หลังจากที่ลี่หยาและเสี่ยวลี่กลับมาถึงห้อง ทั้งสองสาวก็ปิดประตูอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องที่ปิดล้อมด้วยผนังไม้ ลี่หยายังคงมีท่าทางตื่นเต้น นางััได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก เสียงของมันดังก้องในหูของนางไม่หยุด ความรู้สึกที่ยังคงหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้ลี่หยาไม่อาจสงบลงได้
“คุณหนู ท่านดูใอยู่” เสี่ยวลี่เอ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้ นางยื่นมือพยายามปลอบลี่หยา ใบหน้าของเสี่ยวลี่ยังคงมีความระมัดระวัง แต่แฝงไปด้วยความกังวล ความตื่นตระหนกที่ลี่หยามีต่อการเผชิญหน้ากับบุรุษลึกลับยังไม่หมดไปเสียทีเดียว
ลี่หยาหยุดหายใจชั่วขณะเมื่อนึกถึงภาพของบุรุษคนนั้น นางพยายามข่มใจไม่ให้เปิดเผยความลับที่นางเก็บไว้ในใจ ลี่หยา มองเสี่ยวลี่ที่กำลังยื่นมือมาใกล้ มือของเสี่ยวลี่นั้นยังคงสั่นเล็กน้อย ราวกับนางเองก็ยังคงรู้สึกถึงััที่ไม่อาจลืมได้
“เสี่ยวลี่ เ้ารู้ไหม...” ลี่หยา กล่าวพลางก้มหน้า นางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เขาไม่ได้ทำร้ายข้าเลยสักนิด”
เสี่ยวลี่หยุดมือทันที นางขมวดคิ้ว มองหน้าคุณหนูของตนด้วยความสับสน “อะไรนะ คุณหนู?” นางถามพลางทำสีหน้าสงสัย
“เขาสุภาพ นุ่มนวล...และอบอุ่นมาก” ลี่หยา กล่าวเบา ๆ ราวกับ้าให้เป็เพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน ใบหน้าของนางเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างลึกลับ นางรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ยังคงหลงเหลือในความทรงจำ นางมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอื่นได้ยินบทสนทนานี้
เสี่ยวลี่ฟังแล้วได้แต่จ้องมองอย่างนิ่ง นางดูสับสนไปหมดในขณะที่ใจของนางเองก็ยังไม่หายจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ร่างกายของเขา...เต็มไปด้วยมัดกล้าม…” ลี่หยากล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา นางยิ้มเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แต่ในดวงตาคู่งามนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง ทำให้เสี่ยวลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มรู้สึกเขินอายจนต้องหลบสายตา
“คุณหนู! ถ้าฮูหยินมาได้ยินเข้า เดี๋ยวพวกเราจะถูกลงโทษกันหมดนะเ้าคะ!” เสี่ยวลี่ กล่าวพลางหน้าแดงจัด นางรีบหันหน้าหลบสายตาของคุณหนูของตน เสียงของนางเบาลงทันทีและแฝงไปด้วยความขบขันที่นางเองก็ไม่อาจห้ามได้
ลี่หยาหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือเรียวงามขึ้นปิดปาก ใบหน้าของนางแดงระเรื่อดุจดอกเหมยแรกแย้ม หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระรัวดั่งกลองศึก ความรู้สึกตื่นเต้นและหวั่นไหวไม่อาจจางหาย แม้เงาร่างของบุรุษลึกลับจะลับหายไปแล้วก็ตาม นางไม่เคยคาดคิดว่าการััเพียงครั้งเดียวจะทำให้จิตใจของนางปั่นป่วนถึงเพียงนี้
เสี่ยวลี่เองก็ไม่อาจห้ามความเขินอายที่เกิดขึ้น นางรู้สึกถึงเืที่สูบฉีดขึ้นใบหน้า มือของนางที่เคยััมัดกล้ามของบุรุษคนนั้นยังคงรู้สึกถึงความหนักแน่นและอบอุ่น นางไม่เคยััร่างกายของบุรุษจริง ๆ มาก่อน ่เวลาที่มือของนางลูบไล้ลงบนแขนที่แข็งแรงนั้นทำให้นางใจสั่นไหวอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“เสี่ยวลี่ เ้าเคยสงสัยบ้างไหมว่าร่างกายของบุรุษจะเป็เช่นไร?” ลี่หยาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ข้า...ข้าก็ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเ้าค่ะ” เสี่ยวลี่ตอบด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ นางพยายามกลั้นความเขินอาย แต่ใบหน้าของนางกลับแดงยิ่งกว่าเดิม นางเหลือบตามองคุณหนูของตนอย่างไม่รู้จะ กล่าวอะไรต่อ
ลี่หยายิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันหน้ามองไปที่หน้าต่าง ราวกับกำลังคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น “ข้าก็เคยสงสัย แต่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจอเช่นนี้ เขาดูสงบนิ่ง สุภาพ และที่สำคัญ..สายตาที่เขามองข้าไม่ได้มองเหมือนบุรุษมองสตรี ทั่วไป” ลี่หยา กล่าวพลางถอนหายใจเบา ๆ นางรู้สึกถึงความผ่อนคลายเมื่อได้เล่าเื่นี้ให้เสี่ยวลี่ฟัง
เสี่ยวลี่ฟังอย่างตั้งใจ นางพยายามไม่ให้ความตื่นเต้นแสดงออกมามากเกินไป แต่ในใจของนางเองก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน
“คุณหนู หากฮูหยินรู้เื่นี้...” เสี่ยวลี่ กล่าวไม่จบ นางไม่กล้าที่จะเอ่ยถึงผลที่จะตามมา
ลี่หยาหันมามองเสี่ยวลี่และยิ้มบาง ๆ “เ้าคิดว่าข้ากลัวหรือ?”
เสี่ยวลี่อ้าปากค้าง นางไม่เคยเห็นลี่หยามีท่าทางเช่นนี้มาก่อน ปกติแล้วคุณหนูของนางเป็หญิงที่เรียบร้อยและอ่อนหวาน แต่ท่าทางในวันนี้กลับดูมีเสน่ห์แปลกใหม่ ราวกับนางได้ค้นพบส่วนหนึ่งของตัวเองที่ซ่อนอยู่ภายใน
“ข้าไม่กลัว” ลี่หยาตอบพลางยืดอก “ข้ารู้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายข้า และเขาเองก็ดูเหมือนจะไม่ใช่บุรุษธรรมดา ข้าััได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่เขามอบให้ แม้จะเป็่เวลาสั้น ๆ ก็ตาม”
เสี่ยวลี่ได้ยินแล้วก็รู้สึกได้ถึงความมั่นใจที่ลี่หยามี นางไม่รู้จะตอบอย่างไร นอกจากยิ้มออกมาเบา ๆ นางรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าลี่หยายังมีความสุขและไม่ใอย่างที่คิด
“คุณหนู เ้าช่างกล้าหาญนัก ข้าไม่คิดว่าจะมีสตรีคนไหนที่กล้า กล่าวเื่นี้เช่นท่าน” เสี่ยวลี่ กล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ
ลี่หยาหัวเราะตาม นางรู้สึกผ่อนคลายขึ้นหลังจากที่ได้ กล่าวเื่นี้กับเสี่ยวลี่ การเผชิญหน้ากับบุรุษลึกลับนั้นอาจเป็เื่ที่น่าใสำหรับสตรีทั่วไป แต่สำหรับลี่หยา นางรู้สึกว่ามันเป็ประสบการณ์ที่น่าจดจำและเต็มไปด้วยความรู้สึกใหม่ ๆ ที่นางไม่เคยได้ััมาก่อน
ในค่ำคืนนี้ ลี่หยานอนลงบนเตียงด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากคืนก่อน ๆ นางยังคงคิดถึงบุรุษลึกลับคนนั้น มือของนางยังกำผ้าห่มแน่นเมื่อคิดถึงััที่อบอุ่น นางปิดตาลงแต่หัวใจกลับยังคงเต้นรัวไม่หยุด
29K
![ทะลุมิติมาเป็นท่านลอร์ด แต่ขอโทษที... ผมมีระบบสร้างฐาน [RTS] ระดับแชมป์โลก!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783420841_83693545.webp)
