ฉันมองเข้าไปยังห้องกระจกที่ตอนนี้มีคนที่ฉันคุ้นเคยนั่งอยู่ สีหน้าเธอดูเรียบนิ่งไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร แต่ที่แปลกคือคนแบบเขาไม่ใช่คนที่จะพลาดหรือหาตัวได้ง่ายๆแบบนี้ถ้าในหมู่อาชญากรเธอตอนนี้เธอคือตัวบอสเลยแหละ ขนาดที่ประวัติของเธอมันไม่เคยมีคดีอะไรเพราะว่าถูกคนของเธอลบข้อมูลออกจากระบบ โดนปกปิดข่าว เรียกได้ว่าความยุติธรรมทำอะไรเธอไม่ได้แล้วตอนนี้เธอนั่งอยู่ในห้องตรงหน้าฉัน เพราะคดีลักทรัพย์ มันไม่น่าเป็ไปได้นะคุณว่ามั้ย
เจสสิก้าเปิดประตูห้องสอบสวนก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของควอน ยูริคนตรงหน้าเธอยิ้มออกมา ก่อนจะพูดกับเธอว่า '' สวยเหมือนเดิมเลยนะคะพี่เจ '' คนถูกทักเบนหน้าหนีก่อนจะพ่นลมหายใจออกเบาๆแล้วหันมาคุยกับคนตรงหน้า '' เธอ้าอะไรยูริ คิดจะทำอะไร อยากโดนจับใช่มั้ย ''
'' พี่ไม่มีทางจับฉันได้พี่เจ จะจับฉันในข้อหาอะไรหละ '' คนมีความผิดตอบยียวนพร้อมยิ้มมาให้เธอ
ฉันบอกตามตรงว่าฉันเดาใจคนตรงหน้าไม่ถูกฉันไม่รู้ว่าเธอ้าอะไร ทำแบบนี้ทำไม '' จริงๆฉันแค่อยากเจอพี่นะ เราไม่ได้เจอกันตั้งนานนี่คะ '' งั้นหรอ เธอคงไม่รู้สึกอะไรเลยสินะ
ฉันมองคนที่นั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าก่อนจะหันไปทางประตูทางเข้าเมื่อได้ยินเสียงลูกน้องฉันเปิดประตูเข้ามา
'' ขออนุญาติครับ เราต้องปล่อยตัวคุณควอนครับ ทางเ้าของร้านแจ้งเข้ามาว่าเธอเข้าใจผิดไปเอง '' ฉันหันหน้ามามองคนตรงหน้าที่หัวเราะออกมาเบาๆ กุญแจมือถูกปลดออกโดยลูกน้องฉันก่อนเธอจะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วหันมาพูดกับฉันว่า '' ยูลแค่คิดถึงพี่เจหนิคะ '' ยกยิ้มให้ฉันพร้อมกับเดินออกไป
นี่มันเื่บ้าอะไรกัน...
เจสสิก้าเดินเข้ามาในห้องทำงานก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะ มองเอกสารที่กองทับกันอยู่ตรงหน้าเธอทั้งหมดเป็หลักฐานหรือภาพถ่ายทีี่พยายามสาวถึงตัวควอน ยูริ มันกองอยู่แบบนี้มาสองปีแล้วและเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และถึงจะเยอะขึ้นแค่ไหน ก็ยังไม่พอที่จะจับคนแบบเขาอยู่ดี
สองปีที่แล้ว แฟนของเธอถูกยิงและเสียชีวิตคาที่ แน่นอนว่ามีคนเห็นยูริอยู่ที่นั่น แต่หลักฐานไม่เพียงพอควอน ยูริเป็คนที่สร้างาแให้เธอซ้ำๆ มันกรีดมันลงที่เก่า ซ้ำไปซ้ำมา ทุกครั้งที่นึกถึงเด็กคนนั้นใจเธอก็ยังรู้สึกโหวงๆ ทั้งคิดถึงแล้วก็เจ็บ เด็กคนนั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่สิ เธอเป็แบบนี้มาั้แ่แรก ฉันเกลียดเธอ
ควอนยูริ เดินออกมาจากห้องสอบสวน เธอรู้ว่าคนสวยตรงหน้าเมื่อกี้เกลียดเธอขนาดไหนยังจำได้ตอนที่หนีลูกปืนของเธอ เรียกได้ว่าเกือบเอาตัวไม่รอดแหนะ ฉันไม่โทษเธอหรอกนะฉันรู้ตัวของฉันดีพอ ที่นีมีเส้นสายของฉันเต็มไปหมด มองดูก็รู้ พวกเขารู้จักฉันดี จะมีก็แต่พี่เขานั่นแหละ ที่เหมือนจะไม่รู้อะไรเลย ยูริก้าวขึ้นรถที่จอดรอรับเธออยู่ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเอกสารที่วางอยู่บนรถเธอมาดู '' แจ็ค เอกสารทั้งหมดมีแค่นี้ใช่มั้ย ''
'' ใช่ครับ นี่คือทั้งหมดที่ผมได้มาแต่ผมให้คนไปเช็คให้ละเอียดอีกทีอยู่ครับ ถ้ามีผมจะรีบแจ้งให้ทราบ ''
ร่างสูงก้าวเข้าบ้านทันทีที่รถจอด พร้อมหอบเอกสารกองใหญ่ก่อนจะหันไปทักทายแม่บ้านแล้วเดินแยกตัวกลับขึ้นห้องไป เธอวางเอกสารทุกอย่างลงที่โต๊ะแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความลงไป
' พี่อยากจับฉันมั๊ย เรามาเล่นเกมส์กันหน่อยมั๊ยคะพี่เจ '
พิมพ์เสร็จเธอก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่เตียงก่อนจะนั่งอ่านเอกสารตรงหน้า
" ค้ามนุษย์ "
จริงๆ คดีนี้มีมาั้แ่ 3 ปีที่แล้ว พี่เจคิดว่าจับได้ทั้งหมด แต่เปล่านั่นมันแค่ตัวลูกน้อง ใครหัวหน้าหรอ
ฉันไง ทุกคดีที่วางอยู่บนโต๊ะนี้มีฉันเข้าไปเกี่ยวอยู่ทั้งนั้นแหละ มากหรือน้อยแค่นั้นเอง
เจสสิก้าช่วยเด็กไว้ได้เกือบทั้งหมด มีคนที่เธอหาไม่เจอ จนตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอ แล้วฉันก็ปล่อยให้เธอเจอไม่ได้ ยูริอ่านเอกสารสักพักก่อนจะเดินลงมาหาอะไรกินที่ห้องนั่งเล่น
'' ลีมิน เธอรู้ข่าวของพวกชอลนั่นบ้างไหม '' เธอถามขณะกำลังจะยกแก้วขึ้นมาดื่มนม
เด็กสาวที่ถูกถามเงียบไปซักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ '' ฉันได้ที่กบดานพวกมันมาค่ะ กำลังส่งคนไปตรวจสอบ ''
'' เราไปตรวจกันเองมั๊ย วันนี้เลย '' คนถูกชวนทำหน้าเหวอในขณะที่เ้าตัวยังคงยกนมดื่ม '' คุณควอนมีเื่อะไรหรือเปล่าคะ '' คนถูกชวนเอ่ยปากถามอีกครั้ง นี่มันไม่ปกติมากๆเลยแหละ
รถสปอร์ตถูกขับด้วยความเร็วจนมาถึงชานเมือง ค่อนข้างห่างไกลผู้คน โกดังตรงเก่าๆตรงหน้าเดาได้เลยว่าพวกมันคงอยู่ในนั้น ร่างสูงยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะกดส่งข้อความ เธอวางโทรศัพท์ลง
แล้วก้าวลงจากรถ ลีมินดึงแขนเธอไว้ คนถูกดึงหันหน้าไปมอง สีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร เมื่อรู้ว่าไม่ควรดึงคนตรงหน้า เธอชักมือกลับก่อนจะเอ่ยปากถาม
'' รอพวกแจ็คก่อนมั๊ยคะ '' เสียเวลา นั่นคือคำตอบที่เธอได้รับ ก่อนจะถูกสั่งให้นั่งอยู่บนรถ ยังไงก็ตาม การเข้าไปคนเดียวมันไม่ใช่เื่ที่ดีเลย ไม่เลยซักนิด เธอเคยเจอชอล มันน่ากลัวเธอรู้ดี แต่คนที่ลงจากรถไปสวมเพียงแค่สูทสีน้ำเงิน กับปืนหนึ่งกระบอก โทรศัพท์ก็ทิ้งไว้ในรถ คุณควอนคิดจะทำอะไรกันแน่
เจสสิก้าอ่านข้อความในมือถือ ข้อความแปลกๆจากเบอร์แปลกๆไม่ต้องคิดก็รู้ว่าใคร เธอแสดงตัวขนาดนี้ยูริ้าอะไรจากเธอ ร่างบางกดโทรออกไปยังเบอร์ที่ส่งมา ไม่มีคนรับ เด็กคนนั้นคิดจะทำอะไร
'' นี่ ฉันมาไม่คิดจะออกไปต้อนรับกันหน่อยหรอ '' ร่างสูงยิงประตูโกดังก่อนจะผลักเข้าไป หญิงสาวเกือบยี่สิบคนนั่งเรียงกันอยู่ตรงหน้า นี่เรียกกบดานหรอถามจริง
'' คุณควอน มาได้ยังไงครับ '' ชอลเสียงสั่นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินออกมา '' ผมไม่รู้ ว่าคุณจะมา ''
'' ตำรวจได้พิกัดพวกแกหมดแล้ว อยู่แบบนี้คิดว่าจะรอดหรอ '' ร่างสูงถามก่อนจะควงปืนที่มือเล่น คนฟังทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะยกปืนขึ้นมาจ่อคนตรงหน้า '' ค คุณหมายความว่ายังไง ''
'' แน่ใจหรอที่เอาปืนจ่อหน้าฉัน แน่ใจแล้วใช่มั้ย ไม่มีใครช่วยแกได้นอกจากฉัน '' คนฟังนิ่งไปจริงทุกอย่างที่คนตรงหน้าพูด เธอช่วยเขาได้ ชอลลดปืนลงพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ
'' แค่ทำตามที่ฉันบอก อีซอกชอล ''
'' โอนกิจการทุกอย่างของแกมาให้ฉัน รวมถึงทรัพท์สินของแกทั้งหมด '' คนเหนือกว่าพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเมื่อยืนอยู่หน้าฮอล์ที่มาจอดรับคนตรงหน้าออกนอกประเทศไป อีซอกชอลทำหน้าไม่พอใจก่อนจะถามกลับ '' ทำไมผมต้องทำ แล้วผมจะอยู่ยังไง ''
'' แลกกับอิสระของนายเลือกเอา ''
เอกสารทั้งหมดถูกเซ็นภายในเวลาอันรวดเร็วเมื่อคนถูกต่อรองไม่มีทางเลือกมากนัก ฮานเก็บเอกสารทั้งหมดเข้ากระเป๋า ทรัพท์สินจำนวนมากถูกโอนมาในชื่อของเ้านายเขาเธอเป็คนฉลาดและเก่งเขาอยู่กับเธอมานาน เธอมักจะทำอะไรที่คนอื่นคาดไม่ถึงอยู่เสมอนั่นแหละ
ควอนยูริกลับเข้ามานั่งในรถพร้อมกับต่อสายหาแจ๊คทันที '' เจอตัวไหม ''
'' เจอครับ ผมยื่นข้อเสนอแล้วพรุ่งนี้เขาจะเข้าไปมอบตัวทันที '' ควอนยูริตอบรับก่อนจะกดวางสายแล้วหันไปหาคนข้างๆเมื่อถูกท้วงขึ้น '' คุณควอนคะ จะปล่อยมันไปจริงๆหรอคะ มันก็จะไปทำกับคนอื่นอีกนะคะ ''
'' มันเป็ธุรกิจ ''
ร่างบางเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์มารับทันทีที่มันส่งเสียงดัง เธอเพอ่งจะได้นอนไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน เจสสิก้ามองหน้าจอแล้วกดรับสาย '' ผู้การครับมีคนเข้ามามอบตัวคดีค้ามนุษย์ครับนำหลักฐานมาด้วยครับ '' เจสสิก้าตอบรับก่อนจะกดวางสายเธอมองดูนาฬิกาที่หน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ตี 4 ครึ่ง ถึงตอนนี้จะมีคำถามอยู่มากก็เถอะแต่เธอก็ต้องรีบไป ร่างบางเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนจะรีบออกมาสวมชุดแบบลวกๆแล้วออกจากคอนโดทันที
เขาหหนีคดีมาสามปียังไงก็รอดอยู่แล้วหมายถึงตอนนี้อะนะ ถึงตอนนี้ที่กรมกำลังตามล่าตัวเขาก็เถอะเมื่อสองวันเราได้เบาะแสมาว่ามีหญิงสาวกำลังจะถูกพาออกนอกประเทศถึงจะกำลังตามสืบอยู่อย่างหนักแต่ก็ยังตันอยู่ดี จู่ๆเขาเองก็เดินมามอบตัวเนี่ยนะไม่นานนักเจสสิก้าก็มาถึง '' ผู้การครับนี่คือประวัติเขาครับส่วนหลักฐานเขาเตรียมเข้ามาเองเลยครับ '' เจสสิก้าหยักหน้ารับก่อนจะถามว่าผู้ต้องหาอยู่ไหนเธอมองดูเขาผ่านห้องกระจกอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปถามด้วยตัวเอง
'' จางนาชินลูกน้องฉันบอกว่าคุณยอมรับทุกข้อกล่าวหา '' ร่างบางเปิดประเด็นคนตรงหน้าพยักหน้ารับพร้อมกับขานตอบสั้นๆเขาดูสุภาพกว่าที่เธอคิดไว้เจสสิก้ามองคนตรงหน้าอยู่ซักพักก่อนจะถามต่อ '' ใครส่งคุณมาหรือเปล่าหรือมารับผิดแทนใคร '' คนถูกถามเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบคำถาม '' ผมได้ให้หลักฐานคุณไปหมดแล้วถ้าคุณลองเปิดดูก็จะรู้ว่าเป็ผม... หรือ ถ้าคุณไม่เชื่อ ตอนนี้ผู้หญิงที่กำลังจะถูกส่งตัวอยู่ที่โกดังนอกตัวเมืองทางเหนือโกดังผลิตเครื่องจักรเก่า ''
และเป็จริงอย่างที่เขาบอกเจสสิก้าได้รับสายจากลูกน้องที่เขาส่งไปตรวจตามที่ผู้ต้องหายอมรับยังไงมันก็แปลกๆอยู่ดีจะให้ปักใจเชื่อเลยมันก็ลำบากเด็กสาวทั้งหมดถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลก่อนก่อนจะมีสายสืบบางส่วนนำภาพผู้ต้องหาให้ดู ใช่ หญิงสาวทั้งหมดบอกว่านั่นคือเค้าร่างบางสะบัดหัวไล่ความคิดอยู่สองสามครั้งก่อนจะพาตัวเองเดินไปที่ห้องสอบสวน เค้ายังคงนั่งอยู่เหมือนเดิม ท่าทีสงบนิ่งผู้การเปิดประตูเข้าไปนั่งคุยกับเขาอีกครั้งก็ยังได้รับคำตอบแบบเดิมคดีทั้งหมดเขาก็ตอบได้อย่างถูกต้องอยู่ๆคนเราจะกลายเป็คนดีขึ้นมาในชั่วข้ามคืนเลยหรอ '' คุณรู้จักควอน ยูริไหม '' เขาพยักหน้ารับ '' เขาส่งคุณมาหรอคุณไม่ต้องกลัวเขาหรอกนะบอกฉันได้เลย '' คนถูกถามเพียงแค่ยิ้มก่อนจะตอบออกมาอีกครั้ง '' ผมแค่บอกว่าผมรู้จักเขาใครๆก็รู้จักเขากันทั้งนั้นคุณไม่มีทางจับเขาได้หรอกคุณตำรวจ '' ตอนนี้หัวสมองคนได้ชื่อว่าเป็ผู้การกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ที่เขาตอบมานี่สรุปควอนยูริเกี่ยวมั้ยเขา้าจะสื่ออะไร เขากำลังจะนำตัวไปฝากขังเพื่อดำเนินคดีต่อแต่ก่อนที่เขาจะเดินไปเขาก็หันมาพูดกับคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ '' ลองคิดดูสิ ว่าทำไมเขาถึงไม่มีประวัติในคดีต่างๆถ้าคุณคิดออกคุณจะเข้าใจ '' เจสสิก้านิ่งไปเธอเพียงมองเขาเดินออกจากห้องไปกับตำรวจอีกสองนายนอกจากตอนนี้คิดไม่ออกแล้วเธอยังมึนมากอีกด้วย ไม่ทันได้คิดอะไรนานโทรศัพท์ของเธอก็แจ้งเตือนข้อความเป็ข้อความสั้นๆจากเบอร์เดิมกับเมื่อว่าบอกเพียงว่า
'' ยินดีด้วยนะคะจับคนร้ายได้แล้ว พี่เก่งจังเลย :) ''
....... ควอนยูริ
รถตู้สีดำมาจอดสนิทอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆย่านนี้มันเถื่อน ไม่ค่อยจะมีคนดีเท่าไหร่หรอกหญิงสาวในชุดสูทสีดำก้าวลงจากรถก่อนจะมีอีกสองคนตามลงมา ยูริเดินเข้าไปเคาะประตูที่บ้านหลังเล็กๆก่อนจะพบกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่วิ่งออกมาเปิดประตู '' พี่สาวเป็ใครคะ '' เด็กตัวน้อยตรงหน้าเธอถามร่างสูงเพียงยิ้มบางๆก่อนจะย่อตัวลงไปคุยกับเด็กตรงหน้า '' แม่หนูอยู่ไหมคะ '' เด็กน้อยพยักหน้ารับไม่นานคนที่เธอถามหาก็เดินออกมา '' ภรรยาจางนาชินใช่มั้ย ''
หลังจากทำธุระเสร็จหญิงสาวในชุดสูทก็มาตัวเองมาหยุดอยู่ที่ท่าเรือเก่าๆมีรถที่เธอคุ้นเคยจอดอยู่หน้าโกดังเธอคว้าปืนในรถติดตัวมาด้วยก่อนจะพาตัวเองเข้าไปที่โกดัง '' สวัสดีอีซอกชอล '' ยูริกล่าวทักทายให้คนที่ถูกมัดอยู่กลางโกดัง '' มึงมันชั่ว อย่าให้กูหลุดไปได้กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่ '' เขาะโดังลั่นเมื่อเห็นหน้าควอนยูริ คนถูกต่อว่าเพียงหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ '' ดูสภาพตัวเองก่อนดีไหม ยังคิดอีกหรอว่าจะหลุดออกไปได้ '' ยูริยกยิ้มแล้วส่ายหัวเบาๆ '' โลกสวยซะจริงนะ '' เธอก้าวเข้าไปตรงหน้าก่อนจะเอาปืนจ่อที่หัวอีซอกชอล '' แกทำเลยคำสั่งฉันไปมากเลยอีซอกชอล อยากมีธุรกิจเป็ของตัวเองหรอหรือยังไงฉันว่าฉันก็ปล่อยแกไปดีๆแล้วนะ แต่แกก็เที่ยวเอาชื่อฉันไปพล่ามใส่คนอื่น กระจอก '' อีซอกชอลมองคนตรงหน้าตาเขม็งเขาไม่คิดว่าเธอจะหักหลังกันแบบนี้ตอนเขาเป็ลูกน้องเธอก็ยังไม่เคยเห็นเธอผิดคำพูดเลยซักครั้งเขารู้ดีว่าเธอโหดแค่ไหน '' รู้ตัวใช่ไหมว่าคนอย่างแกหน่ะ มันไร้ค่า แกคิดว่าแกกำลังเล่นกับใครอยู่หรออีซอกชอล '' ยูริถามอีกครั้งก่อนจะเลื่อนปืนลงมาจากปลายคางลากยาวมาหยุดอยู่ที่อกข้างซ้าย คนเป็รองเหงือตกเขารู้ว่าเวลานี้ควอนยูริบ้าแค่ไหนถ้าเผลอปากไม่ดีใส่เขาตายตรงนี้แน่ ยูริยกยิ้มก่อนจะลากปืนมาหยุดอยู่ที่ต้นขาของเขาแล้ว.. ปังง! ยูริหัวเราะก่อนจะเห็นคนตรงหน้าโวยวายด้วยความเ็ป '' แกมันโรคจิต อีบ้า ! '' คนถูกด่าหัวเราะอีกครั้งก่อนจะต่อสายหาลูกน้องคนสนิท '' เข้ามาได้แล้ว ''
'' เอ็กซ์ ทำแผลที่ขามันซะไม่ต้องดีมากหรอกแค่ไม่ตายก็พออีกอย่างลูกน้องฉันคนนี้เนี่ยเขาเป็ผู้กำกับหนังด้วยรู้มั้ยแต่จากนี้เค้าจะกลายเป็คนแสดงแทนละ ยังไงนายช่วยสงเคราะห์ให้ฉันทีขอแบบ ลืมไม่ลง ยังไงอย่าลืมถ่ายคลิปไว้ด้วยเผื่อลูกเขาจะอยากเห็นพ่อก่อนตาย '' ยูริพูดพร้อมยกยิ้มให้คนตรงหน้า เล่นเอาคนฟังตวาดลั่น '' แกอย่ามายุ่งกับลูกฉัน ! ปล่อยกู ''
'' แหมม ขำๆหน่า ถือว่าแบ่งกันดูแกชอบอะไรแบบนี้ไม่ใช่หรอถือว่าฉันส่งแกไปดี อีกอย่างลูกแกก็โตพอจะมีราคาแล้วนี่นะ '' คนฟังกำหมัดแน่นก่อนจะเอ่ยปากขออดีตเ้านายเก่า '' ฉันขอเถอะ แกอย่ายุ่งกับลูกฉันพวกเขาไม่เกี่ยวได้โปรด ''
'' ฉันไม่ให้ ''
'' เอาให้ปางตาย แต่ไม่ต้องตายถ้ามันจะตายเมื่อไหร่ก็รักษามันดีๆ '' ผู้หญิงในสูทดำพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินออกมา เธอมีเื่ที่ต้องสะสางอีกเยอะเวลาก็เหลือน้อยเต็มที ค้างคาไปมันก็น่าเบื่อ ควอนยูริมาหยุดอยู่ตรงหน้าลีมิน เธอเข้าใจคนตรงหน้าดีแต่เธอเลือกแล้ว '' คุณควอนคะ จางนาชิน.. '' ร่างสูงมองคนตรงหน้าก่อนจะตอบออกมา '' เขาช่วยเธอแต่เขาก็เป็คนจับเธอไปเหมือนกัน เขาสมควรได้รับโทษแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่บอกลูกสาวกับภรรยาเขาตามที่คุณขอเงินนั่นมันมากพอที่จะทำให้เด็กคนนั้นเรียนจบถ้าเด็กคนนั้นมีความคิดมากพอ ดูอยู่ห่างๆ ถ้ามีอะไรก็รายงานฉัน '' พูดจบเธอก็เดินขึ้นรถไป หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหยิบเอกสารมาดูต่อ '' ไปไหนต่อดีครับ คุณควอน '' แจ็คหันมาถามคนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ '' กินข้าวไหม หิวมากแล้วเนี่ยเื่เยอะแต่เช้า '' คนขับรถหัวเราะออกมาก่อนจะถามกลับ '' คุณเป็คนเดินเข้าหาปัญหาเองหนิ เมื่อกี้คุณเจสสิก้าโทรมาเธอบอกว่ามีเื่จะคุยกับคุณ '' คนฟังเงยหน้าจากกองเอกสาร สมองกำลังทำงานอย่างหนักก่อนจะตอบออกไป '' ไม่คุย หยิ่ง พอดีเป็คนยากๆ '' แจ็คสันหัวเราะอีกรอบก่อนจะขับรถออกไป
5 DAY LATER
Hann is calling
03:17
'' คุณควอนครับคุณเจสสิก้าถูกยิง !! ''
___________________________________________________
มันก็จะสืบสวนสอบสวนหน่อย คิดว่าคนอ่านคงยังไม่ค่อยเจอยูลสิกแนวนี้เท่าไหร่ หวังว่าจะชอบนะคะใครไม่ชอบกราบแนบอก ต้องขอโทษด้วย แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้า
(หางจิ้งจอก)
339
![[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717754265_67667408.webp)
