หลังจากจัดการฝ้ายและงานที่ต้องทำในตอนเช้าจนเสร็จแล้วทั้งสี่คนรีบลงมือกินอาหารเช้าทันทีและหลังจากนั้นพวกเขาเตรียมตัวเข้าป่าด้วยกันอีกครั้ง
และครั้งนี้เฉิงคุณจะวางกับดักสัตว์เอาไว้ด้วยหากว่าโชคดีอาจจะได้สัตว์ป่าไปขายในเมืองเป็การเพิ่มรายได้ให้แก่ครอบครัวด้วย
สองสามวันมานี้เงินที่เขาหามาได้ก็ใช้จ่ายไปเกือบจะหมดแล้ว ถึงแม้ว่าในแต่ละวันจะมีอาหารการกินเพิ่มขึ้นมาแต่เงินก็ยังเป็สิ่งที่จำเป็มากที่สุดสิ่งหนึ่งในบ้านตอนนี้
“เตรียมของเสร็จแล้วใช่หรือไม่ น้องรองน้องเล็ก แล้วพี่สะใภ้เ้าล่ะนางอยู่ไหน”
“เตรียมเสร็จแล้วขอรับ พี่สะใภ้กำลังห่ออาหารสำหรับเอาไปกินในป่าขอรับ” ฮั่นคุณ
“อืม เตรียมนำดื่มเอาไปให้พอด้วยนะ เพราะพี่ไม่รู้ว่าพวกเราจะเดินเข้าป่าไปลึกมากแค่ไหน หากไม่เจอแหล่งน้ำแล้วจะแย่เอา”
“ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วมีพอสำหรับทุกคนแน่นอนขอรับ”
“รอนานหรือไม่เ้าคะท่านพี่ ไปกันเถอะเ้าค่ะเดี๋ยวสายมากกว่านี้จะร้อนเอาและข้าไม่อยากกลับมาช้าด้วย อย่าลืมว่าพวกเราตากฝ้ายเอาไว้หลังบ้าน ข้ากลัวคนอื่นจะมาพบเจอเข้า”
“วางใจเถอะเราตากในที่ลับตาคนอีกอย่างบ้านเราอยู่ท้ายหมู่บ้านไม่มีใครมาหรอก หากเ้าไม่สบายใจเอาไว้ถ้าวันนี้ดักสัตว์ได้แล้วพี่จะนำไปขายจากนั้นค่อยซ่อมรั้วรอบๆบ้านใช้ไม้ไผ่ทำรั้วไปก่อนเอาไว้มีเงินสร้างบ้านเมื่อไหร่เราค่อยเปลี่ยนเป็กำแพงดินดีหรือไม่”
“เ้าค่ะ ท่านพี่ว่ายังไง ข้าก็ว่าตามนั้น”
“ท่านพี่เ้าคะ สมุนไพรสามารถนำไปขายได้หรือไม่เ้าคะ ”
“ได้สิ แต่ไม่ค่อยมีคนเอาไปขายหรอกนะ เพราะสมุนไพรมีค่าย่อมต้องหายากเป็ธรรมดา ไม่ใช่ว่าใครจะพบเจอได้ง่ายๆ”
“เ้าค่ะ ข้าถามดู เผื่อว่าพวกเราจะโชคดีเจอเพียงเท่านั้น”
“แต่ข้าว่าต้องเจอแน่ๆ พี่สะใภ้บอกว่าเจอก็ต้องเจอ ข้าเชื่ออย่างนั้น”
“ขอบใจนะฮั่นคุณที่เชื่อใจพี่สะใภ้”
“ข้าเชื่อพี่สะใภ้อยู่แล้วขอรับ ว่าแต่ว่าวันนี้มีมันเผาของข้าหรือเปล่าขอรับ”
“มี สำหรับทุกคนจ้ะ อย่าห่วงเลย พี่สะใภ้เคยปล่อยให้เ้าอดหรือ”
“ไม่เคยขอรับ ”
เฉิงคุณมองลี่ถิงและน้องชายพูดคุยกันอย่างมีความสุข เขาโชคดีเข้าแล้วจริงๆที่สามารถมีภรรยาที่จิตใจดีและเป็คนดีมากขนาดนี้ได้
ต่อไปท่านพ่อท่านแม่คงตายตายหลับแล้ว และหมดห่วงเสียที ทั้งสี่คนเดินเข้าป่าลึกอีกด้าน ทางนี้ชาวบ้านธรรมดาไม่นิยมเข้ามาหาของป่า
ยกเว้นแต่พรานป่าเท่านั้นที่เข้ามาล่าสัตว์เพื่อนำไปขายบ้างก็เข้ามาหาสมุนไพรไปขายให้กับโรงหมอในเมือง
ป่าทางด้านนี้เป็ป่ารกทึบและมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่เป็จำนวนมากและมีสัตว์ป่าอันตรายด้วยเช่นกัน
เฉิงคุณแยกออกไปวางกับดักและให้ลี่ถิงและน้องชายหาของป่าในบริเวณแถวนี้รอเขา
หลังจากเฉิงคุณออกไปวางกับดักแล้ว ลี่ถิงพาน้องชายทั้งสองคนเดินสำรวจรอบๆบริเวณป่ารอสามีกลับมา
มีเพียงผักป่าและสมุนไพรแก้ไข้เท่านั้นที่นางเจอ แต่ว่านางยังไม่หมดหวังไปเสียทีเดียวหลังจากที่ เฉิงคุณกลับออกมาจากป่าอีกด้านที่เขาเข้าไปวางกับดัก
พวกเขาก็ออกเดินต่อกันทันที ฮั่นคุณมีสีหน้าจริงจังมากเขาพยายามมองหาพืชแปลกๆและเมื่อพบก็จะรีบถามพี่สะใภ้ทันทีว่าใช่สมุนไพรหรือพืชที่สามารถกินได้หรือไม่
สวี่คุณเองก็ทำเช่นเดียวกันกับน้องชายเพราะพวกเขาไม่มีโอกาสเข้าป่าลึกมากนักเพราะพี่ชายไม่เคยยอมพาพวกเขาเข้ามาด้วย ทำให้มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเขาไม่รู้จัก
ในตอนที่ลี่ถิงกำลังสอนให้น้องชายทั้งสองได้รู้จักสมุนไพรและผักป่าว่าอะไรที่สามารถกินได้และอะไรที่กินไม่ได้อยู่นั้น
สายตาของนางก็ไปปะทะเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่มันดูคุ้นๆ เหมือนที่นางเคยอ่านและหาข้อมมูลของพืชชนิดนี้เมื่อชาติที่แล้วของนาง
ดอกสีส้มๆแปบนี้ ใบแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าไม่ใช่ในสิ่งที่นางคิดมันก็เหมือนกับดับความหวังของตัวเอง
แต่ถ้าจะบอกว่ามันใช่เลยก็ไม่ได้ไม่อยากให้ความหวังตัวเองแล้วต้องมาผิดหวัง มีทางเดียวต้องพิสูจน์เท่านั้น
“ถิงเอ๋อร์ เ้าเป็อะไร มีอะไรหรือว่าโดน สัตว์มีพิษกัดเอาหรือ”เฉิงคุณที่เห็นลี่ถิงยืนนิ่งไม่ขยับจึงถามออกมาด้วยความร้อนใจและเดินเข้ามาหานาง
“ท่านพี่ ขอเสียมเ้าค่ะ ข้าว่าข้าเห็นโสมซานซีเ้าค่ะ”
“อะไรนะ จริงหรือไหนๆ อยู่ตรงไหน”
“ท่านพี่เอาเสียมมาให้ข้าก่อน อยู่ตรงนั้นเ้าค่ะ ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจต้องขุดดูถึงจะรู้แน่ชัด”
“ฮั่นคุณ เอาผ้าเช็ดหน้าเ้าออกมา เก็บเมล็ดแก่พวกนี้แล้วห่อให้ดีล่ะ”
“ขอรับพี่สะใภ้”
ลี่ถิงลงมือขุดโสมซานซีด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะไปโดนรากของโสมขาดและไม่สมบูรณ์ทำให้ราคารตก
เฉิงคุณเองก็ลุ้นไปกับนางด้วยถ้าหากว่าใช่โสมซานซีจริงๆล่ะก็เขาจะมีเงินทำรั้วบ้านใหม่ได้เลยทีเดียวและอาจจะได้บ้านหลังใหม่ด้วย
ถึงแม้ว่าราคาจะไม่ได้แพงเท่าโสมคน แต่โสมซานซีก็ถือว่ามีราคาแพงและหายากอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว หลังจากที่ลี่ถิงขุดขึ้นมาได้สำเร็จและมันก็ใช่โสมซานซีจริงๆด้วย
“ท่านพี่ช่วยดูรอบๆว่ายังมีอีกหรือไม่ แถวๆนี้ดูให้ทั่วเ้าค่ะ เพราะตรงนี้มีแค่สามต้นเท่านั้น"
“ได้ พี่จะดูให้เอง น้องรอง น้องเล็กพวกเ้าเองก็หาดูให้ทั้ว”
“ขอรับพี่ใหญ่ ”
จนกระทั้งลี่ถิงขุดโสมซานซีทั้งสามต้นเสร็จ สามีและน้องชายกลับมาด้วยสีหน้าผิดหวังในบริเวณนี้พวกเขาไม่พบเจอโสมซานซีอีกเลย
“ไม่พบก็ไม่เป็ไรเ้าค่ะ 3 ต้นนี้ก็ดีมากแล้วยังพอให้เรานำไปขายในเมืองได้ ถึงแม้ราคาจะไม่แพงเท่าโสมคน แต่ยังถือได้ว่าราคาแพงมาก อย่าเสียใจไปเลยนะ”
“อืม พี่นี่ไม่ได้เื่เลยต้องให้เ้าคอยบอกคอยเตือนอยู่ตลอดเวลา”
“ท่านพี่อย่าพูดแบบนั้นเลยเ้าค่ะ ท่านพี่เก่งที่สุดแล้วไม่มีท่านพ่อท่านแม่ยังสามารถเลี้ยงดูน้องชายมาได้ด้วยตัวคนเดียว อย่าได้โทษตัวเองเลยนะเ้าคะ”
“ขอบใจเ้ามาก เราเดินต่อกันเถอะ เผื่อจะเจออะไรอีก”
“พี่สะใภ้ ท่านนี่เป็ดาวนำโชคของบ้านเราจริงๆ เลยนะขอรับ เอาไว้ในตอนที่มีเห็ดป่าพี่สะใภ้ต้องพาข้าไปหาเห็ดสนนะขอรับ เห็ดสนมีราคาแพงมากและอร่อยมากด้วย”
“ได้ๆเอาไว้ให้ถึงตอนนั้นก่อนพี่สะใภ้คนนี้จะพาพวกเ้าไปหาเห็ดทุกวันเลยดีหรือไม่”
“ดีมากเลยขอรับ ”
หลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็ออกเดินกันต่อไปเรื่อยๆ จนท้องของฮั่นคุณร้องออกมาเสียงดังเพื่อเตือนว่าถึงเวลากินอาหารมื้อกลางวันแล้ว
ทำให้ลี่ถิงอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เฉิงคุณเองก็ส่ายหน้าให้กับน้องชาย เมื่อเขาแหงนดูบนท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ก็ตั้งตรงหัวพอดี
จึงได้พากันไปหาที่นั่งพักเพื่อที่จะกินมื้อเที่ยง วันนี้ลี่ถิงเอามันเผาและมีข้าวสวยพร้อมเนื้อหมูทอดนำมาเป็อาหารกลางวันของทุกคน
หลังจากได้รับการแจกจ่ายอาหารแล้วทุกคนไม่รอช้ารีบลงมือกินด้วยความหิวโหยหลังจากอิ่มกันแล้ว ตบท้ายด้วยมันเผาหวานๆเป็ของหวานล้างปาก
“พี่สะใภ้ มันเทศที่ท่านเอาลงไปปลุกตอนนี้มันงามมากเลยขอรับ มันไม่ตายแถมยังเจริญเติบโตเป็อย่างดีด้วย”
“อืม เพราะเราใส่ปุ๋ยในกินก่อนปลูกยังไงล่ะ เอาไว้พี่จะสอนทำปุ๋ยหมักนะ”
“ขอรับพี่สะใภ้ ”
“ไปกันต่อเถอะ เด๊๋ยวจะกลับบ้านมืดค่ำเอาได้”
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนก็เดินต่อทันทีเดินมาได้ไม่ไกลเท่าไหร่ ห่างจากจุดที่นั่งพักกินข้าวเมื่อสักครู่ ลี่ถิงก็เจอเข้ากับเผือก (ยวี่โถว)
นางอยากจะกรี๊ดจริงๆขอบคุณเ้าป่าเ้าเขานะเ้าคะ ลี่ถิงได้แต่ขอบคุณอยู่ในใจ จะไม่ให้นางดีในได้ยังไง เผือกเชียวนะ
หากมีเ้าสิ่งนี้ก็จะสามารถมีอาหารเพิ่มและยังสามาทรถนำไปทำเป็ขนมต่างๆได้ด้วย ช่างโชคดีเสียจริงๆ
“ฮั่นคุณ พี่เจอของอร่อยอีกแล้วล่ะ”
“ไหนๆตรงไหนขอรับพี่สะใภ้”
“นั่นไงข้างหน้านั่นน่ะ ” ลี่ถิงชี้นิ้วไปยังต้นเผือกที่มีอยู่มากมายหลายต้นในบริเวณนี้
“ถิงเอ๋อร์ มันจะกินได้หรือ ต้นมันคันมากเลยนะ ครั้งก่อนพี่เข้าป่ามาบังเอิญไปโดนมันเข้าคันมากเลยล่ะ”
“ท่านพี่ ต้นมันกินไม่ได้ แต่หัวที่อยู่ใต้ดินกินได้เ้าค่ะ ท่านพี่ส่งมีดมาให้ข้าก่อนเอาเสียมมาด้วยข้าจะทำให้ดู”
จากนั้นลี่ถิง ก็เอามีดตัดต้นเผือกออกให้เหลือลำต้นเอาไว้พอมองเห็นจากนั้นก็เอาเสียมขุดลงไปในดินและนำหัวเผือกขึ้นมาจากดิน
เผือกหอมหัวใหญ่ ทำให้ลี่ถิงยิ้มไม่หุบจากนั้น เฉิงคุณรับหน้าที่ขุดให้เองเขาให้ลี่ถิงไปนั่งพักแล้วให้น้องชายมาช่วยกันเก็บใส่ตะกร้า
ลี่ถิงเองก็ช่วยเก็บด้วยพวกเขาเก็บไปทั้งหัวเล็กและหัวใหญ่ หลังจากขุดเผือกจนหมดแล้วจึงได้ตกลงกันว่าจะกลับออกจากป่า และเฉิงคุณเองก็แวะมาดูกับดักที่เขาวางเอาไว้ด้วย
กับดักของเฉิงคุณ มีไก่ป่า กระต่ายป่าตัวอ้วน และยังมีกวางเซ่อซ่าตัวไม่ใหญ่มากมาติดกับดักของเขาอีก ทั้งๆที่กับดักที่วางเอาไว้ไม่น่าจะมีอะไรนอกจากกระต่ายกับไก่มาติด
ก็แสดงว่ากวางตัวนี้เซ่อซ่าจริงๆ ทั้งสี่คนเร่งฝีเท้าออกจากป่าด้วยความเร็วประหนึ่งโดนหมาป่าหิวโหยไล่กวดมา
พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน และหลังจากเอาของที่ได้มาจากป่าวันนี้ไปเก็บในห้องครัวแล้ว
เฉิงคุณนำห่อโสมซานซีไปเก็บเอาไว้ในห้องนอน เพื่อที่จะนำไปขายในวันพรุ่งนี้พร้อมกับสัตว์ป่าที่ล่ามาได้วันนี้
ทุกตัวยังมีชีวิต เขาทำได้เพียงมัดขาของพวกมันเอาไว้แล้วให้น้ำกับอาหารพวกมันกิน สัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่จะขายได้ราคามากกว่าสัตว์ที่ตายแล้ว
หลังจากเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขา รีบไปช่วยเก็บฝ้ายที่ตากเอาไว้กลับเข้าบ้านทันที
90
