บทที่ 30 ข้ามันนิสัยไม่ดี!2
“กร๊อบบ!”
เสียงกระดูกแตกดังลั่น ฉินชางเบิกตากว้างเปี่ยมไปด้วยแววไม่อยากเชื่อและเสียใจ
เห็นเย่ฉวนสังหารฉินชางแล้ว ภาพที่เกิดขึ้นทำเอาคนที่อยู่ใกล้เคียงพลันตะลึงค้าง!
เย่ฉวนถอนเท้ากลับและเดินกลับไปทางด้านข้างของเย่หลิง เขาลูบศีรษะเล็กของเย่หลิงเบา ๆ “นางไม่ได้ขอความเมตตา นางแค่อยากจะหนีไปก่อนแล้วค่อยกลับมาจัดการเราอย่างบ้าคลั่งทีหลัง!”
เขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบอธิบาย แต่เขาก็ไม่อยากเป็คนเืเย็นในสายตาของน้องสาว
เย่หลิงส่ายหน้าเบา ๆ และนางก็ยึดแขนของเย่ฉวนไว้แน่น “ไม่ว่าท่านพี่จะถูกหรือผิด ข้าก็จะยืนอยู่ข้างท่านเสมอเ้าค่ะ”
ความรู้สึกอบอุ่นผุดในใจของเย่ฉวน จากนั้นเขาก็หันไปมองคนเ่าั้ที่อยู่ไม่ไกล “ทำไมพวกเ้ายังไม่เริ่มโจมตีอีกล่ะ เข้ามาเถอะข้ารู้ว่ามันเป็หน้าที่?”
พลังของผู้คุ้มกันตรงหน้าเขาล้วนอยู่ต่ำกว่าขั้นสี่ สำหรับเขาแล้วพวกนี้ไม่ถือว่าเป็ภัยแม้แต่น้อย
หัวหน้ากลุ่มจ้องมองเย่ฉวน “เ้าเป็ใคร?”
เย่ฉวนตอบอย่างแห้งแล้ง “ข้าแซ่เย่ มาจากเมืองชิง!”
ชายคนนั้นเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “เมืองชิง...แซ่เย่...เ้ามาจากตระกูลเย่!”
สีหน้าของเย่ฉวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ข้าไม่ได้เป็คนตระกูลเย่แล้ว และนี่ก็คือเื่จริง ไม่สู้ก็ถอยกลับไปซะ!”
แต่พวกเขาจะเชื่อได้อย่างไร? ในตอนนี้เย่ฉวนพลันเดินไปอยู่ข้างศพของฉินชางและเกี่ยวถุงสีดำบนเอวของฉินชางด้วยเท้าขวา จากนั้นถุงก็ลอยมาอยู่ในมือของเขา!
เห็นดังนี้แล้ว สีหน้าของหัวหน้ากลุ่มที่อยู่ไกลออกไปก็ดูน่าเกลียดเป็อย่างยิ่ง
ดวงตาของคนในกลุ่มนั้นจับจ้องไปที่เย่ฉวน จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้น “ตระกูลเย่ ตระกูลฉินแห่งเมืองชิงจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ!”
หลังจากนั้นคนพวกนี้ก็แบกร่างของฉินชางหันหลังจากไป
พวกเขาไม่กล้าเริ่มการต่อสู้ เพราะตอนนี้ฉินชางถูกสังหารแล้ว นางมีพลังระดับหลอมรวมลมปราณแต่กลับไม่อาจต้านทานอีกฝ่ายได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!
แม้เย่ฉวนจะโจมตีนางอย่างโเี้ แต่เขาก็ไม่อาจทำอะไรได้หากเขาไม่มีพลัง หัวหน้ากลุ่มกับคนอื่น ๆ ต่างรู้ดีว่าเย่ฉวนแข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก
พูดสั้น ๆ คือ พวกเขาต่างหวาดกลัวต่อความตาย!
หลังพวกเขาจากไปแล้ว เย่ฉวนก็เปิดถุงดำออก ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป!
หินเสริมปราณ!
ในถุงสีดำนี้ มีหินเสริมปราณอยู่ถึงสิบหกก้อน!
สิ่งที่เรียกว่าหินเสริมปราณเป็หินชนิดหนึ่งที่รวบรวมพลังลมปราณเอาไว้ หินเสริมปราณพวกนี้เป็ตัวช่วยชั้นยอดของเหล่าจอมยุทธ์ โดยหินเสริมปราณจะถูกแบ่งออกเป็ระดับต่ำ ระดับสูง ระดับสูงสุด ระดับหยก ระดับะ และระดับเทพเ้า
ในเมืองชิงเป็เื่ยากยิ่งที่จะได้เห็นหินเสริมปราณระดับต่ำ แต่ในถุงนี้กลับมีแต่หินเสริมปราณระดับสูง ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีหินเสริมปราณระดับสูงสุดก้อนหนึ่งอยู่ในถุงอีกด้วย!
หินเสริมปราณระดับต่ำมีค่าอย่างน้อยที่สุดหนึ่งร้อยชั่งทอง และหนึ่งร้อยชั่งทองก็เพียงพอแล้วที่ครอบครัวคนทั่วไปจะมีชีวิตอยู่อย่างสุขสันต์เป็สิบปี
ตอนนี้ในถุงนี้มีหินเสริมปราณระดับสูงอยู่ถึงสิบหกก้อน!
แม้แต่ทั้งตระกูลเย่ก็ยังไม่มีหินเสริมปราณระดับสูงในปริมาณมากเท่านี้!
“ข้ารวยแล้ว!”
เย่ฉวนเก็บถุงไว้ และใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ ฉายแววยินดี!
เขาไม่รู้ว่าฉินชางไปได้หินเสริมปราณจำนวนมากมายขนาดนี้มาจากไหน แต่ชายหนุ่มแน่ใจว่าหากเป็ตระกูลฉินหรือชายกลางคนและคนอีกสองคนที่เหลือที่ไล่ล่าฉินชางเมื่อก่อนหน้านี้ พวกเขาย่อมไม่ยอมให้หินเสริมปราณระดับสูงในถุงนี้หลุดมืออย่างเเน่นอน!
สายเืหล่อเลี้ยงชีวิตเหล่าตระกูลชั้นสูงคือเหมืองทอง แต่ถ้าพวกเขา้าสร้างโชคลาภให้กับครอบครัว เพื่อปีนขึ้นมาและยืนหยัดอยู่เหนือตระกูลชั้นสูงธรรมดา พวกเขาจำต้องพึ่งพาหินเสริมปราณ มีเพียงการใช้หินเสริมปราณเท่านั้นพวกเขาจึงจะสร้างคนที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้!
มีหินเสริมปราณอยู่มากมายนัก และมันก็เพียงพอที่จะให้ตระกูลชั้นสูงสร้างคนแข็งแกร่งในระดับหลอมรวมลมปราณจำนวนมากออกมา หรือแม้แต่ทำให้คนผู้นั้นกลายเป็ผู้แข็งแกร่งที่มีพลังขั้นทะยาน์!
คิดดังนี้แล้วเย่ฉวนก็รีบดับกองไฟ และขับรถม้าออกไปพร้อมกับเย่หลิง
อย่างที่เย่ฉวนคาดการณ์ไว้ เกือบครึ่งชั่วยามผ่านไป ชายกลางคนและชายชราสองคนก็ปรากฏตัวยังจุดที่เย่ฉวนเคยอยู่
ชายกลางคนนี้คือฉินปา ประมุขตระกูลฉิน จอมยุทธ์ผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริงที่มีพลังขั้นทะยาน์! ชายชราสองคนเื้ัเขาก็มีพลังระดับทะยาน์เช่นกัน!
ฉินปาเหลือบมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็เอ่ยเสียงห้าวลึก “ข้าได้ยินว่าตระกูลเย่มีผู้ถูกเลือกคนหนึ่งที่ชื่อเย่หลาง ผู้ที่ทำให้เกิดนิมิตแห่ง์และโลกเป็เขาจริง ๆ หรือ?”
แม้เมืองชิงกับเมืองลั่วจะอยู่ติดกัน แต่มันก็มีระยะห่างระหว่างพวกเขาอยู่ เนื่องจากตระกูลฉินไม่ใช่ตระกูลทรงพลังอำนาจ พวกเขาห่างชั้นนักในเื่ของการรวบรวมข้อมูล ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลเย่ในเมืองชิง!
เื้ัฉินปา ชายชราเอ่ยเสียงทุ้ม “เขาจะเป็เย่หลางหรือไม่ ไม่สำคัญ แต่เขาเป็คนตระกูลเย่แน่นอน ตระกูลเย่ไม่อาจหนีเื่นี้ไปได้หรอก!”
ฉินปาพยักหน้าและเอ่ยเสียงเย็น “ข้าจะไปที่เมืองชิงเพื่อขอคำอธิบายจากตระกูลเย่ สำหรับชายผู้นั้น เขาคงหนีไปได้ไม่ไกล ฉินเยว่ ติดตามเขาไป เมื่อจับเขาได้ก็อย่าประมาทศัตรูเด็ดขาด หากเขาเป็เย่หลางคนนั้น!”
ชายชรานามฉินเยว่พยักหน้า เขาเขย่งเท้าเบา ๆ และทั้งร่างของเขาก็ทะยานไปบนอากาศ จากนั้นเขาก็หายตัวไปในราตรีอันมืดมิดในระยะทางไกลออกไปราวกับิญญา!
มือขวาของฉินปาค่อย ๆ กำหมัดและมีสีหน้าเ็า “ตระกูลเย่ พวกเ้าล้ำเส้นกันมากเกินไปแล้ว!”
หลังจากนั้นเขาก็หันหลังและหายตัวไป
ในราตรีอันมืดมิด เย่ฉวนขับรถม้าด้วยความเร็วยิ่ง โชคดีที่มีแสงจันทร์จาง ๆ เขาถึงสามารถมองเห็นถนนได้เลือนราง
“พี่ชาย ทำไมสตรีผู้นั้นถึงเจตนาสร้างปัญหาให้กับเราล่ะเ้าคะ?”
“เพราะนางคิดว่าเรามีฝีมือด้อยกว่าน่ะสิ!”
“คนที่ด้อยกว่าทุกคนจะถูกรังแกไหมเ้าคะ?”
“คนหลายคนเป็เช่นนี้ ถ้าเ้าอ่อนแอ พวกเขาก็จะรังแกเ้า เ้าไม่สามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในโลกนี้ หากเ้าไม่แข็งแกร่งพอ!”
“พี่ชาย ท่านฆ่าคนไปหลายคนแล้วใช่ไหมเ้าคะ?”
“อืม จะมีคนถูกฆ่ามากขึ้นอีกในภายภาคหน้า”
“ทำไมล่ะเ้าคะ?”
“พี่ชายเ้านิสัยไม่ดี จึงไม่อาจทนถูกรังเเกได้ หากใครสักคนยั่วโมโห ข้าก็จะฆ่ามันเสีย!”
"..."
5K
