ผมมี APP จากดาวโลก

บานอฟฟี่

          วันนี้เพื่อนๆ ของเพเนียสก็ออกไปเรียนกันหมดแล้ว เพเนียสอยู่ว่างๆเลยตัดสินใจไลฟ์สตรีมเสียหน่อย หลังจากที่หายหน้าหายตาไปกว่าสัปดาห์ ใช้ห้องครัวของบ้านไจนี่แหละ

“สวัสดีครับทุกคนไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะครับ” พอเริ่มไลฟ์เพเนียสก็โบกมือทักทายคนดูผ่านกล้องทันที

[มัมหมีน้องเออร์มิน: คิดถึง หายไปหลายวันเลยนะ]

“ขอโทษนะครับ พอดีผมไม่ได้อยู่บ้านเลยไม่สะดวกเท่าไหร่แต่วันนี้ผมกลับมาแล้วครับ มาพร้อมกับขนมหวานสูตรง้ายง่าย” เขาว่าพร้อมกับที่กล้องโฟกัสของที่จะใช้ทำขนมของวันนี้ที่ถูกเตรียมไว้บนโต๊ะวันนี้เขาจะทำบานอฟฟี่ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ต้องมี ก็อย่าง แครกเกอร์ เนยสดเค็มกล้วยหอม น้ำตาลทราย วิปปิ้งครีม วิปครีมสำเร็จรูป ผงโกโก้ อ้อ แล้วก็ถ้วยพลาสติกหรือแก้วใสสำหรับใส่ขนมด้วยขนาดเล็กน่ารัก มันจะทำให้เห็นชั้นของขนมด้านในได้ดี และน่ากินขึ้นด้วย

“เริ่มจากเอาเนยเค็มกับวิปปิ้งครีมไปอุ่นในไมโครเวฟไว้ก่อนเลยครับจากนั้นเราก็นำแครกเกอร์มาปั่นต่อครับ วันนี้ใช้แครกเกอร์ที่ผมทำขายเองนะครับแต่ไม่รู้ว่าทุกคนมีทำหรือเปล่า” แครกเกอร์แผ่นจำนวนหนึ่งถูกนำใส่เครื่องปั่นเริ่มเครื่องไม่กี่วินาที ก็ได้แครกเกอร์บดแล้วเนยเค็มเองก็ใช้เวลาอุ่นให้ละลายไม่กี่วินาทีเช่นกัน เพเนียสก็นำออกมาจากเตาแล้ว

“ผสมแครกเกอร์แล้วก็เนยละลายเข้าด้วยกันเลยครับมันจะได้ลักษณะแบบทรายเปียกแบบนี้นะครับ” ผสมให้เข้ากันถึงจะมีความเปียกแต่ไม่ถึงกันแฉะจากนั้นก็ตักใส่ถ้วยพลาสติกที่เตรียมไว้ รองไว้แค่ก้นถ้วยมีความหนาไม่กี่เซนติเมตรกดให้แน่น ทำต่อจนแครกเกอร์หมด

“ส่วนนี้ผมจะเอาเข้าตู้เย็นไว้ก่อนครับเนื้อขนมจะได้กลับมาแข็งกรอบตามเดิม จากนั้นก็มาเริ่มทำซอสคาราเมลกันต่อเลยครับทุกคนจำได้ไหม ว่าคาราเมลทำยังไง ใช่ครับ ต้องมีตัวหลักเลยก็คือน้ำตาลนั่นเอง”เพเนียสถามคนดู พวกเขาหลายคนก็ตอบกลับมาเช่นกันเพราะยังจำได้กับอยู่

[อายุน้อยร้อยโล: แค่ได้ยินว่าคาราเมล ก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยมาแล้วจ้า]

          หม้อใบเล็กถูกตั้งบนเตาเปิดไฟอ่อนใส่น้ำตาลลงไปรอให้น้ำตาลค่อยๆ ละลาย จากน้ำเชื่อมข้นสีใสกลายเป็นสีน้ำตาลสวยและหอมจากนั้นจึงค่อยๆเทวิปปิ้งครีมที่อุ่นไว้ลงไป คนให้เข้ากันตามด้วยเนยเค็มเพิ่มความมันวาวอีกหน่อย คนให้เข้ากันอีกรอบก็ยกลงมาวางพักไว้ได้เลย

[อะไรก็ไม่รู้: คาราเมลยังคงหอมตราตรึงใจ]

[มิโดริซัง: ช่วยด้วยฉันกำลังซดคาราเมลในหม้อนี่ หยุดมือฉันที]

[อร่อยกว่ากุ้งก็ตัวเราเองแหละ: ช่วยหยุดมือที่กำลังชิมมันยากไป ส่งไวรัสเข้าไปทำลายตัวรับสัมผัสง่ายกว่า]

[กินวันนี้ลดพรุ่งนี้: @อร่อยกว่ากุ้งก็ตัวเราเองแหละ โหดร้ายคุณคือภัยต่อสังคมด้านความอร่อย]

“ต่อไป หั่นกล้วยหอมเลยครับ”กล้วยหอมสีเหลืองทองลูกโตๆยาวๆ ถูกปอกเปลือกออกครึ่งหนึ่งโดยใช้มือรองข้างล่างเปลือกไว้จากนั้นก็ใช้มีดบางด้ามเล็กหั่นถี่ๆ เป็นแว่นๆ ให้ชิ้นที่ถูกหั่นแล้วหล่นลงไปในจานที่วางรอไว้

[รูปหล่อของทุกคน: ทำแบบนี้ก็ดีนะ ไม่ต้องใช้เขียง]

[Benjamin: แต่ลงมีดมากไม่ได้นะเดี๋ยวมีดหั่นมือไปด้วย]

“เรามาเริ่มประกอบขนมเลยครับ ตอนนี้เอาแครกเกอร์ออกจากตู้เย็นได้เลยแล้วก็วิปครีมอีกส่วนผมใช้แบบสำเร็จรูปบรรจุในกระป๋องของยี่ห้อ Vaalนะครับ หาซื้อได้ทั่วไปเลย ซึ่งผมซื้อมาก็แช่เย็นไว้แล้วนะครับก่อนจะใช้ก็เอาออกมาเขย่ากระป๋องสักหน่อย จากนั้นก็ใช้งานได้เลยหรือว่าใครจะใช้วิปปิ้งครีมแล้วเอามาตีเองก็ได้นะครับแต่วันนี้ผมบอกว่าเป็นขนมที่ทำง่ายๆ ดังนั้นเลยใช้วิปครีมแบบสำเร็จรูปเลยก็แล้วกัน”ถ้วยพลาสติกใสที่ใส่แครกเกอร์ไว้แล้วถูกนำออกมาวางเรียงไว้ได้เป็นสิบถ้วยจากนั้นก็คีบกล้วยหอมหั่นแว่นใส่ลงไปให้เต็มพื้นที่ในถ้วยหนึ่งชั้นราดด้วยคาราเมลที่ทำไว้ ตามด้วยวิปครีม บีบตรงหัวบีบด้านบน ครีมสีขาวเนื้อเนียนๆก็พุ่งออกมากลบกล้วยและคาราเมลที่ใส่ไว้จนมิด และใส่จนเต็มถ้วย สุดท้ายโรยตกแต่งด้วยผงโกโก้เป็นอันเสร็จแล้วสำหรับเมนูขนมหวานอย่าง บานอฟฟี่

“เสร็จแล้วครับเรามาชิมพร้อมกันเลยดีกว่า” เพเนียสเอ่ยเชิญชวนอย่างแจ่มใสและยังคงเหลือเรี่ยวแรงอยู่เท่าเดิมเพราะเมนูนี้ไม่ได้ยากเลย จากนั้นก็ให้ภาพมีเอฟเฟคเพิ่มความตื่นเต้นเข้ามาอีกด้วยโดยเฉพาะที่ถ้วยขนม มีประกายวิ้งค์ๆ ชวนให้น่ากินมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

          ช้อนตักขนมขนาดเล็กถูกเพเนียสตักจ้วงลงไปจนสุดถ้วยเพื่อให้ได้ทุกเนื้อสัมผัสของขนมมาให้มากที่สุดมันจึงมีส่วนครีมที่ล้นไหลออกนอกถ้วยบ้าง ซึ่งตรงที่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดนี่แหละมันทำให้คนดูน้ำลายไหนไปตามๆ กัน

“อื้มมม” ค่อยๆ เคี้ยวพร้อมกับหน้าพริ้มบ่งบอกถึงความฟินต่อขนมที่กินเข้าไปได้เป็นอย่างดีเมื่อมีคำที่หนึ่ง คำที่สอง และต่อไปก็ตามมาติดๆ กินไปจนครึ่งถ้วยแล้วนั่นแหละค่อยกลับมาสนใจคนดูบ้าง  

[คุยกันมาหลายเดือนแต่เป็นได้แค่พี่น้อง:บอกแล้ว ว่าอย่าให้น้องได้กิน]

[หยุดอยู่ตรงนั้น: สตรีมเมอร์ควรสอนแค่ทำอาหาร ไม่ควรกินนะ เราจะประท้วง]

“อร่อยมากเลยครับทุกคน แล้วก็ ทำง่ายมากกกกเป็นขนมหวานที่ใช้สกิลการทำอาหารน้อยมากเลยใช่ไหมล่ะครับ ลองทำดูนะ”

[น้องเออร์มินน่ารักเท่าฟ้า: ง่ายจริง แต่ตรงคาราเมลก็ยังทำไม่เป็นอยู่ดี ทั้งไหม้ ทั้งดำ]

[อาหารอร่อยคือนิพพาน: อร่อยจริง ว่าไม่ได้]

“ใช่ไหมล่ะครับทั้งความกรอบของแครกเกอร์ กล้วยที่นุ่มหวาน คาราเมลทั้งหวานและห๊อมหอมไหนจะวิปครีมที่เนื้อเนียนๆ หอมนมรสชาติมันๆออกหวานนิดๆอีกพอโรยด้วยผงโกโก้ที่ติดขมๆ ดีมากเลยครับ” เพเนียสว่าพร้อมกับยืนยันความอร่อยด้วยการตักอีกคำใหญ่เข้ามาไปทันที ดูเหมือนเขาจะกินเยอะเป็นพิเศษเมื่อเป็นเมนูของหวานไม่สิ เขาก็กินในปริมาณเท่าเดิมต้องบอกว่าถ้าเป็นของหวานเขามักจะกินออกกล้องบ่อยกว่าอาหารอย่างอื่นก็เท่านั้น

[คุณหนูพาร์ทไทม์: วันนี้ไม่มีแจกจริงเหรอ เปลี่ยนใจยังทันนะ]

[ภูมิแพ้ดาวเอ: ไม่อยากได้10 อาณาจักรไก่อีกเหรอน้อง]

[ไม่ว่างดูน้องเออร์มีนอยู่: ไม่อยากมีวิดีโอขึ้นตึกชิคชิคเหรอ]

“อา จริงๆ ผมก็อยากได้อยู่นะครับแต่วันนี้ทำน้อยน่ะสิ ของก็มีไม่เยอะด้วย แครกเกอร์ผมก็เอามาจากบ้านแค่ไม่กี่ห่อเองไหนจะส่วนที่ทำนี่ก็ว่าจะเก็บเอาไว้ให้เพื่อนด้วยครับ สรุปแล้ว คำเดิมครับวันนี้ยังไม่มีแจกนะ ขอโทษด้วยนะครับ เอาไว้วันหลังนะ” ใครจะไม่อยากได้เงินแต่ของมีน้อยจริงๆ ถ้าเกิดเขาเอาส่วนนี้แจกหมด เพื่อน(มาซิน)กลับมาไม่ได้กินต้องโวยวายแน่ๆ

“เอาไว้วันหลังนะครับ”

[คนจะหิวเวลาไหนก็หิว: เสียดาย อยากกิน]

[ไม่ง่ายทำอาหารอยู่: เราฝึกทำตามน้องแล้ว รสชาติโอเคเลย สั่งจองได้นะ คลิก]

[มัมหมีของน้องเพเนียส: ใครอยากกิน ตามมาได้นะ คลิก]

[ชื่ออีฟไม่ใช่เอวา: เออร์มินจะกลับบ้านวันไหนเหรอ]

“วันที่กลับบ้านเหรอครับ ยังไม่แน่นอนแต่อีกไม่กี่วันหรอกครับ น่าจะสักสัปดาห์ได้มั้ง คือผมมาหาเพื่อนแต่พวกเขาไปเรียนกันน่ะครับ เลยยังไม่ได้ไปเที่ยวกันเป็นจริงเป็นจังเลย”อ่านข้อความแล้วจึงตอบออกมาตามที่คิดไว้ แต่จะเป็นไปตามนี้ไหม ก็ต้องดูตามสถานการณ์อีกทีสามารถยืดหยุ่นได้ตามความเหมาะสม

[Zuleyka: สัญญาแล้วนะว่าจะแจก]

“วันหลังมีแจกแน่นอนครับส่วนวันนี้ต้องลาไปก่อนนะครับ ผมว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยตั้งแต่มาถึงดาวนี้ยังไม่ไปไหนเลย”

[ชอบแจกอาหารหมา: อยู่ดาวไหนเหรอ เผื่อจะแนะนำที่เที่ยวให้]

[ผมเองพ่อบ้านใจกล้า: อยู่ดาว Zee ใช่ไหม เห็นมีคนได้ถ่ายรูปกับน้องที่ท่าอากาศยานด้วย]

“ใช่แล้วครับผมอยู่ดาวซีมีที่ไหนแนะนำบ้างครับ” ก็ว่าจะจบไลฟ์ในไม่กี่นาทีนี้ แต่พอพูดถึงเรื่องที่เที่ยวในดาวซีออกไปคนที่อาศัยอยู่ดาวซี หรือเคยมาที่ดาวนี้ ก็ล้วนบอกสถานที่เที่ยวออกมากันมากมายทั้งสถานที่ยอดฮิตที่ไม่ไปถือว่ายังมาไม่ถึงดาวซี หรือที่เที่ยวคนน้อยแต่น่าไปรวมไปถึงสถานที่เที่ยวใกล้บ้านของวิวเวอร์อีกหลายคนที่แย่งกันเสนอเข้ามาอย่างกับว่าเพเนียสเป็นช่องท่องเที่ยวที่จะพาเที่ยวเพื่อสร้างรายได้ให้กับพื้นที่นั้นไปได้เอ๊ะ หรือจะลองทำเหมือนช่องในยูทูบที่เคยดู ที่พาไปที่ต่างๆแล้วทำอาหารจากวัตถุดิบในท้องที่นั้นๆ

“ขอบคุณสำหรับที่เที่ยวนะครับผมอ่านไม่ทันเลย เดี๋ยวจะกลับมาอ่านอีกครั้งหนึ่ง ส่วนจะไปเที่ยวที่ไหนบ้างนั้นถ้าโชคดีอาจจะได้เจอกันนะครับ ส่วนวันนี้ ลาไปแล้วจริงๆนะครับ บ๊ายบาย”

          หลังไลฟ์สตรีมจบลงเพเนียสก็จัดการเก็บบานอฟฟี่ไว้ในตู้เย็นให้เรียบร้อย รอเพื่อนๆทั้งสามมากินมันตอนเย็นและเริ่มทำอาหารเที่ยงสำหรับตัวเองต่อทันทีด้วยเมนูข้าวสวยกับกุ้งคั่วพริกเกลืออีกหนึ่งกล่องใหญ่เอาไว้กินระหว่างออกท่องดาว ส่วนร่องรอยการใช้งานครัวก็เป็นหน้าที่ของหุ่นยนต์ที่เข้ามาจัดการทำความสะอาดต่อจากเขาส่วนเขาก็แค่ถอดผ้ากันเปื้อนออก เปลี่ยนจากรองเท้าอยู่บ้านเป็นผ้าใบ สะพายกระเป๋าไว้บนหลัง(ใส่อาหารขนม และน้ำดื่ม) ก็พร้อมออกเดินทางแล้ว

          ออกจากคอนโดที่เพื่อนทั้งสามอาศัยอยู่โดยครั้งนี้ได้ลงมายังส่วนต้อนรับชั้นหนึ่ง เพื่อที่จะรอรถตรงจุดนี้รอไม่นานรถลอยฟ้าที่เรียกก็มาจอดรับเขาแล้วส่วนจุดหมายของวันนี้ระหว่างที่รอเพื่อนกลับมาจากมหาวิทยาลัยก็คือ

“ไปที่สวนอนุรักษ์พืชพรรณพื้นถิ่นดาวซีของเขตนี้ครับ” เพเนียสบอกจุดหมายปลายทางของวันนี้ว่ากันว่าสวนนี้มีต้นไม้เฉพาะถิ่นของดวงดาวอยู่ ในภาพที่ได้เห็นมันมีขนาดใหญ่มากๆแล้วก็เหลืออยู่น้อยแล้ว(ต้นใหญ่มีน้อยแต่ต้นเล็กก็มีอยู่เยอะเพราะมีการส่งเสริมการปลูก) เขาเลยอยากจะไปดูให้เห็นกับตาสักครั้งและการกินข้าวเที่ยงในสวน ก็เป็นสิ่งที่เขาชอบเช่นกัน ถึงแม้จะกินคนเดียวก็ตาม

“ได้เลยเจ้าหนู” คนขับรถลอยฟ้าตอบรับพร้อมกับกำหนดจุดหมายปลายทางกับตัวอุปกรณ์ตรงคอนโซลรถ แล้วก็ เริ่มออกเดินทางทันทีการเดินทางด้วยแท็กซี่ลอยฟ้าในยุคสมัยนี้ปลอดภัยมากๆ ทั้งจากการเดินทางและจากตัวของผู้ขับขี่ เพราะในรถก็มีระบบควบคุมต่างๆ ภาพระหว่างการเดินทางในรถจะถูกบันทึกไว้ทั้งหมดและยังส่งข้อมูลไปยังศูนย์ของแท็กซี่ลอยฟ้าที่สังกัดอยู่ด้วยโดยมีระบบเป็นผู้ดูแลอยู่ ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้น ก็จะส่งเสียงเตือนทันทีหรือบางครั้งก็ถึงขั้นบังคับการเดินรถด้วยตัวเองอีกด้วย

“เป็นนักท่องเที่ยวล่ะสิ”ระหว่างทางไม่กี่นาทีนี้ คนขับก็ชวนคุยไปด้วย

“ก็ทำนองนั้นล่ะครับ พอดีผมมาหาเพื่อนที่นี่น่ะครับแต่พวกเขายังไม่ว่างเลยออกมาเที่ยวคนเดียวไปก่อน” เพเนียสตอบกลับไปยิ้มๆพร้อมกับสายตาที่มองออกไปข้างนอกไปด้วย รถลอยฟ้ามากมายวิ่งสวนไปมาหรือบางคันก็ขับแซงไปอย่างเร็ว ซึ่งคันที่แซงไปนั้นส่วนใหญ่จะเป็นรถลอยฟ้าส่วนตัวหรือแท็กซี่คันที่ลูกค้าสั่งให้รีบมากๆเท่านั้นเพราะโดยปกติแท็กซี่ก็จะมีกำหนดความเร็วอยู่ ถ้าเร็วเกินอัตราที่กำหนดไว้ การคิดค่าโดยสารก็จะเพิ่มขึ้นด้วย