8
หวืด~ หวืด~ หวืด~
แมงกะพรุนน้อยหนึ่งตัวล่องลอยไปตามใจนึกภายในท้องทะเลเงียบสงบ...
ช่างเป็ความสงบสุขที่ยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร~
ใช่แล้ว เ้าแมงกะพรุนตัวน้อยที่ว่าคือผมเองแหละ~
หลังหลอกล่อกุ้งหลายตัวให้มารุมกินโต๊ะผมก็สามารถฆ่าพวกตัวใหญ่มากมายง่ายดายเลยทีเดียว
แต่ไม่ได้มีเพียงกุ้งเท่านั้น เพราะใน่ที่ผมพยายามอ่อยกุ้งอยู่ตอนนั้นเองที่มีปลาหน้าตาประหลาดพยายามมากินกุ้งที่กินผมอีกต่อหนึ่ง
เ้าปลานั่นหน้าตาน่ากลัวมาก ผมใจนเผลอตบมันกระเด็นไป~
และผลที่ได้ก็คือ...
ผมตบมันกระเด็นไปไกล!
ความโกงนี่คืออะไร!?นี่คือความโกงของสิ่งมีชีวิตที่มีค่า STR 1 งั้นสินะ?
ตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองเป็แพลงก์ตอนที่มีพละกำลังของมนุษย์เลยล่ะ~
การมีค่า StP นี่มันโกงจริงๆ!
หลังจากรับรู้ความสามารถของตัวเองผมจึงได้กลายเป็ผู้ล่าไปโดยสมบูรณ์ ไม่รีรอให้เหยื่อมาหาเองอีกต่อไปความเร็วในการว่ายน้ำของผมนั้นเรียกได้ว่ารวดเร็วเป็อย่างมากแทบไม่มีเหยื่อตัวไหนหลุดรอดมือผมไปได้ จากนั้นผมก็ไล่กินพวกมันไปพอสมควรจนอิ่มและเลเวลตัน
ทางเลือกวิวัฒนาการตอนนั้นมีให้เลือกหลากหลายไม่ว่าจะเป็งู เป็ปลา หรือสัตว์ตระกูลทะเลอื่นๆแต่กระนั้นผมก็เลือกที่จะเป็แมงกระพรุน!
ถ้าเลือกเป็ปลาแทนผมจะกลายเป็สิ่งมีชีวิตในตำนานอย่างเงือกได้ไหมนะ?
แม้อยากทดลอง แต่กลัวจะได้ไม่คุ้มเสีย สาเหตุที่ผมเลือกเป็แมงกะพรุนเพราะว่ามันมีอาวุธที่แน่นอนยังไงล่ะ!
ถึงจะตัวเล็กกระจิดริด แต่แมงกะพรุนน่ะมีพิษนะรู้ไหม?แบบนี้น่าจะช่วยให้ผมเพิ่มระดับได้ง่ายขึ้นเป็กองเลยทีเดียว~
-สเตตัสดีเทล โอเพน
======================
ชื่อ: John Doe(ชื่อชั่วคราว)
เผ่าพันธุ์: แมงกะพรุน
======================
อาชีพ: [ไม่มี]
เลเวล: 1/30 STP:0
HP:2/2
MP:305/305
STR:1
VIT:1
AGI:1
INT:61
สกิลเฉพาะ
[วิวัฒนาการ] [การดัดแปลงสายพันธ์]
สกิล
[แพร่พิษ] [พรางตัว]
ฉายา
[ผู้ร่วงหล่นจนมาถึงจุดตกต่ำ]
======================
ก็อย่างที่ได้เห็นความจุสูงสุดของเลเวลนั้นยังคงตันที่สามสิบเช่นเคย ชื่อเผ่าพันธุ์เองก็เปลี่ยนไปเป็แมงกะพรุนแล้วด้วย
แต่... อ่า ค่าสถานะกลับไปต่ำเหมือนเดิมอีกแล้วเป็เพราะ StP รีเซ็ตสินะ? แต่ถึงอย่างนั้น ถ้ามองในแง่ดี ค่าสถานะในตอนนี้ก็ยังสูงกว่าตอนเป็แพลงก์ตอนเพียวๆอยู่ดี
ส่วนทางด้านของสกิล...
“.....”
กะแล้วเชียวว่าต้องหายไป...
ถึงจะทำใจก่อนแล้วก็เถอะ แต่สกิลแพร่เชื้อน่ะมันน่ากลัวมากเลยนะแต่ถ้าผมได้สกิลติดตัวมาทั้งที่วิวัฒนาการไปแล้ว ก็คงจะโกงน่าดู
อาจเพราะตอนแรกผมเป็อะมีบาจากนั้นก็กลายเป็แพลงก์ตอนที่ดูคล้ายอะมีบา เลยน่าจะทำให้สกิลติดมาด้วย แต่ตอนนี้ผมกลายมาเป็ก้อนเยลลี่มีหนวดแทนมันเลยหายไป
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะแมงกระพรุนเองก็มีสกิลในการล่าอยู่ด้วย
แพร่พิษ
สามารถแพร่พิษร้ายแรงสู่เป้าหมายที่มาโดนหนวด
หนึ่ง MP ต่อหนึ่งครั้ง
พรางตัว
ราวกับล่องหนตัวท่านสามารถพรางตัวไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างแเี
หนึ่ง MP ต่อหนึ่งวินาที
เห็นคำอธิบายเ่าั้แล้วผมถึงกับต้องร้อง ว้าว~นี่มันยอดเยี่ยมมาก
ถ้าเป็แบบนี้แล้วการล่าเหยื่อจะไม่ใช่เื่ยากเย็นอีกต่อไป~
อ้อ แล้วก็เื่สำคัญอีกอย่างถึงแม้ผมจะจำไม่ได้ว่าแมงกะพรุนมันมีตาหรือเปล่า แต่ผมมีล่ะ~ แต่ไม่เชิงว่าเป็ตาหรอกนะเพราะสามารถมองเห็นได้รอบทิศทางเลย ผมไม่มั่นว่านี่ใช่การมองเห็นจากดวงตาหรือเปล่าแต่แบบนี้ก็สะดวกดี
เท่าที่ผมจำได้แมงกะพรุนถึอเป็หนึ่งในสัตว์ทะเลที่อันตรายเป็อย่างมาก! พวกมันเป็นักลอบสังหารที่ทำภารกิจได้อย่างเงียบเชียบและแเีกระนั้นก็ยังแบ่งได้หลายชนิดอยู่ดี
ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าตัวเองเป็ชนิดไหนแต่อย่างน้อยก็เป็ชนิดที่มีพิษล่ะนะ
ติดตรงที่ไม่รู้ว่าพิษที่มีอยู่ร้ายแรงหรือเปล่า...แต่เอาเป็ว่ารีบหาเหยื่อทดลองก่อนละกัน การที่ผมมีค่าสเตตัสสูงจะเป็หลักประกันว่าผมจะไม่ตายแบบโงๆและยังทำให้เพิ่มระดับได้เร็วยิ่งขึ้น
ผมหวังเป็อย่างยิ่งที่จะจบชีวิตใต้ทะเลลงในเร็วๆนี้ แพราะแม้ใต้ทะเลจะค่อนข้างสวยงามแต่ผมก็อยากรีบไปจากที่นี่ก่อนจะกลายเป็บ้าไปเสียก่อน
เอาล่ะ การล่าได้เริ่มต้นอีกครั้ง!
*
ตอนนี้ผมได้พบเข้ากับเหยื่อน่าสนใจ ตรงหน้าผมนี้(ที่ไม่รู้ว่าเป็ด้านหน้าแน่รึเปล่าเพราะมองเห็นรอบตัว)คือปลาหมึกขนาดั์ที่ตัวใหญ่พอสมควรถ้าให้เปรียบเทียบก็ประมาณว่าถ้าผมเป็คน มันก็เป็รถยนต์
ไอ้ตัวผมเองก็มีความมั่นใจในพิศของแมงกะพรุนอยู่นะแม้จะไม่รู้หลักการทำงาน แต่สัญชาตญานบอกว่าให้เล็งไปยังจุดเปราะบางที่สุดการแพร่พิษในส่วนแข็งๆ อาจทำให้เข็มพิศเจอะไม่เข้า และทำให้เกิดปัญหา
ผมใช้พรางตัวลอบเข้าไปใกล้
ค่อยๆ ว่ายน้ำเข้าหาอย่างเชื้องช้า อาจเพราะเพิ่งนึกได้แต่เห็นเ้าปลหมึกตรงหน้านี้แล้วทำเอาผมนึกถึงไส้กรอกสี่แฉกที่เคยกินตอนเป็มนุษย์เลยล่ะถ้าเป็สีส้มแดงด้วยนี่ใช่เลย แต่มันก็เป็ปลาหมึกตัวใสๆ
เข้าใกล้เรื่อยๆ
หนวดมัจจุราจของผมเข้าใกล้มันเรื่อยๆ
เ้าหมึกน้อยเอ๋ย เ้าไม่ได้รู้ตัวเลยสินะ...
ว่าความตายนั้นกำลังจะมาเยือน~
ทันทีที่ผมโอบกอดเ้าปลาหมึกไว้ได้ด้วยหนวดสำเร็จหนวดเ่าั้ก็กลายเป็เหมือนััแห่งความตายแ่เบา... ไม่ได้รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าถูกเส้นใยบางมากมายโอบรัดร่างกายไว้อยู่
ผมใช้แพร่พิษเมื่อสบโอกาส
ทันใดนั้นเอง รู้สึกได้ว่าเข็มพิษทั้งหลายทั่วหนวดบางเหยียดตรงแทงลึกเข้าตัวเ้าปลาหมึกน้อยตรงหน้าพร้อมเพรียงพิษร้ายแรงที่มีผลถึงตายถูกฉีดเขาไป
มันคงไม่รับรู้ตัวซ้ำว่าตัวเองตาย และไม่รับรู้ว่าตายเพราะอะไร ช่างเป็การลอบสังหารที่เงียบเชียบและเฉียบขาด
ผมรู้สึกยินดีปรีดาอย่างยิ่งเมื่อได้รับรู้ว่าสามารถจัดการศัตรูตัวใหญ่กว่าได้ในครั้งเดียวต่อไปคงต้องทดลองกับตัวอะไรที่ใหญ่ขึ้นเสียหน่อยแล้ว~
‘เอาล่ะ เ้าหมึกน้อย’
ผมกล่าวกับซากที่เคยเป็ปลาหมึกตรงหน้า
‘ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารน้า~’
ก่อนกลืนกินมันเข้าไป
136
