สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ความตึงเครียดภายในจิตใต้สำนึกของ ดร.น้ำฟ้า กลายเป็นปัญหาระยะยาวที่ยากจะหลีกเลี่ยง แม้เซสชั่นร่วมรักบำบัดหนก่อนจะช่วยประคองระดับความเสถียรของระบบประสาทไว้ได้ที่แปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ทว่าเมื่อใดก็ตามที่เธอต้องออกไปให้คำปรึกษาแก่คนไข้ในคลินิกระดับวีไอพี ความคิดใฝ่ต่ำและคลื่นตัณหาดิบของผู้คนที่สั่นสะเทือนผ่านอากาศก็ยังคงแฝงตัวเข้ามาจุดปฏิกิริยากับเมล็ดพันธุ์ราคะส่วนลึกจนสมองของเธอปวดร้าวราวกับจะแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ

"ผมทนเห็นคุณทรมานตอนรักษาคนไข้ไม่ได้แล้วล่ะครับหมอฟ้า"

รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขณะก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าของจิตแพทย์สาว ภายในห้องปฏิบัติการส่วนตัวที่ถูกป้องกันสัญญาณรบกวนภายนอกอย่างหนาแน่น บนโต๊ะกระจกข้างกายของเขามีอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งวางเด่นตระหง่านอยู่ มันคือปลอกคอหนังแท้สีดำสนิทเนื้อเนียนละเอียด รูปทรงเรียบหรูดูภูมิฐานราวกับเครื่องประดับแฟชั่นชั้นสูง ทว่าขอบด้านในของปลอกคอถูกบุด้วยวัสดุกราฟีนนำไฟฟ้าอ่อนโยนและฝังไมโครชิปประมวลผลขนาดจิ๋วที่ต่อวงจรอิเล็กทรอนิกส์พิเศษ

"นี่คืออะไรเหรอริน..." น้ำฟ้าหยิบปลอกคอขึ้นมาพิจารณา สัมผัสของหนังแท้ให้ความรู้สึกนุ่มนวลและเยือกเย็น

"ผมเรียกมันว่า เครื่องเหนี่ยวนำประสาทพกพา ครับ" รินอธิบายพลางก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ "มันคือปลอกคอฝังชิปที่ผมออกแบบขึ้นมาเพื่อเหนี่ยวนำคลื่นความถี่ต่ำ ช่วยสร้างเกราะสกัดสัญญาณรบกวนและคลื่นความคิดฝักใฝ่ทางเพศจากภายนอกไม่ให้หลุดรอดเข้าไปกระตุ้นเมล็ดพันธุ์ในสมองของคุณ มันจะทำหน้าที่เป็นเครื่องช่วยพยุงสมาธิในห้วงลึก ช่วยให้คุณรักษาสติสัมปชัญญะของตัวเองไว้ได้อย่างมั่นคงเวลาที่ต้องบำบัดคนไข้ข้างนอก"

"เครื่องเหนี่ยวนำประสาทพกพา..." น้ำฟ้าพึมพำชวนคิด นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามแนวเย็บของหนังแท้สีดำขลับ "แล้วมันจะสกัดกั้นคลื่นสีม่วงแฝงพวกนั้นได้จริงๆ ใช่ไหม?"

"ในทฤษฎีคือใช่ครับ แต่ในทางปฏิบัติ... เราต้องทำการทดสอบขีดจำกัดของมันก่อน" รินขยับแว่นสายตา แววตาคู่คมจับจ้องมองดวงหน้าสวยของเธอด้านหลังเลนส์กระจกด้วยความแน่วแน่ "เราต้องจำลองสถานการณ์ที่ร่างกายของคุณตื่นตัวและเสียวซ่านถึงขีดสุด เพื่อทดสอบว่าปลอกคอนี้จะต้านทานประจุไฟฟ้าของตัณหาราคะที่ปะทุขยายตัวได้ดีขนาดไหน ยิ่งมีความรู้สึกบีบคั้นแรงเท่าไหร่ เกราะสกัดสัญญาณก็จะถูกทดสอบความแข็งแกร่งได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น"

"จำลองความกระสันขั้นสูงสุดงั้นเหรอ..." น้ำฟ้าช้อนตาขึ้นสบตากับแฮกเกอร์หนุ่ม มุมปากอิ่มเผยอรอยยิ้มลึกลับเบาๆ ร่างกายของเธอยามนี้เริ่มตอบรับแผนการบำบัดอย่างสอดประสาน "แล้วเซสชั่นบำบัดทดสอบขีดจำกัดนี้... คุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะริน?"

"รอบนี้ผมอยากให้คุณสวมปลอกคอชิ้นนี้ไว้ตลอดเวลา และคุณจะเป็นคนคุมเกมเองทั้งหมดครับหมอ..." รินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกแฝงเจตจำนงควบคุม "คุณต้องอยู่ข้างบน... ร่อนขย่มตัวตนของผมอย่างหนักหน่วงและดุเดือด จำลองความกระสันที่พลุ่งพล่านจนถึงจุดสูงสุดโดยมีปลอกคอนี้ทำหน้าที่รักษาสติของคุณเอาไว้"

น้ำฟ้ารู้สึกใจเต้นระทึกราวกระหน่ำรัว การสวมบทบาทเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมขย่มร่อนสะโพกคุมจังหวะและทิศทางของกิจกรรมรักบำบัดคือความท้าทายที่จุดไฟสวาทในตัวให้ลุกโชน เธอพยักหน้ารับอย่างยินดีช้าๆ ก่อนจะยื่นปลอกคอหนังแท้ให้รินเป็นผู้สวมใส่ให้

รินรับมันมาแล้วขยับเข้าใกล้ โอบมือผ่านแผ่นหลังและไหล่บาง นำปลอกคอสีดำขลับทาบทับเข้ากับลำคอขาวระหงเนียนละเอียดของเธอ สัมผัสความอุ่นระอุจากผิวเนื้อที่สูบฉีดเลือดฝาดแล่นพล่านทำให้ปลอกคอส่งประจุไฟฟ้าทำงานในทันที แถบโลหะด้านในแนบสนิทกับผิวคอที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจร รินกดล็อกหัวเข็มขัดเหล็กขัดเงาอย่างประณีต ปรับสายรัดให้แน่นกระชับพอดีจนแนบเนื้อ

*วิบ... วิบ...*

ดวงไฟแอลอีดีขนาดจิ๋วสีน้ำเงินบนขอบปลอกคอกะพริบสว่างเป็นจังหวะเชื่องช้า บ่งบอกว่าเกราะสกัดสัญญาณเริ่มทำงาน ปล่อยคลื่นเหนี่ยวนำช่วยจัดระเบียบโครงข่ายกระแสประสาท น้ำฟ้าสูดหายใจลึก สัมผัสได้ถึงคลื่นความเย็นเยือกอ่อนๆ ที่ไหลผ่านแนวไขสันหลังขึ้นไปโอบอุ้มสมองส่วนลึกเอาไว้ มันทำให้จิตใจของเธอนิ่งสงบ มีตรรกะเหตุผล และปลอดโปร่งอย่างประหลาด แม้ในยามที่อารมณ์รักเริ่มคุกรุ่น

รินขยับลงนอนหงายราบบนเตียงบำบัดตัวใหญ่ ร่างกายของเขาเปลือยเปล่าเผยให้เห็นท่อนเนื้อและแผงอกแกร่งมีกล้ามเนื้อสมส่วน แก่นกายใหญ่ยาวร้อนระอุแข็งขึงตระหง่านพุ่งตั้งตรงสู่เพดาน ปลายบานหยักหยาดเยิ้มด้วยหยดน้ำหล่อลื่นใสพร้อมที่จะเข้าไปขยี้ชำระล้างความปั่นป่วนของเธอ

น้ำฟ้าถอดชุดของเธอออกทั้งหมดจนร่างกายว่างเปล่าเปลือยสะคราญ ทิ้งตัวลงคุกเข่าคร่อมทับสะโพกสอบของริน ร่างกายสีน้ำนมที่ตัดกับปลอกคอหนังสีดำสนิทบนลำคอระหงทำให้เธอดูสวยลึกลับและเย้ายวนใจถึงขีดสุด เนินเนื้อสามเหลี่ยมสีชมพูมีน้ำหวานเอ่อเปียกชุ่มหยดหยาดเคลือบปากทางรักที่ชื้นแฉะ

"ตรวจสอบอุปกรณ์ระบบเชื่อมต่อเรียบร้อยครับหมอฟ้า... เริ่มการทดสอบได้เลย" รินกระซิบจากเบื้องล่าง มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนหน้าขาเรียวอวบของเธอเพื่อช่วยประคอง

น้ำฟ้าสูดหายใจลึก ยื่นมือเรียวลงไปกุมแก่นกายใหญ่ยักษ์อุ่นร้อนของชายหนุ่มบีบรูดลำเอ็นปูดโปนด้วยเส้นเลือดเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะขยับตัวยกสะโพกขึ้นจ่อร่องรักสีชมพูฉ่ำน้ำเข้ากับส่วนปลายหยักร้อนฉ่า แล้วค่อยๆ ทรุดตัวกดสะโพกกลมกลึงดูดกลืนลำเอ็นยักษ์เข้าไปในส่วนลึกของร่างกายช้าๆ

"อ๊ะ!... อ๊าาา... ริน..." น้ำฟ้าครางเสียงกระเส่าหลุดจากปาก ใบหน้าสวยพริ้มเหยเกเล็กน้อยเมื่อความยาวหนาใหญ่ของท่อนเอ็นแกร่งเบียดแยกผนังเนื้อนุ่มของเธอออกจนตึงแน่นเปี่ยมล้น ร่องรักอุ่นร้อนขมิบรัดตอดระรัวรอบตัวตนของเขาอย่างล้ำลึก สัมผัสความแน่นขึงที่คับแน่นในร่องรักทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ

ปลอกคอหนังบนลำคอกะพริบแสงสีน้ำเงินถี่ขึ้นเล็กน้อยเพื่อตอบสนองต่อคลื่นความเสียวซ่านที่พุ่งขึ้นเฉียบพลัน กระแสคลื่นเหนี่ยวนำช่วยพยุงสติของเธอไม่ให้เตลิดเปิดเปิงไปกับเปลวไฟราคะในสมองส่วนกลาง น้ำฟ้าลืมตาขึ้นมองริน แววตาของเธอสว่างใสเปี่ยมด้วยสติสัมปชัญญะที่ครบถ้วนสมบูรณ์

"เป็นยังไงบ้างครับหมอ... สติของคุณยังอยู่ดีใช่ไหม?" รินเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนพลางลูบต้นขาเนียนลื่นของเธอ

"อยู่ครบถ้วนเลยริน... ฉันรับรู้ทุกสัมผัสของคุณชัดเจนมาก... แต่จิตใจของฉันนิ่งสงบ ไม่มีสัญญาณรบกวนเลย..." น้ำฟ้าตอบพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ เธอเริ่มขยับโยกสะโพกขึ้นลงช้าๆ เป็นฝ่ายนำทางท่วงท่า ขย่มตัวตนหนาใหญ่ของเขาทีละคืบ ปล่อยให้ลำเอ็นร้อนเสียดสีรูสวาทเข้าออกอย่างมีจังหวะจะโคน

*สวบ... สวบ... สวบ...*

น้ำฟ้าเร่งความถี่ของสะโพกเพิ่มขึ้น คุกเข่าร่อนสะโพกควงครางสลับทิ้งน้ำหนักกระแทกลงทับท่อนเอ็นแกร่งจนโคนสะโพกชนเนื้อหน้าขาของรินเสียงดังกระทบระรัวเป็นจังหวะ แผ่นอกอวบอิ่มคู่ใหญ่กระเพื่อมสะบัดไหว ยอดถันสีชมพูแกว่งกวัดส่ายไปมาตามแรงโยกขย่ม รินมองดูทรวดทรงสล้างเย้ายวนของสตรีใต้สวมปลอกคอหนังดำด้วยสายตาที่ท่วมท้นด้วยความกระสันรัก ชายหนุ่มเอื้อมมือขึ้นสองข้างกุมกอบตระกองเต้าทรวงคู่โตเต็มสองไม้สองมือ บีบเคล้นเน้นน้ำหนักสลับหยิกยอดอกสีหวานเบาๆ

"อื้อออ!... เสียว... ฉันเสียวร่องรักเหลือเกินริน..." น้ำฟ้าครางพร่ำ สองมือเรียวยกขึ้นวางค้ำยันลงบนหน้าอกแกร่งของริน ร่อนสะโพกกลมกลึงเป็นวงกลมขยี้บดเนื้อแคมนุ่มเข้าหาแก่นกายร้อนฉ่า ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนมดลูกของเธอตอดตุบๆ ส่งแรงขับหยาดน้ำหวานใสให้ไหลเคลือบโคนลำเอ็นจนฉ่ำแฉะเกิดเสียงเฉอะแฉะขยับไหว

*แจ๊ะ... พั่บ! พั่บ! พั่บ!*

"ดีมากครับหมอ... ขย่มต่ออีกครับหมอ... ทดสอบขีดจำกัดการต้านทานของเราให้ถึงที่สุด..." รินกระซิบสั่ง สองมือกุมสะโพกบางดึงกดจังหวะสวนสะโพกแกร่งสวนกระแทกขึ้นรับท่วงท่าขย่มคาวเกิร์ลของน้ำฟ้าอย่างดุดันป่าเถื่อน ท่อนลำร้อนทะลวงเข้าใส่จุดเสียวซ่านลึกสุดอย่างต่อเนื่องรุนแรง

น้ำฟ้ากรีดร้องซ่านเสียว ร่างกายของเธอยิ่งทวีความตื่นเต้นตัณหามากเท่าใด ไฟสัญญาณสีน้ำเงินบนปลอกคอกะพริบถี่เป็นจังหวะเร่งเร้าเพื่อเหนี่ยวนำคลื่นประคองสติของเธอเอาไว้ คลื่นพลังงานสีม่วงแฝงที่แอบซ่อนพยายามสั่นกระตุกต่อต้านอยู่ในสมองส่วนกลาง ทว่าเกราะสกัดสัญญาณของปลอกคอคอยปล่อยคลื่นเหนี่ยวนำประสาทสะกดไว้ไม่ให้อุณหภูมิร่างกายของเธอสูงขึ้นผิดปกติ หรือทำให้สติของเธอเลือนหายไปในภวังค์มืดมิด

"มันทำงาน... อ๊าาา... เครื่องเหนี่ยวนำประสาทพกพา... รักษาสติฉันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยริน... แต่ฉะ... ฉันเสียว... เสียวจนจะทนไม่ไหวแล้ว!" น้ำฟ้าครางระงมพร่ำบอก สองมือเลื่อนขึ้นกุมปลอกคอหนังแท้ที่คอรัดแน่นตึงขณะที่เธอร่อนโยกสะโพกขย่มร่างรัวกระหน่ำไม่หยุดหย่อน

*พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!*

เสียงผิวเนื้อสะโพกกลมกลึงสับกระแทกเข้าหาหน้าขาของรินถี่ยิบแทบหลอมเหลวเป็นจังหวะเดียวกัน ท่อนเอ็นร้อนยักษ์แทงซัดกระแทกกระทั้นรูสวาทสีชมพูจนเผยออ้าแยกขยายสลับดูดรัดตึงหนึบ น้ำรักไหลหยดติ๋งเลอะผ้าปูที่นอน รินสะโพกสอบสวนกระแทกขึ้นตอกย้ำความเสียวสะท้านลึกถึงมดลูกสาว น้ำฟ้าหน้าหงายเชิด กัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดกลมพราวเกาะตามแผ่นหลังเนียนขาวโพลนสะท้อนแสงไฟสลัว

"พร้อมกันนะครับหมอฟ้า... เร่งจังหวะให้ถึงจุดสูงสุดของเซสชั่นนี้กันครับ!" รินร้องเตือนเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์รักใคร่ที่ใกล้จะปะทุระเบิด

น้ำฟ้าสูดหายใจยาวรวบรวมเรี่ยวแรงโค้งงอตัวโยกขย่มสะโพกรัวเร็วหนักหน่วงที่สุดในชีวิต ร่องรักบีบขมิบรัดรอบแท่งเอ็นยักษ์ถี่ยิบจนรินครางซี้ดปากเกร็งสะโพกสวนรับแรงขย่มสามสี่ครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรงกดกระแทกเน้นย้ำลงไปลึกสุดกาย

"อ๊าาาาาาาาาาาา!... ริน!..." น้ำฟ้าหวีดร้องสุดเสียง ร่างงามแอ่นเกร็งตัวสั่นระริก ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนึบตุบๆ รัวเร็ว ปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีหวานไหลทะลักหล่อเลี้ยงแท่งลำร้อนระอุ

"ซี้ด... หมอฟ้า!..." รินครางลั่น กดกระแทกสะโพกสวนอัดโคนแก่นกายคาลึกสุดช่องทางรัก ปลดปล่อยน้ำอสุจิอุ่นร้อนสีขาวขุ่นพุ่งฉีดระลอกใหญ่โลมไล้ภายในช่องทางรักของเธอจนท่วมท้น กระแสน้ำอุ่นฉีดพ่นแรงเร้ากระตุ้นให้ร่างกายของน้ำฟ้ากระตุกเกร็งรับความสุขสมอีกระลอก

ทั้งสองกอดก่ายกระชับร่างกันและกันแน่น รอยยิ้มแห่งความสำเร็จและความสุขสันต์ผุดขึ้นบนใบหน้าชุ่มเหงื่อของคนทั้งคู่ ลมหายใจหอบถี่ค่อยๆ ผ่อนคลายลงช้าๆ น้ำฟ้านอนฟุบหน้าลงซบอกแกร่งของรินลูบแผ่นหลังเปียกชื้นของเขาอย่างอ่อนโยน ปลอกคอหนังสีดำบนลำคอกลับมากะพริบสัญญาณไฟสีน้ำเงินนิ่งสงบ

"การทดสอบ... ประสบความสำเร็จด้วยดีครับหมอฟ้า" รินกระซิบเบาๆ ลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของจิตแพทย์สาวที่ชุ่มเหงื่อ "คุณรักษาสติสัมปชัญญะได้ดีร้อยเปอร์เซ็นต์ คลื่นสัญญาณต้านทานตอบสนองได้ยอดเยี่ยม ระบบเกราะป้องกันการเชื่อมต่อทำงานได้สมบูรณ์แบบครับ"

"ขอบคุณมากนะริน... คราวนี้ฉันคงบำบัดคนไข้ได้สะดวกใจขึ้นเสียที" น้ำฟ้ากระซิบเสียงหวานอย่างมีความสุขพยุงตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ

รินเอื้อมมือไปปลดล็อกหัวเข็มขัดเหล็ก ปลดปลอกคอหนังแท้ออกจากลำคอขาวเนียนของเธออย่างเบามือ แล้วประคองให้เธอไปพักผ่อนจัดระเบียบร่างกายในห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะเดินกลับมานั่งที่หน้าโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์เพื่อดาวน์โหลดกราฟข้อมูลสมองเบื้องหลังขึ้นมาประเมินผลระบบ

ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว เปิดดูประวัติคลื่นสมองย้อนหลังระหว่างเซสชั่นการบำบัดทดสอบขีดจำกัดที่เพิ่งผ่านมาหยกๆ

ทว่า... ทันทีที่เส้นกราฟแสดงผลเบื้องหลังปรากฏขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์อย่างละเอียด...

ใบหน้าของรินก็พลันซีดเผือดลงทันตา ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นเบิกกว้างสั่นไหวด้วยความตกใจและหวาดหวั่นอย่างที่สุด

เส้นกราฟสมองเบื้องหลังส่วนลึกตรวจพบคู่คลื่นสีม่วงแฝงที่แอบซ่อนอยู่ใต้ระบบประสาทสัมผัสของน้ำฟ้า ในช่วงที่เธอกำลังร่วมรักขย่มตัวตนของเขาอย่างรุนแรงถึงขีดสุดนั้น คลื่นสีม่วงแฝงไม่ได้พยายามทำลายสติสัมปชัญญะภายนอกของเธอตามที่พวกเขาคาดคิด แต่พวกมันกลับเปลี่ยนโครงสร้างเป็นตัวสแกนเงียบที่แอบ 'ดูดซับแรงตัณหา' และกระแสอารมณ์ความเสียวซ่านลึกซึ้งของการร่วมรักบำบัดครั้งนี้เข้าไปเก็บสะสมไว้เป็นพลังงานสำรองในจิตใต้สำนึก!

ข้อมูลแสดงให้เห็นชัดเจนว่า เมล็ดพันธุ์ราคะกำลังดักจับสัญญาณและขยายขีดความสามารถของตัวเองโดยอาศัยพลังงานจากการร่วมรักของพวกเขาสองคนสะสมไว้ทีละน้อย คลื่นสัญญาณสีม่วงมีความถี่เข้มข้นขึ้นและซุ่มเงียบอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของดวงจิตของน้ำฟ้าอย่างเงียบกริบ รอคอยเวลาที่คลื่นพลังงานแฝงสะสมจนเต็มขีดจำกัดเพื่อที่จะระเบิดตัวทำลายเครื่องเหนี่ยวรั้งสติสัมปชัญญะและปลอกคอหนังนี้ทิ้งอย่างสิ้นเชิง!