ตอนที่90 แผนใหม่
“คิดถึงปัญหาหลักในตอนนี้คือตัวเราที่อาจถูกไล่ล่าได้เป็นไปได้ควรหลีกเลี่ยงการใช้อักขระอมตะกับพลังจิตวิญญาณรอให้ยกระดับถึงอมตะค่อยเอามาใช้ในบางครั้ง ดีที่สุดควรใช้มันตอนเวลาคับขันทางที่ดีไม่ควรใช้มันเลยจนกว่าจะถึงระดับอมตะแท้”แอนดรูว์พึมพำพลางมองเข้าไปในตำหนักอมตะชั้นที่หกเขาเห็นหงส์อมตะกับเทพหงสากำลังเผชิญหน้าตัวตนอีกด้านของตัวเอง ซึ่งมันคือจิตมารของทั้งสอง
“ปัญหารองลงมาเป็นมหาจักรพรรดิทั้งสามที่ถูกเราจับขังไว้ในตำหนักอมตะ ไม่มีทางถูกใครหาพบติดตรงหายไปถึงสามอาจมีระดับอมตะจากเผ่าพันธุ์พวกมันออกตามหาเหตุผลนี้ทำให้ในจักรวาลไม่ปลอดภัยอีกต่อไป อาจเกิดเหตุการณ์บางอย่างซับซ้อนได้กลับไปบ้านตอนนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้...
...ได้แต่ภาวนาให้ไม่มีเรื่องเกิดขึ้นกับสหพันธ์กาแล็กซี”แอนดรูว์คิดพลางมองไปยังชั้นที่สิบเอ็ด ที่เขาพึ่งส่งจ้าวมังกรเข้าไปเขาเห็นจ้าวมังกรกำลังจมลงสู่ทะเลความทรงจำแสนซับซ้อนและมหาศาลของตัวเอง เขาจึงเลิกสนใจเพราะจ้าวมังกรกำลังจมลงสู่อารมณ์และความรู้สึก
“กักขังได้ไม่มีปัญหาใช้เวลาสักหน่อยคงสยบพวกมันได้ เรื่องฆ่าทิ้งคงต้องตัดทิ้งไปอาจมีบางอย่างเชื่อมโยงมาถึงเรา ถ้ามันถูกทำสัญลักษณ์จากผู้แข็งแกร่งหรือมีตราประทับให้ดีที่สุดคือกดดันให้มันกลายเป็นทาส ค่อยลบสัญลักษณ์หรือตราประทับทิ้งไป...
...ส่วนเรื่องของสกายทาวเวอร์กลับไปตอนนี้ไม่ได้เหมือนกันปล่อยให้ลูน่าจัดการไม่น่ามีปัญหาในระยะเวลาหนึ่งพันปี มีเลน่าคอยช่วยด้วย...จำไม่ผิดเธอบอกว่าได้รับความทรงจำสืบทอดมา...
...ความทรงจำของพยัคฆ์อสูรไตรเนตรจุดนี้ช่วยให้สกายทาวเวอร์พัฒนาต่อไปอย่างปลอดภัยดีไม่ดีเจ้านั่นอาจเข้าไปช่วยเหลือให้บริเวณโดยรอบไม่ถูกรุกรานบางทีอาจกลายเป็นพื้นที่หวงห้ามที่ยอดเยี่ยม เสียอย่างเดียวคือไม่ได้เจอเลน่าเธอต้องคิดถึงและเป็นห่วงเรามาก เรื่องนี้ค่อยหาวิธีบอกไปอย่างลับ ๆ น่าจะดีกว่าที่เหลือคือวิเวียน เราวางใจได้เพราะเธอทำตามคำสังอย่างแน่นอน...
...เบเลียนเองหลังวิวัฒนาการสำเร็จความรู้สึกที่เชื่อมถึงผ่านพันธสัญญาทาสจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ไม่เป็นปัญหาเหมือนกันลูน่าคงหางานเหมาะสมให้เธอทำได้สบาย...
...แต่คงเป็นหลังจากเก็บตัวอย่างเพิ่มเติมลูน่าไม่พลาดเรื่องนี้แน่ การดูแลของลูน่าคงไม่มีปัญหา น่ากังวลจริงคือเดมิก็อตแต่มันถูกขังอยู่ตัดปัญหานี้ทิ้งไปได้ ยกเว้นจะมีอะไรบางอย่าง”แอนดรูว์มองสำรวจแต่ละชั้นของตำหนักอมตะพลางพึมพำต่อ
“ปัญหาไกลตัวทั้งหมดถูกจัดการในความคิดเราเหลืออีกจุดสำคัญ คือเรื่องของพลัง เรามีแค่พลังจิตวิญญาณสายเดียวถึงตอนนี้จะเริ่มปลูกฝังอมตะบ่มเพาะพลังปราณได้ เรายังไม่มีเคล็ดวิชาดูดซับกับสถานที่ดีๆ แถมความรู้ส่วนใหญ่ยังไม่ตรงกับยุคสมัย ข้อมูลคือสิ่งสำคัญ” แอนดรูว์เก็บตำหนักอมตะเข้าสู่ร่างกายพร้อมคิดต่อไปพลางพึมพำ
“เรื่องนี้เราต้องตัดสินใจหาพื้นที่ตั้งหลักได้ก่อนถ้าหาพื้นที่ตั้งหลักได้ค่อยเริ่มศึกษาเรื่องราวของปรมาจารย์หย่งเหิงกับอาจารย์อู๋หมิงแล้วค่อยเริ่มบีบบังคับให้เทพหงสากับหงส์อมตะทำสัญญาทาส ส่วนจ้าวมังกรตัดทิ้งไป มันไม่น่ายอมง่ายๆ...
...พอทั้งหมดลงตัวเมื่อไหร่เราค่อยตามหาร่องรอยของสกายทาวเวอร์ ใช้วิธีบางอย่างติดต่อไปว่าเรายังมีชีวิตอยู่แต่เปิดเผยตัวไม่ได้ ถ้าจะติดต่อกับสกายทาวเวอร์เราต้องไปอาศัยอยู่ในใจกลางมหาจักรวาล” แอนดรูว์เอามือลูบคางเขากำลังพยายามหาสถานที่เหมาะสมที่จะปักหลัก
“จำไม่ผิดอาจมีบางเมือง ดินแดนบางแห่ง สถานที่ลึกลับหรือสำนักบางสำนักเหมาะสมติดตรงเวลาในใจกลางมหาจักรวาลเดินไม่เหมือนกับในจักรวาลหลายอย่างอาจเปลี่ยนไปด้วยปัจจัยหลายอย่าง จะหาข้อมูลได้คงต้องไปดินแดนใหญ่ แต่เราไม่เคยไปมาก่อนนี่สิได้ยินมาจากคำบอกเล่าของคนในหมู่บ้านมาก็นานแล้ว...ไม่รู้ว่าจะมีอยู่รึเปล่าด้วย”แอนดรูว์เริ่มชั่งน้ำหนักในใจ เขาพยายามหาวิธีที่ดีที่สุดเพื่อจะหลบเลี่ยงปัญหาและอันตรายในภายภาคหน้า
“พิภพแดนเหนือสวรรค์แดนใต้ นรกตะวันตก ทะเลทรายตะวันออก พิภพสวรรค์บรรจบ ห้าดินแดนใหญ่ที่น่าจะไม่ถูกลบหายไปหรือเปลี่ยนชื่อเพราะล่มสลาย...
...นรกตะวันตกสภาพแวดล้อมโหดร้ายและอันตรายเกินไปเสี่ยงที่จะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันมีโอกาสสูงกลายเป็นเป้าหมายและเป้าสายตาของตัวอะไรก็ตามที่แข็งแกร่งที่อาศัยอยู่แถวนั้น...
...ทะเลทรายตะวันออกขาดแคลนทรัพยากรแห้งแล้งเกินไป ไม่ค่อยมีสำนักตั้งถิ่นฐานมีแค่พวกโจรเร่ร่อนกับชนเผ่าพื้นถิ่นอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ ตัวเลือกเราลดลงเหลือแค่สาม...
...ตัดพิภพสวรรค์บรรจบทิ้งไปนี่คือดินแดนกลาง ดีที่สุดในทุกดินแดน ระบบหลายอย่างน่าจะดี มีการจัดการรอบคอบพิจารณาจากหมู่บ้านที่อยู่ในพิภพแดนเหนือ ใช้ตัวตนง่ายกว่า เรื่องสืบหาคงง่ายด้วยต่อให้หมู่บ้านไม่มีอยู่การสร้างเรื่องหลอกล้วงเป็นปัญหาใหญ่” แอนดรูว์เงยหน้าเขากวาดสายตามองไปทั่วมิติแยกย่อย
‘คงต้องไปสวรรค์แดนใต้ ตัวเลือกสุดท้ายที่ดีที่สุดถึงจะไม่อุดมสมบูรณ์เท่าไหร่การที่มีผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตเดินทางไปตลอดปะปนได้ง่ายกว่าลักษณะภูมิศาสตร์ตามคำบอกเล่าถือว่าเข้ากับตัวตนของเราได้ดี ต้องลองเข้าไปและสืบหาข้อมูลดูไปเริ่มจากศูนย์ที่นั่นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้นอกซะจากมันจะไม่มีอยู่อีกต่อไปค่อยไปพิภพแดนเหนือหรือไล่ไปตามสถานที่เพื่อหาที่ดี ๆ’ แอนดรูว์ตัดสินใจได้แล้วเขาพลันใช้อักขระอมตะลบร่องรอยของเขาทั้งหมด
หมับ!
แอนดรูว์คว้าจับกระบี่ล่าอสูรเขาบังคับอักขระอมตะให้หยุดนิ่งคล้ายถูกผนึกรูปลักษณ์เองยังเปลี่ยนไปจนกระบี่ล่าอสูรดูเหมือนกระบี่เหล็กธรรมดา แล้วย่อขนาดมันลงเหลือเท่าเข็มก่อนอ้าปากแลบลิ้นวางกระบี่ล่าอสูรไว้บนลิ้น
“เท่านี้คงเอามาใช้ตัดอะไรได้โดยไม่มีร่องรอยหลงเหลืออยู่” แอนดรูว์พึมพำ แล้วเริ่มควบคุมอักขระอมตะ
รวม!
ลบร่องรอย!
ฉีกมิติ!
ปิดบังตัวตน!
แอนดรูว์ใช้อักขระอมตะด้วยความเชี่ยวชาญพริบตาเดียวรอยแยกมิติได้ถูกฉีกออกตรงหน้าเขาเขาโบกมือหนึ่งครั้งแล้วพุ่งตัวเข้ารอยแยกมิติไป
หลังแอนดรูว์เข้าสู่รอยแยกมิติมิติแยกย่อยพลันถูกพลังอักขระอมตะทำลายล้าง เกิดเป็นรอยแยกฉีกขาดนับไม่ถ้วนพอเสียง บึ้ม! รุนแรงเกิดขึ้น มิติแยกย่อยพลันพังทลายกลิ่นอายทั้งหมดของแอนดรูว์หายไปพร้อมกับรอยแยกมิติขนาดใหญ่ที่กำลังสมานเข้าหากันในจักรวาล
.
.
.
ภายในรอยแยกมิติ
แอนดรูว์เดินตามเส้นทางที่เขาได้กำหนดจุดหมายปลายทางด้วยความรวดเร็วจนกลายเป็นเส้นแสง ตลอดทางที่เขาผ่านไปกลิ่นอายและร่องรอยจะถูกลบทิ้งก่อนส่วนหนึ่งในรอยแยกมิติจะถูกทำลายไม่ให้ใครตามรอยเขามาได้
.
.
.
ใจกลางมหาจักรวาล
ยอดเขาแห่งหนึ่งท่ามกลางยอดเขานับร้อย
รอยแยกมิติได้ปรากฏขึ้นก่อนแอนดรูว์ในสภาพเปลือยเปล่าจะเดินออกมาพร้อมกับเสียงรอยแยกมิติพังทลาย ชั่วอึดใจต่อมารอยแยกมิติได้ปิดตัวลง
แอนดรูว์หันมองไปรอบทิศทางเขาพบว่าตัวเองอยู่บนยอดเขา ด้านหน้าเป็นภูเขาเรียงซ้อนทับกันอย่างซับซ้อนภูเขาทุกลูกมีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด ด้านหลังเขาเป็นต้นไม้สูง มีสิ่งมีชีวิตบางจำพวกซ่อนตัวอยู่
“เริ่มจากศูนย์ของจริง”แอนดรูว์มองดูสภาพตัวเอง ก่อนมองไปยังบนต้นไม้ เขาพบว่ามีแมลงขนาดเล็กกำลังซ่อนตัวอยู่แมลงตัวนั้นคล้ายด้วง มันไม่แสดงเจตนาร้ายหรือจะโจมตีเขาจึงเมินมันและมองหาบางอย่าง
‘ท้องฟ้ายังเหมือนเดิม ภูเขามีไม่ถึงพันลูก อากาศอบอุ่นกว่าที่รู้จักบนพื้นมีกิ่งไม้แห้ง อากาศชื้น มีความบริสุทธิ์ มีการไหลเวียนของพลังปราณนี่คือสวรรค์แดนใต้ไม่ผิดแน่ แต่อยู่ตรงไหนของสวรรค์แดนใต้กัน’ แอนดรูว์คิดในใจพลางเริ่มเดิมอย่างระมัดระวัง
‘ใช่ดวงอาทิตย์ ต้องรอมันลับขอบฟ้าถึงจะรู้ว่าควรเดินทางไปทิศไหนจากที่ดูคงต้องรออีกสิบถึงสิบห้าชั่วโมง...ยังไงเราไม่มีทางออกจากป่าได้ในไม่กี่วันตอนนี้ออกไปล่าหมาป่าสักสองสามตัว เอาหนังพวกมันมาทำชุด ระหว่างรอดูทิศทางจะดีกว่า’ แอนดรูว์คิดได้อย่างนั้นเขาเปิดประสาทสัมผัสเต็มรูปแบบเพื่อรับรู้ทุกสิ่งรอบด้านในรัศมีหลายกิโลเมตร
“ไม่มีอะไรผิดสังเกตแน่นอน...ถ้าแสดงให้ดีหลอกตาพวกผู้ฝึกตนได้แน่ ความสามารถของร่างกายมันสุดยอดจริง ๆถ้าใช้แค่พวกนี้และพลังกายอยู่รอดได้สบาย ไม่ต้องพึ่งพลังจิตวิญญาณสักนิดเดียว”แอนดรูว์พึมพำจบ เขาพลันเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความรวดเร็วจนมีกระแสลมไหลผ่านในทิศทางที่เขาวิ่งผ่านไป
หวิ้ววววววววววววว
แอนดรูว์วิ่งด้วยความรวดเร็วไม่นานเขาก็วิ่งมาถึงสองกิโลเมตร ในเวลาต่อมาเขาลดความเร็วลง เสียงฝีเท้าเขายังไม่มีสักนิดเดียวต่อให้เขาเหยียบใบไม้หรือกิ่งไม้ยังไร้เสียงฉับพลันแอนดรูว์ได้ขึ้นไปบนต้นไม้หนึ่งในต้นไม้หลายร้อยต้น
ไม่กี่วินาทีต่อมาแอนดรูว์ได้เอากระบี่ล่าอสูรที่ออกมาด้วยรูปลักษณ์ของกระบี่เหล็กธรรมดา ไม่แสดงความพิเศษหรือกลิ่นอายเหนือชั้นแต่ถึงยังไงมันก็ไม่สะท้อนแสง แม้จะเห็นเงาสะท้อนบนตัวกระบี่
หวิ้วววววววว~
หวิบ!
เสียงลมพัดผ่านเป็นเวลาเดียวกับแอนดรูว์ตวัดกระบี่ไปทางลำต้นของต้นไม้ ร่างตะขาบสีน้ำตาลเข้มคล้ายเปลือกไม้ขนาดความยาวเกือบหนึ่งเมตร ถูกผ่าครึ่งเหมือนขนมปัง
หวับ!
แอนดรูว์คว้าบางอย่างจากร่างตะขาบก่อนเคลื่อนตัวไปยังต้นไม้อีกสองสามต้น แล้วหยุดเคลื่อนไหวเปลี่ยนมาเฝ้ามองร่างตะขาบดิ้นพล่านอยู่บนพื้นจนเกิดเสียงดัง
อึดใจเดียวเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังมาจากทิศทางหนึ่งเป็นหมาป่าขนสีน้ำตาลอ่อนขนาดใหญ่สองตัววิ่งมาดูจุดที่เกิดเสียง
‘หน้าตาดุร้าย ไม่มีกลิ่นสาบ รูปร่างสมบูรณ์ไม่ซูบผอม แข็งแรงสมบูรณ์ ดูผ่านตาคงเหมือนหมาป่าปกติแต่จากที่เคยเจอไอ้พวกนี้ในพิภพแดนเหนือ คงเป็นสายพันธุ์ที่แตกต่างขนาดรูปร่างยังเล็กกว่าเกือบเท่าตัว ขนไม่หนาเท่าเพราะสภาพอากาศ ดูแล้วอาจเป็นไปตามสภาพแวดล้อมแต่เขี้ยวเล็บของมันที่ซ่อนไว้กับกลิ่นอายอันตราย พวกมันเป็นสัตว์อสูรระดับกลางไม่ผิดแน่...
...ในป่าเขานี้สำหรับผู้ฝึกตนระดับต่ำหรือผู้ฝึกตนทั่วไปคงอันตรายมากพอเอาไปเทียบกับในพิภพแดนเหนือพวกมันอ่อนแอกว่า ตะขาบนั่นกับแมลงที่เจอยังเป็นพวกอสูรทั่วไปนี่บอกได้ว่าเราไม่ได้อยู่ในส่วนลึกของป่าเขา จากสัมผัสในระยะหลายกิโลเมตรไม่มีตัวอันตรายเทียบเท่าขอบเขตสวรรค์แสดงว่าเมืองหรืออารยธรรมของสิ่งมีชีวิตอาจอยู่ไม่ไกลรูปแบบการดำรงชีวิตคงเหมือนคนในหมู่บ้านที่อาศัยปะปนกับสิ่งมีชีวิตมีสติปัญญาหรือสายเลือดผสม’ แอนดรูว์คาดเดาพลางวิเคราะห์หลายสิ่งขณะมองหมาป่าสองตัวกำลังหยั่งเชิงกับตะขาบที่ถูกเขาฟันไป
‘ถึงถูกผ่าครึ่งตะขาบนั่นยังไม่ตาย ดิ้นไปมาบนพื้นคงอยู่ได้สักพักหมาป่ายังไม่เข้าไปใกล้ แสดงว่าพิษของตะขาบอาจอันตรายต่อพวกมันแกนอสูรเองยังถูกเราเอามาแล้ว ด้วยสติปัญญาของมันคงกำลังระวังตัว’ แอนดรูว์มองลูกแก้วทรงกลมสีเขียวซีดขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวในมือซ้ายสลับกับมองหมาป่าสองตัวที่กำลังมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง
‘ระวังตัวดี รังพวกมันอยู่ห่างออกไปสองร้อยสามสิบเมตรเศษ ด้วยจำนวนสิบตัวในฝูงตัวอื่นเฝ้ารังและมีสองตัวดูแลลูกมันด้วย ดูเหมือนไม่มีหมาป่าตัวไหนออกมาเพิ่มล่อได้แค่สองตัว จากขนาดพอทำชุดเรียบ ๆ พอเข้าเมืองจะได้ไม่สะดุดตา’ แอนดรูว์คิดในใจ เขามองดูหมาป่าทั้งสองตัวรอจนตะขาบแน่นิ่งไป
หนึ่งในสองหมาป่าเดินเข้ามาสำรวจซากตะขาบหมาป่าอีกตัวคอยระวังรอบนอกแบบเว้นระยะ พอมันตรวจสอบไม่พบอันตราย พวกมันเตรียมหันหลังวิ่งกลับรังแอนดรูว์ที่รอจังหวะและใช้สัมผัสดูในระยะสองร้อยเมตรพบว่าไม่มีหมาป่าอยู่อีกเขาจึงเริ่มลงมือ
พรึบ!
3.06M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
