ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        หยดเลือดม่วงเข้มของเทวินที่เปล่งแสงสว่างเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ตามช่องอุโมงค์ถ้ำ ไปได้ประมาณ 400 ถึง 500 เมตร
ก็ต้องหยุดอีกครั้งเพราะว่ามีบางอย่างที่กั้นช่องทางไว้ สิ่งที่กั้นไว้นั้นคล้ายม่านพลังงานและมีแสงสว่างเรืองๆ มันกระจายเป็นรัศมีโดยรอบ

        ‘อาจจะเป็นพญางูสายรุ้งที่ท่านผู้เฒ่าจำศีลได้เล่าให้ฟัง’

        เมื่อมีม่านพลังงานขวางทางไว้ เขาก็ได้หยุดคิดชั่วขณะหนึ่งและได้ส่งกระแสจิตปรึกษากับธัญญา

        “คุณธัญญาครับ มีม่านพลังงานกั้นขวางทางอยู่ผมคิดว่าข้างหน้าอีกไม่ไกลคงจะมีบางสิ่งที่มีอำนาจพลังงานอาศัยอยู่”

        ธัญญาได้ตอบกลับมาด้วยเสียงราบเรียบ “คุณเทวินอย่าเพิ่งวู่วามบุกเข้าไปนะคะอาจจะมีบางอย่างที่บำเพ็ญตนอยู่ก็เป็นไปได้ค่ะ
ลองใช้พลังสมาธิเพื่อตรวจดูก่อน”

        การเข้าสู่สมาธิที่นิ่งสงบครั้งนี้ไม่ได้เป็นไปอย่างที่ตั้งใจไว้ธาตุแสงที่อยู่ในรูปของหยดเลือดม่วงของเขา
กลับตกสู่ห้วงพวังราวกับว่าได้ต้องมนต์สะกดทำให้เข้าสู่ห้วงลึกที่เกิดปีติแม้ไม่เกิดอันตรายแต่กลับทำให้เวลาผ่านไปโดยที่ไม่รู้ตัว
นอกจากนี้ก็ได้ทำให้ขาดการติดต่อกับธัญญา

        ธัญญาที่อยู่ต้นจันทน์ลูกหอม เธอพยายามที่จสื่อสารแต่ก็ไม่เป็นผล‘เกิดอะไรขึ้นน่ะคุณเทวินเป็นอะไรหรือเปล่านะ?’
เธอใช้พลังสมาธิของตนเองเข้าไปสู่ห้วงสมาธิของเขาไม่ได้

        ‘เราจะลองดูอีกครั้ง’ เมื่อได้ลองพยายามอีกครั้งก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้จึงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกขึ้นได้
‘จริงสิคุณอมราอยู่ใกล้กับร่างกายของคุณเทวิน คงจะต้องให้เธอช่วย’

        อมราที่ตอนนี้อยู่ข้างกายเรนิตาที่มีอาการตัวร้อนและไม่ได้สติเธอได้ถ่ายพลังงานจากร่างทิพย์ช่วยอีกทาง
เมื่อได้รับการสื่อสารทางจิตจากธัญญาจึงต้องหยุดการถ่ายพลังงานพร้อมกับบอกกล่าวท่านผู้เฒ่า

        “ท่านผู้เฒ่าคะ ฉันได้รับการสื่อสารทางจิตต้องขอตัวไปดูร่างกายของคุณเทวินคะ”

        ท่านผู้เฒ่าที่กำลังทดสอบเลือดของเทวินอยู่ได้กล่าวกับเธอ

        “หากเจ้าจะต้องเข้าสมาธิตามเขาไปแม้ร่างเจ้าเป็นทิพย์ก็ยังจำเป็นที่จะต้องใช้น้ำผึ้งเช่นกัน”

        อมราเอ่ยถาม :“ฉันต้องใช้น้ำผึ้งด้วยหรือคะ?”

        “ก่อนเจ้าไป ตามมินเออมาดูแลร่างกายคนป่วยด้วยเพราะว่าต้องคอยดูแลและเช็ดตัวเพื่อไม่ให้ร่างกายร้อนจนเกินไป”

        “ได้ค่ะ”อมราก็ได้ตามมินเออที่ยังอยู่ภายในบ้านพักมาผลัดเปลี่ยนเธอ

        อมราจึงได้เข้ามายังห้องที่เทวินเข้าสมาธิอยู่พร้อมกับน้ำผึ้งอีกหนึ่งแกลลอนเห็นเทวินที่ยังเข้าสมาธิอยู่นั้นดูเป็นปกติ
จึงได้เรียกหาไปยังธัญญาที่ก่อนหน้านี้ได้ติดต่อมายังเธอ

        “คุณธัญญาฉันอยู่กับร่างของคุณเทวินที่กำลังอยู่ในสมาธิค่ะ”

        “ได้ค่ะ คุณธัญญา และฉันยังคิดว่าจะตามเขาไปที่ถ้ำหลังน้ำตกนั้นด้วยค่ะฉันอาจจะช่วยเขาตามหาแร่ธาตุเหล็กเย็นกายสิทธิ์นั้นได้”

        “ก่อนคุณอมราจะตามเขาไปนั้นช่วยใช้กลิ่นหอมทิพย์กับร่างกายของเขาก่อน หากสามารถกลับมาติดต่อได้อีกครั้ง
จะให้เขาใช้กายแสงเปิดทางให้คุณดูจะเร็วกว่าที่จะตามเขาไปค่ะ”

        “ได้ค่ะ” อมราไม่รอช้าเธอก็ได้ส่งกลิ่นหอมอันเป็นทิพย์นั้นไปที่ร่างกายของเทวินที่กำลังเข้าสมาธิอยู่ภายในห้อง