ตอนที่ 9: เกมลวงที่ข้ากำหนด
ฤดูใบไม้ผลิค่อย ๆ ใกล้ปลาย ใบไม้เริ่มเปลี่ยนจากเขียวอ่อนเป็เขียวแก่
ณ จวนเหยียน ข่าวลือเริ่มกระจายออกไปอย่างช้า ๆ ทว่าแน่นอน
“คุณหนูเหยียน…ได้รับสารลับจากวังใน”
“กล่าวว่าองค์ชายเฉิงทรง ‘ยังมิทรงตัดใจ’ และอาจยื่นพระราชโองการแต่งตั้งเธอเป็อนุชายาในเร็ววันนี้”
…
แน่นอนว่า ข่าวนี้ไม่ได้เป็ความจริงแม้แต่น้อย
แต่เป็สิ่งที่ เหยียนซือหรง “ตั้งใจ” ปล่อยให้หลุดออกไป
เธอไม่ได้้าแต่งเข้าวังอีก
สิ่งที่เธอ้า…คือการ ทำให้ศัตรูเชื่อว่านางจะกลับเข้าสู่กระดานที่พวกเขาเคยควบคุม
“ล่อเหยื่อ…ให้มันว่ายเข้ามาหาเหยื่อลวงด้วยความโลภ”
…
“เ้าแน่ใจหรือว่าให้ปล่อยข่าวแบบนี้จะไม่ส่งผลเสีย?”
เสิ่นเสี่ยวหานถามเสียงหนักแน่น ขณะช่วยนางพับจดหมายปลอม
“แน่ใจ” นางตอบเรียบง่าย
“ยิ่งพวกเขาคิดว่าข้าจะเดินตามรอยเดิม ยิ่งทำให้พวกเขาเผลอไพ่ในมือ”
“แล้วจะลงมือเมื่อใด?” เขาถามต่อ
ซือหรงหันไปมองผ้าแพรเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงของ “ท่านอำมาตย์กู้เหวิน” ซึ่งเพิ่งส่งมาถึงในเช้าวันนั้น
บนผ้าแพร มีอักษรเขียนไว้เพียงว่า:
“เพื่อเฉลิมฉลองปีแห่งอำนาจใหม่ ท่านอำมาตย์ขอเชิญสตรีจากตระกูลผู้ดีทุกนามร่วมโต๊ะ”
ซือหรงยิ้มอย่างเ็า
“ในงานนี้…จะมีทั้งคนของตระกูลหลี่ คนของตระกูลกู้ และแม้แต่สายตาของวังหลวง”
“ข้าจะใช้เวทีนี้…เปิดฉากการปะทะอย่างเป็ทางการ”
…
ด้านตำหนักเฟยฮวา
เฟยฮวากำลังอ่านข่าวลือที่เพิ่งถูกส่งมาด้วยน้ำหมึกเร่งด่วนจากสายลับในเมือง
นางขบฟันแน่น แนบกระดาษลงกับโต๊ะเสียงดัง
“เหยียนซือหรง…นางกล้าเล่นไพ่แบบนี้?”
สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ข้างกายเอ่ยเสียงเบา
“หากนางเข้าเป็อนุชายาได้จริง…พระองค์อาจทรงลดสถานะของพระชายาในอนาคตก็เป็ได้เพคะ…”
ดวงตาของเฟยฮวาเย็นเฉียบ
“ไม่ได้…ข้าจะไม่ให้เธอเข้าวังเป็ครั้งที่สอง”
“คราวนี้…ต้องเป็เืเท่านั้น”
…
คืนก่อนวันงานเลี้ยง
เหยียนซือหรงจ้องกระจกบานใหญ่ เธอสวมชุดสีม่วงเข้ม แต่งหน้าอย่างงามสง่าแต่เรียบขรึม
เสิ่นเสี่ยวหานเดินเข้ามาพร้อมอาวุธลับขนาดเล็กซ่อนในกล่อง
“งานนี้อาจไม่ใช่แค่คำพูด” เขาเอ่ย
“อาจมีการลอบสังหาร”
เธอรับกล่องนั้นมาโดยไม่ลังเล
“หากพวกเขาจะลอบกัด…ข้าก็พร้อมกัดคืน”
…
ซือหรงหันไปมองแสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่าง ก่อนกล่าวเสียงเยือกเย็น
“เกมที่พวกเขาเคยเล่นในเงา…ข้าจะลากมันออกมาเล่น ‘กลางแสง’ เสียที”