“ท่านเป็ใครและ้าอะไร เหตุใดต้องมาดักหน้าพวกเราด้วย” ซานชิงกล่าวทั้งๆที่รู้ว่าเขาคืออสูรที่ติดตามนางมา
“เ้าได้วิชาปราบอสูรกลับคืนมาแล้วใช่มั้ย”ชายชุดดำถาม
“ข้า เอ่อ ข้าไม่แน่ใจ” ซานชิงเองก็บอกไม่ถูก
“เ้าต้องปลดปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” ชายชุดดำตะคอก
“ปลดปล่อยยังไงล่ะ ข้าไม่รู้” ซานชิงนึกคาถาไม่ออก
“อย่ามาทำเป็เสแสร้งแกล้งทำไม่ได้ ข้าจะไม่ยอมทนเป็อสูรผู้พิทักษ์ประจำตัวเ้าตลอดไปแน่”ชายชุดดำกล่าวอย่างเอาเื่
“แล้วอสูรผู้พิทักษ์คืออะไร ข้าไม่รู้จริงๆ”ซานชิงนึกไปถึงหนูน้อยที่เป็อสูรผู้พิทักษ์ของเด็กหญิงคนนั้น
“งั้นข้าจะทวนให้เอง” อสูรผู้พิทักษ์ชุดดำเข้าจู่โจมซานชิงอย่างไม่ไว้หน้า
ซานชิงเลยจำต้องกลายเป็ฝ่ายตั้งรับอย่างช่วยไม่ได้ตอนนี้ซานชิงยังคงนึกคาถาอะไรไม่ออก ทำได้เพียงใช้วิทยายุทธ์เข้าต่อสู้กับอสูรเท่านั้น
จูหลินเห็นว่าฝ่ายชายเป็ฝ่ายได้เปรียบแถมเขาเป็อสูรอีกต่างหาก เลยเข้าไปช่วยต่อสู้ กลายเป็สองหญิงรุมหนึ่งชาย
แต่ทว่าสุดท้ายด้วยพละกำลังมหาศาลทำให้ฝ่ายชายสามารถปัดอาวุธของหญิงทั้งคู่ทิ้ง และใช้มือทั้งสองข้างบีบคอหญิงสาวสองคนพร้อมกัน
“ปะปล่อยพวกข้าเดี๋ยวนี้ หากพวกข้าตาย เ้าก็จะไม่ถูกปลดปล่อย” ซานชิงขู่
“ก็ไม่แน่หรอก ตายซะเถอะ” อสูรหนุ่มไม่ทน
“ขะ ข้าว่าท่านให้เวลาซานชิงบ้าง นางอาจจำคาถาปลดปล่อยท่านได้นะท่านอย่าเสี่ยงเลย” จูหลินพยายามเกลี้ยกล่อม
“ไม่! ข้าทนตามเ้ามาเกินพอแล้ว เพราะข้ากลัวเ้าตาย จะไม่มีใครปลดปล่อยข้าข้าเลยจำใจต้องปกป้องเ้าตลอดการเดินทาง” อสูรหนุ่มกล่าว
“โธ่! ข้าก็นึกว่าเ้าเป็คนรักของซานชิง” จูหลินกล่าว
“ใครจะรักนางลง สมัยก่อนนางข่มเหงรังแกข้ามาโดยตลอด โดยใช้คาถาควบคุมข้า”อสูรหนุ่มกล่าวอย่างเจ็บแค้น
“ข้าขอโทษ แต่ตอนนี้ข้าทำอะไรเ้าไม่ได้แล้ว ข้าคงควบคุมเ้าไม่ได้หรอก”ซานชิงจำอดีตไม่ได้
“งั้นข้ากำจัดเ้าเสียแต่ตอนนี้ดีกว่า” อสูรหนุ่มเห็นว่าได้โอกาส
ซานชิงเห็นว่าอสูรยังคงดื้อรั้น นางจึงหลับตาตั้งสมาธิสักพักคาถาควบคุมก็ปรากฏในหัวของนาง นางจึงท่องตาม
ทันใดนั้นปลอกคอที่คออสูรก็เรืองแสงอสูรจึงรีบปล่อยมือทั้งสองข้าง แล้วจับไปที่ขมับ จากนั้นก็นอนดิ้นอย่างทุรนทุราย “โอ๊ย! ปวด ปวดเหลือเกิน เลิกท่องคาถานั่นเดี๋ยวนี้”
“ท่านสัญญามาก่อนสิ ว่าจะไม่ทำอันตรายพวกข้า” ซานชิงรออสูรยอมจำนน
“โอ๊ย! ปวด ปวด ก็ได้ ข้าสัญญา หยุดท่องคาถาเดี๋ยวนี้”อสูรรับคำ
ซานชิงหยุดตั้งสมาธิท่องคาถา และเดินเข้าไปดึงผ้าที่ใบหน้าฝ่ายชายออก
เมื่ออสูรหายปวดก็เลยยืนขึ้นปกติอย่างสง่างาม
“เ้าหน้าตาก็ดีแต่ช่างไม่มีความเป็สุภาพบุรุษ ทำร้ายแม้กระทั่งผู้หญิง” ซานชิงวิจารณ์
“ไม่ต้องพูดมาก และไหนว่าจำคาถาไม่ได้ไง เห็นมั้ยว่าเ้าโกหก” อสูรหนุ่มกล่าว
“ข้าจำอดีตไม่ได้ แม้รู้คาถา แต่ก็ไม่รู้วิธีใช้ และคาถาควบคุมเ้าเมื่อสักครู่นั้นก็เพิ่งจะปรากฏในหัวของข้า”ซานชิงกล่าว
“ท่านให้เวลานางหน่อยสิ นางอาจนึกขึ้นได้ในสักวัน และถ้านางโกหกท่านจริงนางก็ต้องจดจำท่านได้สิ ในเมื่อท่านเป็อสูรผู้พิทักษ์ของนาง" จูหลินกล่าว
“นางอาจแกล้งทำเป็ไม่รู้จักข้าก็ได้นี่” อสูรหนุ่มไม่ไว้ใจ
“ข้ามีเหตุผลอะไร ทำไมต้องทำเช่นนั้นด้วยหรือระหว่างพวกเรานั้นมีปัญหาขัดแย้งกันอย่างนั้นหรือ” ซานชิงสงสัย
“ก็ไม่เชิง” อสูรหนุ่มหลบสายตา
“ท่านเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ บางทีข้าอาจฟื้นความทรงจำก็เป็ได้” ซานชิงอยากรู้เื่ราวในอดีต
“ไม่! ข้าไม่อยากพูดถึงมัน” อสูรหนุ่มปฏิเสธ
“ข้าขอเสนอนะ ข้าว่าพวกเราควรออกตามนักปราบอสูรคนอื่นๆเผื่อคนนั้นอาจช่วยชี้แนะซานชิงให้ท่องคาถาปลดปล่อยท่านได้” จูหลินเสนอ
“ข้ามีทางเลือกอื่นงั้นหรือ” อสูรหนุ่มกล่าว
“ในเมื่อข้าเป็นายของเ้า งั้นข้าขอสั่งให้เ้าติดตามอยู่ห่างๆห้ามเข้าใกล้ข้า” ซานชิงกล่าว
“ทำไมล่ะซานชิง” จูหลินสงสัย
“อสูรนี้มีฝีมือร้ายกาจ ข้าไม่ไว้ใจ วันดีคืนดีอาจเข้ามาทำร้ายพวกเราได้ทุกเมื่อ”ซานชิงกล่าว
“นึกว่าข้าอยากอยู่ใกล้เ้ามากนักหรือ” อสูรแสดงทีท่ารังเกียจ
“เ้าว่าไงนะ อยากปวดขมับอีกหรือยังไง” ซานชิงโมโห
“ไม่เอาน่าซานชิง พวกเรารีบออกเดินทางตามหาศิษย์ร่วมสำนักกับเ้าดีกว่านะ” จูหลินพยายามไกล่เกลี่ย
“ก็ได้ เ้าไปเปลี่ยนชุดเป็คนปกติสิ ห้ามแอบติดตามแบบลับๆล่อๆแบบนั้นอีกข้าไม่ชอบ” ซานชิงสั่ง
ซานชิงจึงจูงมือจูหลินไปนั่งรอฝ่ายชายที่ศาลาพักริมทางเพื่อเตรียมออกเดินทางพร้อมกัน
อสูรผู้พิทักษ์จึงเข้าไปเปลี่ยนชุดในป่าหลังจากไปซื้อชุดในตลาด
ระหว่างที่รออสูรหนุ่มฝ่ายหญิงก็นินทา
“ไม่คิดว่าอสูรผู้พิทักษ์ของเ้าจะมีลักษณะเป็มนุษย์และหล่อรูปงามปานนี้” จูหลินกล่าว
“เปล่า เขายังไม่ปรากฏร่างจริงต่างหาก” ซานชิงกล่าว
“งั้นหรือ ว่าแต่ เ้ายังจำคาถาไม่ได้งั้นหรือ” จูหลินสงสัย
“จำได้สิ” ซานชิงไม่ปกปิด
“อ้าว! ทำไมไม่ปลดปล่อยเขาล่ะ” จูหลินใ
“เ้าจะให้ข้าช่วยปราบอสูรปรสิตไม่ใช่หรือ พวกเราจำเป็ต้องมีอสูรผู้พิทักษ์ฝีมือดีคอยช่วยเหลือนะลำพังนักปราบอสูรคงทำอะไรได้ไม่มากนักหรอก” ซานชิงประเมินสถานการณ์แล้ว
“เ้าจะปกปิดเขาได้นานแค่ไหน สักวันเขาก็ต้องจับได้” จูหลินกล่าว
“ถึงคราวนั้น ข้าคงจำอดีตได้แล้ว และข้าก็คงมีวิธีเองนั่นแหละไม่เช่นนั้นเขาจะตามข้ามาได้นานถึงสองปีอย่างนั้นหรือ” ซานชิงอยากรู้เื่ราวในอดีตเลยพยายามรั้งอสูรหนุ่มไว้
“มันก็จริง” จูหลินเห็นด้วย
“ไปกันเถอะจูหลิน เขามานั่นแล้ว” ซานชิงกำลังจะลุกเพื่อเดินนำหน้า
“เดี๋ยวสิซานชิง รอเขาก่อนนะ” จูหลินรั้งตัวเพื่อนไว้
“ทำไมล่ะ” ซานชิงแปลกใจ
“ข้ามีเื่จะถามเขา” จูหลินรอจนอสูรผู้พิทักษ์เดินมาถึงก็เลยถาม“เ้าชื่ออะไร พวกข้าจะได้เรียกถูก”
“เฉียนว่าน” อสูรหนุ่มตอบห้วนๆ
“เ้าเป็อสูรอะไรน่ะ ร่างจริงของเ้าเป็มนุษย์งั้นหรือ ไม่เห็นเหมือนนักปราบอสูรก่อนหน้าเลยข้าเห็นเขามีอสูรเป็หนูเป็ลิงอะไรอย่างนี้” จูหลินกล่าว
“ข้าเป็อสูรหมาป่า” เฉียนว่านตอบสั้นๆ
“แล้ว….” จูหลินกำลังจะถามต่อแต่โดนพูดแทรก
“เลิกถามได้แล้ว เดินทางกันเถอะ” เฉียนว่านไม่อยากตอบอะไรอีก
“เ้านำทางไปพบนักปราบอสูรเหรินซวงและปิงยี่หน่อยสิ เ้าเป็หมาป่ายังไงประสาทรับกลิ่นของเ้าต้องดีมากแน่” ซานชิงสั่ง
“ข้าไม่เคยพบเหรินซวง เคยเจอแต่ปิงยี่” เฉียนว่านกล่าว
“งั้นตามหาปิงยี่ก่อนก็ได้” ซานชิงคิดว่าก็ยังดี
“ตามมา แต่เว้นระยะห่างหน่อยนะข้าไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดคิดว่าข้ามีเมียตามมาถึงสองคน” เฉียนว่านกล่าว
“ข้าจะเว้นให้ห่างเป็โยชน์เลยก็แล้วกัน” ซานชิงรู้สึกหมั่นไส้
เฉียนว่านจำต้องเดินนำทาง โดยมีสองสาวค่อยๆเดินตามชายหนุ่มอยู่ห่างๆ
ดังนั้นสองสาวเลยเดินนินทาตามหลัง
“ข้านี่ยกย่องเ้าจริงๆ สามารถจับเฉียนว่านมาเป็อสูรผู้พิทักษ์ประจำตัวเ้าได้ยังไงเขาเป็อสูรที่เก่งกาจมากนะ ติดตรงที่ดูหยิ่งได้หน่อย” จูหลินวิจารณ์
“ข้าไม่รู้หรอก ข้าจำอะไรไม่ได้จริงๆ” ซานชิงเองก็แปลกใจไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นักปราบอสูรฝีมือดีขนาดนั้น
“อย่านินทาข้า” เฉียนว่านะโโดยไม่หันมามองสองสาว
“เขาได้ยินได้ยังไง พวกเรากระซิบกันชัดๆ” จูหลินงง
“หมาป่าหูดีมากนะ พวกเราคุยเื่อื่นกันเถอะ” ซานชิงกล่าว
ตอนนี้กลายเป็ว่าอสูรหมาป่าเฉียนว่านเดินนำหน้าสองสาวเพื่อตามหาศิษย์ร่วมสำนักของซานชิง
590K
