ณ ตระกูลหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยซากศพมนุษย์จำนวนมาก มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังคุกเข่าต่อหน้าศพชายหญิงคู่หนึ่ง
'ทำไมถึงเกิดเื่แบบนี้กับตระกูลข้า ข้าไปทำอะไรให้ท่าน ข้าทำอะไรผิด ทำไมถึงไม่ยอมให้ข้าตายไปพร้อมกับตระกูลข้า ท่านสงสารข้าหรอ ทำไมท่านถึงทำแบบนี้ ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว ข้าอยากไปพบท่านพ่อท่านแม่'
"เฮ้เ้าหนูเ้าไม่อยากล้างแค้นเพื่อตระกูลเ้าหรอ"
'อยากสิทำไมไม่อยากละแต่ข้าไม่มีพลังพอที่จะล้างแค้นนะสิ ข้าก็เป็ได้แค่มนุษย์จะไปต่อต้าน์ได้เยี่ยงไร'
"ทำได้สิทำไมจะทำไม่ได้ ฆ่าพระเ้านะหรอง่ายจะตายแค่เ้าสืบทอดเจตนารมณ์ของข้า เ้าก็จะสามารถท้าทาย์ ถล่มนรก เค้นฆ่าเทพมารได้แบบสบายแต่พลังอันยิ่งใหญ่ก็ต้องมีของตอบแทน"
'ปรากฏเสียงหัวเราะดังลั่นในเวลาต่อมาหลังจากบางอย่างพูดเสร็จ 'ข้ามีอะไรให้เสียอีกละท่าน ครอบครัว คนที่ข้ารัก ทรัพย์สินเงินทอง ข้าก็ไม่มีแล้ว แค่เสียอีกอย่างจะเป็ไรไป ข้าจะสืบทอดเจตนารมณ์ของท่าน ข้าจะฆ่าพระเ้าเอาเืของมันมาเส้นไหว้ตระกูลข้า'
"ในที่สุดข้าก็เจอผู้สืบทอดแล้ว เ้าอยากได้พลังที่แข็งแกร่งขนาดไหนละหนุ่มน้อย พลังที่แข็งแกร่งมากขึ้นก็ต้องมีของตอบแทนที่มากขึ้น"
'หึ ท่านอยากได้อะไรละเอาไปเลย แค่ได้พลังที่แข็งแกร่งข้าก็ไม่เสียใจ'
เมื่อเด็กหนุ่มพูดจบก็เกิดเหตุการณ์ประหลาด ฟ้าดินร่ำร้อง ฝูงนกบินหาย เกิดแสงสว่าง 7 สีขึ้นบนท้องฟ้าไหลลงสู่ตัวเด็กหนุ่ม
"ข้าจะถ่ายทอดทั้งเจตจำนงและความทรงจำที่ยาวนานก่อนโลกนี้จะถือกำเนิดสักอีก เ้าต้องทนกับความเ็ปที่จะได้รับ โอ้ข้าลืมเลยแม้แต่ความเ็ป ความรู้สึกเ้าก็แลกกับพลัง เ้าจะฟื้นอีกใน 1000 ปีข้างหน้า เพราะเ้าต้องหลอมรวมความทรงจำของข้าก่อน ลาละ ศิษย์คนแรกและคนสุดท้ายของข้า ข้าในนามเทพแห่งความตายขอสั่งโลกาจงสั่นไหว ์จงร่ำไห้ สรรพชีวิตจงก้มกราบ ิญญาจงหวาดกลัว บัญญัติแห่ง์จงพังทลาย าจงหวนคืน เมื่อขาวเป็ดำ ถูกเป็ผิด ธรรมแปรเปลี่ยนเป็อธรรม ความแค้นฝังลึก ไม่อาจลบเลือนหายแม้ 100ชาติ 100ภพก็ไม่จาง ความรู้สึกตัดขาด หัวใจถูกผนึก ความรู้สึกเลื่อนหาย ไม่รู้จักความสุข ไม่รู้คุณค่าชีวิต แม้เวลาผ่านไปล้านปี ก็ไม่อาจลบความแค้นได้สักนิด ์ขับไล่ นรกไม่ต้อนรับ ล่าก่อนศิษย์คนแรกและคนสุดท้ายของข้า แม้ชีวิตเ้าจะมีแต่คำสาป แต่มันก็สามารถลบล้างได้ ข้าขออวยพรให้เ้า เทพแห่งตวามตายองค์ต่อไป"