“นี่ขนาดพี่ปองใส่หมวกไอ้โม่ง แทบจะไม่เปิดหน้าให้ใครเห็นความหล่อดันไปเตะตาสาวๆ จนได้” รุจีอดที่จะเหน็บออกมาไม่ได้ เซ็งคนหล่อ
ณ บ้านที่เกิดหตุกำลังชุลมุนกันทีเดียวมีผู้ชายหน้าดุยืนถือปืน ยืนอยู่หน้าบ้านมีหญิงสาวใส่ชุดนอนวาบหวิวพยายามกอดเอวห้ามไว้ ส่วนอีกฟาก ปองกุลยืนถือกล่องอาหาร
“มึงแอบเป็กิ๊กกัยเมียกูใช่ไหม?”ชายหน้าดุตวาดและพยายามที่จะชักปืนออกมาจากซองปืน
“ใช่ที่ไหนครับผมแค่พนักงงานส่องอาหาหารของร้านที่เมียพี่โทรไปสั่ง”ปองกุลบอกเขายืนยันอย่างหนักแน่น
“กูไม่เชื่อ วันนี้ต้องมีคนเอาเืมาล้างตีนกู” ชายคนนั้นยังคงด่าทอออกมา
ก่อนที่ชายหน้าดุจะทันได้ทำอะไรที่รุนแรงพลันมีรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด หน้าบ้านฝั่งตรงข้าม ถัดมาเป็รถสายตรวจอีกคันที่เข้าจอดเทียบหน้าบ้านแห่งนั้นผู้ชายหุ่นหมีก็ลงมาจากรถคันนั้นเดินเข้ามาหาคนคนทั้งสาม
“สวัสดีครับผมเป็เ้าของร้านอาหารที่ภรรยาคุณสั่งให้มาส่งและเป็เ้านายของผู้ชายคนนี้”พี่หมีทักทายพร้อมบอกกับชายหน้าดุตรงหน้าขณะที่พูดตำรวจสองนายก็เดินเข้ามใกล้เขาจึงลดอากการกระฟัดกระเฟียดลงหน้าตาและอารมณ์เริ่มกลับมาสู่ภาวะปกติหันมองตำรวจและคนที่เพิ่งเข้าใหม่
“เราได้ดรับแจ้งว่ามีการทะเลาะวิวาทและคาดว่าจะมีอาวุธขอเราค้นตัวคุณก่อนครับ” ตำรวจบอก
“มีที่ไหนครับคุณตำรวจผมมีแค่ปืนเด็กเล่น”ว่าแล้วชายหน้าดุก็ยื่นซองปืนส่งให้ตำรวจเมื่อรับมากูก็สรุปว่าเป็ปืนเด็กเล่นจริง
“แล้วที่คูณโวยวายเสียงดังละครับจะอธิบายว่ายังไง”ตำรวจรีบสอบถามต้นสายปลายเหตุ หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังจึงออกมาอธิบายเื่ทุกอย่างว่าเป็การเข้าใจผิด
“แล้วคุณจะให้ทางเราดำเนินคดีในข้อหาข่มขู่ทำร้ายร่างกายไหมครับ”ตำรวจหันมาถามปองกุล ซึ่งเป็ผู้ที่ถูกข่มขู่ พี่หมีดูอาการแล้วปองกุลคงจะไม่เอาความแต่มันทำให้เขาเสียเวลาทำมาหากินครั้งนี้ไม่เกิดเหตุร้ายก็ใช่ว่าครั้งหน้าจะไม่มี
“ผมรบกวนคุณตำรวจช่วยลงบันทึกประจำวันให้หน่อยได้ไหมครับเพื่อเป็การป้องกันเหตุ ไม่คาดคิดที่อาจจะเกิดกับพนักงานของผม ส่วนคุณผู้หญิงผมคงต้องเรียนให้ทราบว่าผมคงต้องงดรับออเดอร์จากทางคุณเพื่อปกป้องพนักงานของผม “ พี่หมีพูดจบหันมามองผู้หญิงคนนั้นก่อนพูดต่อ