม่ได้ผมคงทำแบบเซ็บตั้งแต่วินาทีแรกที่เราเจอกันเมื่อแปดปีก่อน”ผมนึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน ผมอยู่ในห้องนอนศูนย์วิจัยทาบมือลงกับกระจกเฝ้ามองดูฉลามล้านปีที่ว่ายวนรอบห้องผม พ่อบอกว่าหลังจากนี้เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันฝากฝังให้ดูแลชั่วชีวิตที่สามารถจะอยู่ใช้มันได้

        ผมไม่รู้ว่าคนอื่นคิดยังไงกับการเจอสัตว์ดุร้ายแต่ความรู้สึกที่ผมจำได้...

        ผมหลงรักมัน...สุดหัวใจ

        ยอมทิ้งทุกอย่างตกปากรับคำพ่อโดยไม่สนว่าชีวิตให้หลังมันจะเป็นยังไง พ่อผมทุ่มเทให้กับมันผมรักพ่อก็เท่ากับว่าผมรักทุกสิ่งที่พ่อทำ และพวกเขาก็คือสิ่งนั้นเมกาโลดอนที่ควรจะสูญพันธุ์หากแต่ยังมีชีวิต ผมรักพวกมันมากกว่าชีวิตถึงขั้นสาบานกับตัวเองว่าถ้าจะตายก็ขอตายเพราะพวกมันเท่านั้น

        “ทั้งชีวิตผมยอมปกป้องพวกคุณดูแลพวกคุณทั้งที่จะทิ้งไปก็ได้แล้วทำไมถึงกลายเป็นว่าผมคือคนโง่ที่เหมือนโดนหลอกใช้”

        “…”

        “คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไงผมนึกว่าคุณรักผม...เหมือนที่ผมรักคุณ” คำพูดนั้นคล้ายกับจะบีบให้ผมร้องไห้หนักกว่าเก่าผมกัดปากแน่นรู้เลยว่าน้ำตาไหลอีกแล้วถ้าคนไม่สังเกตก็คงจะไม่เห็นไหล่ผมที่สั่นไหว เสียดายที่ไม่ได้สะอื้นดังอะไรผมแค่ร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียวเหมือนที่ผ่านมา

        ติดแค่ครั้งนี้แผ่นหลังผมถูกโอบกอดจากคนที่เดินมาหา

        ดายกดจูบลงบนกลุ่มผมหอมแล้วเอ่ยคำพูดที่ผมรอฟังออกมา

        “ทูนหัวอย่าร้องไห้”

        “ฮึก...”

        “ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจแต่ความรักที่มีให้มันคือเรื่องจริง” เขากระซิบข้างหูผมปลอบประโลมอย่างที่ควรจะทำ “ผมไม่ได้อยากทำให้คุณรู้สึกโดดเดี่ยวไม่เหลือใคร ผมตั้งใจจะบอกเรื่องนี้หลังจากที่ทุกอย่างมันจบลงแล้ว”

        “…”

        “แต่ผมคงคิดน้อย”

        “ดาย...”

        “ผมขอโทษทูนหัว” ผมส่ายหน้าคล้ายกับปฏิเสธทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษแค่ปล่อยให้เขากอดไว้อย่างนั้นยอมรับตามตรงว่าความร้อนมันแลดูจะไม่แทรกผ่านเข้าไปในหัวใจผมเห็นภาพตัวเองก่อกำแพงขึ้นใหม่หลังจากโดนพังทลายจนย่อยยับ

        มันตลกที่มือผมเต็มไปด้วยแผลจากการก่อสร้างทุกครั้งที่หยิบอิฐมันจะบาด ระหว่างก่อกำแพงด้านหลังก็ถูกกระหน่ำด้วยมีดนับพันที่ถูกปามาจากทั้งคนที่ไว้ใจ จากทั้งคนที่ขอให้เชื่อใจ ไหนจะศัตรูที่พร้อมจะฆ่าผมให้ตาย

        ผมมองไม่เห็นจุดไหนที่ตัวเองจะปลอดภัยได้ขนาดอยู่ในกำแพงที่สร้างไว้...

        ยังโดนตัวเองทำร้ายเช่นกัน

        “ร้องไห้อีกแล้วเหรอที่รัก”

        “ฮึก”

        “ต้องหยุดร้องแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำของดีแลนกระซิบอยู่ข้างหูทว่าผมก็ยังฝังหน้าตัวเองลงกับผ้าขนหนูไม่สบตาเขา มือหนาจับแขนผมไว้ทำท่าจะยื้อขณะเดียวก็รอให้ผมยินยอมด้วยตัวเอง “ขอผมดูหน้าคุณหน่อยสิราชินีของผมเราไม่ได้มองหน้ากันมาสักพักแล้วนะ”

        “…”

        “ทำให้เราสบายใจหน่อยได้ไหมว่าคุณไม่ได้กลัว” ผมกัดปากแน่นตอกย้ำในใจอย่างชัดเจนว่าผมไม่ได้กลัวพวกเขาเลยแม้แต่นิดไม่ว่าจะเป็นปีศาจ เป็นพญามารหรืออะไรก็แล้วแต่ ผมก็ไม่กลัว ผมรักพวกเขารักด้วยหัวใจ แต่ที่ผมโกรธคือพวกเขาปิดบังผมทุกอย่างที่ผมควรจะรู้เป็นคนแรก

        ทว่าน้ำเสียงของดีแลนก็บีบหัวใจมันรั้งให้ผมยอมเงยหน้าสบตากับเขา ม่านน้ำตาที่พังทลายยามกะพริบใส่ ร่างสูงมองผมดูอ่อนแอจากข้างใน จุมพิตหวานทาบลงบนหน้าผาก ดันร่างผมให้นั่งลงบนตักดายที่กอดจากด้านหลังไว้

        ดีแลนย่อตัวคุกเข่าแนบแก้มลงกับขาอ่อนผมปลายนิ้วลูบที่หลังเท้าราวกับปลอบประโลม

        “ผม...ไม่ได้กลัวฮึก”

        “ที่รัก...”

        “ผมแค่เสียใจทั้งโกรธ ทั้งเสียใจที่รู้เรื่องนี้เป็นคนสุดท้ายทั้งที่ผมควรจะรู้เรื่องนี้เป็นคนแรก” ผมเค้นเสียงที่สั่นคุยกับพวกเขา แม้จะหายใจลำบาก “ผมเป็นคนเดียวที่รู้จักพวกคุณเป็นคนเดียวที่ยอมปกป้องพวกคุณคุณว่ามันตลกไหมที่ผมต้องใช้ชีวิตเพื่อฉลามสองตัวที่เป็นสาเหตุให้พ่อแม่ผมต้องตาย”

        “…”

        “แต่ผมไม่เคยโกรธพวกคุณเลยสักครั้งยังรัก ยังดูแลมากกว่าใคร แล้วดูสิ่งที่ผมได้สิ มันสมควรกับสิ่งที่ผมเสียไปไหม...”

        “พวกเราขอโทษนะโซลขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ” ผมไม่ตอบก้อนสะอื้นแล่นมาจุกคอจนพูดไม่ไหว “ผมรู้ว่าคุณคงไม่ให้อภัยและเราคงหมดโอกาสแก้ตัว”

        ‘คือโอกาสสุดท้ายแล้วนะถ้าคุณยังไม่บอก จะไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีกแล้ว’

        คำพูดในตอนนั้นย้อนเข้ามาในหัวผมในตอนนั้นมันเต็มไปด้วยหลายอารมณ์ และผมไม่ใช่คนที่ให้โอกาสใครบ่อย ๆการที่เราจะอยู่ด้วยกันได้มันต้องใช้ใจแลกใจ ไม่ใช่แค่ทำดีให้ตายใจเพื่อปิดบังความลับดีแลนเช็ดน้ำตาให้ ใบหน้าของเขาซึมลงอย่างเห็นได้ชัด

        “เราควรจะบอกคุณเป็นคนแรกไม่ใช่ให้คุณมารู้ทีหลังแต่...พอจะพูดเรื่องนั้นก็ดันกลัวขึ้นมา”

        “ทั้งที่ก็รู้ว่าผมรักพวกคุณมากน่ะเหรอ?”

        “เราเองก็รักคุณมากถึงได้กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้”

        “เราถึงรอให้ทุกอย่างจบลงไปให้คุณพักใจแล้วพูดความจริง” ดายเสริมทัพน้องชายเขากดจูบลงบนไหล่ผมเพื่อยืนยันคำพูด “ผมเป็นคนไม่ให้ดีแลนบอกถึงอย่างนั้นก็อดส่งเขาขึ้นไปดูคุณบนบกไม่ได้ เราห่วงคุณแต่ในฐานะฉลามก็ทำอะไรไม่ได้มาก

        “…”

        “เราไม่ได้เป็นที่หนึ่งเมื่ออยู่บนฝั่งจะรั้งคุณไว้ต้องพึ่งสัญชาตญาณ”

        “แล้วที่ผ่านมาทำไมไม่พูดกัน”

        “…”

        “ทำไมถึงปล่อยให้ผมแบกรับทุกอย่างอยู่คนเดียว” ผมสบตากับดาย นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่เกิดในช่วงนี้แต่มันรวมถึงตลอดระยะเวลาแปดปีที่ผ่านมา พ่อแม่ผมยอมตายเพื่อปกปิดความลับของพวกเขาแล้วทำไมเขาถึงเลือกที่จะโผล่มาช่วงนี้ล่ะ “ตลอดเวลาแปดปีมัวแต่กลัวอะไรกัน”

        “กลัวคุณรับไม่ได้กลัวคุณเสียใจถ้าได้ฟัง”

        “คุณคิดน้อยมากเลยนะดายน้อยมากจนไม่สมเป็นคุณ” เจ้าตัวชะงักดูยอมรับทุกถ้อยคำผม “ถ้าวันนั้นที่ผมตื่นมาเจอพวกคุณ ผมจะรัก จะกอด จะไม่ไปหาผู้ชายคนไหนจะอยู่กับพวกคุณตลอดไปไม่ใช่เดียวดายหาหนทางให้ตัวเองมีความสุขแล้วก็โดนพวกคุณไล่ล่าเหมือนเกลียดกัน”

        “พวกเราไม่เคยเกลียดคุณเลยนะที่รักส่วนเรื่องที่ไล่ล่า...มันก็เพราะสัญชาตญาณที่กดดัน”ดีแลนรีบแย้งกลับ “เราอยากบอกความจริงกับคุณจะตายแต่ตอนคุณตื่นมา คุณกลับจำไม่ได้ว่าเราช่วยคุณไว้”

        “อะ...”

        “เพราะงั้นจะให้กระโดดขึ้นไปบอกว่าเราเป็นคนได้คุณคงหัวใจวายตายพอดี”ผมนิ่งงันประมวลผลว่าในคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คืนที่พ่อแม่ผมตายผมถูกช่วยไว้ด้วยอะไรสักอย่างซ้อนทับกับความฝันคราวนั้นที่บอกใบ้ว่าไม่ใช่แค่ฉลามที่ช่วยผมไว้ผมปะติดปะต่อเรื่องราวมองใบหน้าพวกเขาสลับกันไป

        จิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายถูกเติมเต็มเข้าไปในช่องผมเห็นภาพของดีแลนกับดายโอบกอดผมไว้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยลบล้างม่านหมอกที่อยู่ภายในจิตใจ

        มันตอบโจทย์เรื่องที่ผมลืมมันไป

        มันไม่ได้สูญหายมันอยู่ที่เดิม แค่ผมนึกไม่ออกเท่านั้นเอง...

        “พวกคุณช่วยผมไว้ตอนนั้น” พวกเขาพยักหน้าผมเลยนึกถึงก่อนหน้าที่หงายหลังเข้าปากดายก่อนจะมารู้สึกตัวที่โรงพยาบาล“ก่อนหน้านี้ผมก็อยู่ในปากคุณใช่ไหม ?”

        “มันอาจจะไม่น่าจำเท่าไหร่แต่ผมไม่เคยคิดกลืนคุณลงท้องนะ”ดายตอบกลับผิดกับผมที่ชะงักค้าง “ตกอยู่ในความตายคงกลัวมากสินะผมเองก็กลัวว่าจะทำคุณเจ็บเหมือนกัน”

        “งั้นแสดงว่าคราวก่อนที่บอกว่าผมตายก็หมายถึงว่าผมเคยอยู่ในปากของคุณน่ะเหรอ ?”

        “ใช่”

        “…”

        “เพราะพอคุณหลุดจากปากผมไปเด็กไร้เดียงสาก็กลายเป็นทูนหัวจอมยั่วไปเลย” ความหมายที่จะสื่อคงหมายถึงว่าผมนิสัยเปลี่ยนไปมันไม่แปลกเนื่องจากพ่อแม่ผมตาย ผมต้องแบกรับอะไรหลายอย่างเลยอ่อนแอไม่ได้ “ตัวตนที่เป็นเด็กอ่อนแอคุณทิ้งมันไว้ในตัวผมเหมือนกับอีกตัวตนที่ทิ้งไว้ให้”

        “ตอนนี้คุณอ่อนแอกลายเป็นเด็กคนนั้นที่ไม่เหลือใครแต่คุณรู้อะไรไหมที่รัก ?” ดีแลนยกยิ้มให้ เขายกเท้าผมขึ้นมากดจูบลงบนหลังเท้าไม่รังเกียจว่ามันจะต่ำแค่ไหน นาทีนั้นผมเบิกตากว้างหลุบตามองสร้อยข้อเท้าที่ลืมไปเลยว่าเคยใส่

        เพราะมัวแต่สนใจอย่างอื่นผมเลยไม่ได้แคร์ว่ามันจะยังอยู่ไหม

        แต่ตอนนี้มันยังอยู่หนำซ้ำดีแลนยังกดจูบลงบนนั้นเป็นการบอกว่าเขาจะซื่อสัตย์กับผมตลอดไป

        “ไม่ว่าคุณจะเป็นใครเราก็ยังรักคุณเหมือนเดิม” รอยยิ้มหวาน ๆดูไม่เข้ากับช่วงเวลาที่มืดหม่นถึงอย่างนั้นผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันขับไล่น้ำตาในใจผมให้ออกไปมือบางถูกดายดึงไปจูบเอาไว้ฝังรอยจูบลงบนต้นคอโดยไม่ถามความสมัครใจว่าผมจะมีอารมณ์ร่วมด้วยไหม

        ผมไม่ได้ตอบรับผมทำแค่เงียบให้พวกเขาคิดว่ามันสมควรไหมที่ใช้การกระทำพวกนี้ละลายน้ำแข็งในใจผมทั้งที่ก็รู้ว่ามันเป็นช่องโหว่ขนาดไหนผมเลียปากทำความเข้าใจเท่าที่สมองนี้จะทำได้ มีคำถามมากมายลอยวนอยู่ในหัวเสียดายที่ผมกลับไม่พูดออกไป

        ผมทำแค่เอนตัวพิงกับอกของดายลูบแก้มดีแลนคล้ายกับให้อภัย

        แต่ก็เปล่า

        “ถึงจะพูดแบบนั้นผมก็ยังไม่ให้อภัย”

        “โซล”

        “จนกว่าคุณจะพูดทุกอย่างเพื่อสร้างความเชื่อใจ”

        “…”

        “นี่เป็นโอกาสสุดท้ายถ้าไม่พูดความจริงทั้งหมด เราจบกัน” คำประกาศนั่นถือเป็นตัวชี้วัด ให้พวกเขาสบตากันเป็นเชิงว่าควรทำไงไม่ใช่ทุกคนที่ผมจะหยิบยื่นโอกาสให้แต่เพราะรักเกินจะทานไหวเลยยอมอ่อนข้อให้แม้เพียงเศษเสี้ยวตอนนี้ก็อยู่ที่พวกเขาว่าจะตอบรับคำเชิญของผมยังไง

        ซึ่งก็เหมือนพวกเขากลัวว่าผมจะหายไปถึงได้กอดเอาไว้แล้วเริ่มพูดความจริง

        ที่ทำให้ผมได้แต่อ้าปากค้างไปเลย...

        “สมัยก่อนมีการบูชาเจ้าสาว”

กึก !

                “พวกเขาจะส่งคนมาเป็นเครื่องบรรณาการให้กับเมกาโลดอนที่มีชีวิตอยู่ในละแวกนั้นแต่ไม่ว่าจะส่งมากี่คนทุกคนก็ตายกันหมดเพราะมนุษย์กับฉลามอยู่ร่วมกันไม่ได้” ดายเริ่มเล่าทีละนิด เขาหลุบตาต่ำค้นหาความจริงในส่วนที่ปิดตายเอาไว้ “พอนานวันไป กระแสน้ำเปลี่ยนเมกาโลดอนต้องเปลี่ยนสภาพเพื่อความอยู่รอดยอมแต่งงานกับเจ้าสาวมีลูกออกมาสืบทอดกันหลายรุ่น”

                “บางรุ่นเป็นฉลามคืนร่างไม่ได้ก็ถูกฆ่าตายก่อนจะสืบพันธุ์บางรุ่นกลายร่างได้ แต่เป็นเพียงครึ่งบนครึ่งร่างเท่านั้น”ดีแลนเสริมทัพ ถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ “กระทั่งพ่อของเราเกิดขึ้นมาอยู่บนฝั่งก็เป็นมนุษย์เต็มตัว อยู่ในน้ำก็เป็นฉลามตัวใหญ่”

                “พ่อบอกว่าอาจจะเป็นเพราะพันธุกรรมที่เปลี่ยนไปยิ่งเราสมสู่กับมนุษย์มากเท่าไหร่ สายเลือดฉลามก็จะยิ่งหายไปมากขึ้น” ดายตอบกลับ มันทำให้ผมคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่เจอในห้องลับ “จนวันหนึ่งที่เขามีลูก สิ่งที่คุณควรรู้คือผมกับดีแลนคนละแม่กัน”

                “หา ?”

                “แม่ผมตายตอนคลอดผมกับดีวาน พ่อเลยหาแม่ใหม่จนมาเจอแม่ดีแลนเข้าเธอเป็นผู้หญิงใจดีไม่ตกใจเลยตอนรู้ว่าพวกเราเป็นอะไร”

        “…”

        “เธอเป็นคนทำให้เราเจอกับพ่อของคุณ” ผมย่นคิ้วใส่แปลกใจที่ได้ยินอย่างนั้น “เหมือนพวกเขาจะเป็นเพื่อนสมัยเรียนกันหรืออะไรสักอย่างทันทีที่รู้ว่าพวกเราเป็นฉลาม เธอก็ให้พ่อของคุณมาช่วยเหลือเราที่โดนนักวิทยาศาสตร์คนอื่นตามล่าแต่คุณรู้ไหมว่าอะไรตลกกว่า ?”

        “ริชาร์ดเป็นพี่ชายแม่ผมเอง”

        “พระเจ้า” ผมเบิกตากว้าง จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งอาบอกว่าเป็นครอบครัวของพวกเขาแต่ไม่มีอะไรยืนยันและผมก็ไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ด้วย “คุณเป็นหลานแท้ๆ ของเขางั้นเหรอ ?”

        “ใช่” ดีแลนพยักหน้า “ตอนแรกเขายังไม่รู้ว่าพวกเราเป็นฉลามจนวันที่ดายกลายร่างถึงได้รู้ว่าพวกเราไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา”

        “คุณไปกลายร่างให้เขาเห็นได้ยังไงกัน?”

        “ผมมีเรื่องกับดีวาน”

        “…”

        “พวกเราเป็นแฝดที่...ชิงดีชิงเด่นกัน” ดวงตาสีดำวาวโรจน์ทันทีที่พูดถึงแฝดพี่เขา “เลือดแม่ในตัวเขาข้นเกินไปมันเปลี่ยนสายเลือดเขาให้กลายเป็นมนุษย์ อ่อนแอกว่าผมที่เป็นฉลามได้หลายเท่า”

                “...”

                “แต่เขาก็พยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้เราด้อยกว่ากัน จนวันหนึ่งที่สัญชาตญาณในร่างมันตื่นขึ้นดีวานท้าทายผม” เจ้าตัวกัดกรามดูสะกดอารมณ์ “เขากรีดแขนตัวเองเดินลงทะเลหวังให้ผมทำร้าย เขาคิดว่าถ้าอันตรายเข้ามาใกล้เขาจะกลายร่างเป็นฉลามได้ แต่เขาคิดผิด”

                “ดาย...”

                “ช่วงวัยรุ่นเมกาโลดอนจะวัดตัวเองว่าอยู่ในจุดไหนของห่วงโซ่อาหารสัญชาตญาณตอนเป็นฉลามจะไม่เหมือนคน ต่อให้มีเลือดมนุษย์อยู่มันก็ห้ามไม่ได้ผมพยายามห้ามตัวเองแล้ว จะคืนร่างก็ทำไม่ไหว กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป...”

                “พี่”

                “เขาก็จากผมไปแล้ว” ทั้งที่เสียงยังนิ่งงันผมกลับสัมผัสได้ถึงความเสียใจที่ปรากฏดายกอดผมไว้แน่น เป็นครั้งแรกที่เห็นเขากลัวขนาดนี้ “ผมถึงใช้ชื่อเขาตอนเราเจอกันครั้งแรกไม่ใช่แค่ปิดบังตัวเอง แต่เพราะตอนเป็นผม ผมทำแต่เรื่องไม่ดี ผมฆ่าคน ทำให้คุณเจ็บสารพัดความผิดที่ผมใช้ชื่อตัวเองกับคุณไม่ได้”

                “แต่ต่อให้คุณเปลี่ยนเป็นคนอื่น คุณก็ยังคงเป็นดาย”

                “ผมรู้ ยิ่งคุณอยู่กับผมที่เป็นมนุษย์เท่าไหร่ ผมก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น”

                “เพราะคุณเลือกที่จะเป็นคนอื่นกับผมไง ดาย”

                “…”

                “ถ้าคุณเป็นดาย คุณจะไม่กลัวอะไรเลย” มันเป็นความจริงหลายครั้งที่เราเลือกเป็นคนอื่นเพียงเพราะคิดว่ามันดีกว่าเลยทำให้เวลาเรามีปัญหาเรากลัวไปหมด อย่างแรกคือกลัวว่าจะโดนจับได้อย่างสองคือไม่รู้จะรับมือกับสิ่งที่ตามมายังไง ถ้าเกิดเราเป็นตัวเองผิดพลาดแค่ไหนเรายังซัพพอร์ตตัวเราได้

                ทว่าพอเป็นคนอื่นมันกลับต้องคิดเยอะกว่าเป็นตัวเองหลายเท่าเลย

                ดายพยักหน้าเขาเข้าใจในสิ่งที่ผมจะสื่อ ดีแลนเลยถอนหายใจ ผมเห็นแววตาห่วงใยพี่ชายจากเขา มือข้างที่จับขาผมไว้เลยเลื่อนไปลูบขาดายเป็นเชิงให้กำลังใจผมเลยลูบแขนเขาที่กอดผมไว้ ยอมให้ริมฝีปากร้อนทาบทับลงท้ายทอยอีกครั้ง

                แลกกับอีกคำถามที่ค้างคา

                “ว่าแต่ทำไมพวกคุณถึงไม่ฆ่ากัน ถ้ามองตามสัญชาตญาณเมกาโลดอนจะฆ่ากันเพื่อหาตัวที่แข็งแกร่งกว่าไม่ใช่เหรอ ?”

                “คงเพราะแม่ของดีแลนดีกับผมมาก และตอนนั้นดีแลนยังเด็กกว่าถึงจะกลายร่างเป็นฉลาม สัญชาตญาณมันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นอันตราย”

                “...”

                “พอโตมาผมก็ควบคุมตัวเองได้ ผมสอนเขาให้รู้จักสัญชาตญาณเพราะพ่อของเราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยเท่าไหร่ เขาต้องช่วยงานวิจัยของอีธานและจัดการปัญหาต่าง ๆ ให้” ผมขานรับในลำคออย่างเข้าใจ “แต่พอดีวานตายทุกอย่างกลายเป็นเรื่องใหญ่พ่อของเราถูกฆ่าตายเพื่อให้อีธานเลี้ยงดูพวกเราต่อไป”

                “แล้วแม่ของคุณไปไหน ?” ผมถามดีแลนหากแต่สิ่งที่ได้มาเป็นเพียงรอยยิ้มเศร้าใจ

                “เธอยอมตายเพื่อรักษาความลับของเราไว้”

                “…”

            “ริชาร์ดยิงเธอตายต่อหน้าต่อตาผมเลย”