“ข้าหวังว่า...เ้าคงจะไม่ห้ามข้าแน่ ถ้าข้าจะบอกข้าจะเข้าร่วมานี้ด้วย” การที่องค์หญิงตรัสแบบ นี้ขึ้นมาก็คงหนีไม่พ้นความเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่ในวังมานานจนรู้สึกน่าเบื่อ และ้าออกไปหาอะไรทำให้รู้สึกดีขึ้นมา
“โธ่...องค์หญิงก็ คิดว่ากระหม่อมเคยห้ามท่านได้สักเื่ไหมละขอรับ” โบโรเป็ถึงหัวหน้าหน่วยปกป้องวังหลวง แต่ก็ยังไม่เคยห้ามองค์หญิงไม่ให้ทำอะไรที่องค์หญิง้าได้เลย และนั้นหมายถึงเขาต้องรวบรวมทหารเกิบทั้งเมืองหลวงเพื่อให้องค์หญิงได้ออกไปสู่สนามรบได้...แต่ความคิดนี้ก็พังทลายลงเมื่อองค์หญิงได้เอ่ยถ้อยคำหนึ่งออกมา
“าในครั้งนี้...เราจะไปกันแค่สองคนนะ ไม่ต้องรวบรวมคนให้เสียเวลาเลยนะ เราจะได้สนุกกับมันอย่างไม่ต้องห่วงใครเป็พิเศษ”
“ได้ตามรับสั่ง...ขอรับ” โบโรถึงกับต้องถอนหายใจหลายรอบ หลังจากตัดสินใจแบบนั้น แต่ก็สมกับเป็องค์หญิงแล้วละ
การทำานั้นไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย มีแต่ต้องเสียเืเนื้ออย่างช่วยไม่ได้ ผู้ที่อ่อนแอก็ต้องตายเป็ธรรมดา เหลือแต่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด การปกป้องแผ่นดินบ้านเกิดนั้นเป็สิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง หรือไม่ก็ทิ้งถิ่นฐานแล้วไปอาศัยอยู่ตามที่ที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด แล้วก็ต้องหลบซ้อนไปแบบนั้นตลอดไปจนตาย หลายคนคงคิดว่าแบบนั้นมันดีแล้วแน่เหรอที่จะไม่ปกป้องบ้านเมืองแล้วเอาแต่หนีไปแบบนั้น หากไม่มีใครปกป้องแล้วตัวเองจะไม่ต่อสู้เลยหรือยังไง องค์หญิงเคยคิดแบบนี้มาก่อนแต่ก็คิดว่า หากเราหนีก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย แล้วก็คงหนีไม่พ้นความน่าเบื่อเป็แน่
“สนุกเป็บ้าเลย! ช่วยทำให้สนุกมากกว่านี้หน่อยเถอะ!” โนว่าะโร้องลั่นหลังจากเข้าปะทะกับพวกปีศาจนับพันด้วยตัวคนเดียว
“สนุกก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ช่วยอย่าไปคนเดียวจะได้ไหม บ้าบิ่นแบบนั้นฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ” ถึงจะไม่ได้เห็นโนว่าเป็แบบนี้มานาน แต่ซีเรก็อดเป็ห่วงไม่ได้ นับตั้ง แต่สามสิบปีก่อน โนว่าก็หายหัวไปอยู่บนเขาเพียงคนเดียวไม่ยอมมาหาเธออีกเลยคงเป็เพราะนิสัยชอบการต่อสู้เป็ชีวิตจิตใจ เมื่อเข้าสู่าท่าทีหรือพลังก็พุ่งถึงขีดสุดเหมือนเอาจริงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“เอาเถอะน่า หลบไปก่อนที่เธอจะโดนลูกหลงไปด้วยจะดีกว่านะ” เขาบอกไปแบบนั้นเพราะถ้าเขาเปลี่ยนร่างเต็มตัวแล้วรัศมีสิบกิโลเมตรจะโดนพลังสะกดไว้ แล้วจะไม่มีใครหลบมันได้เลยแม้แต่น้อย
“เอาละได้เวลาเอาจริงสักที การยืดเส้นยืดสายจบขอจบไว้เพียงเท่านี้ เธอไปช่วยพวกรุนก็แล้วกันแล้วก็พาทุกคนไปด้วยละ เดียวทางนี้ฉันจะเป็คนจัดการเอง” พอเขาพูดจบก็เปลี่ยนร่างเป็หมาป่าเต็มตัว แบบที่ใช้พลังเต็มที่ ขนเป็สีน้ำเงินเข้ม ดวงตาเป็สีน้ำเงินเข้ม เขาย่อขนาดตัวให้เหลือเพียงหนึ่งส่วนสามของร่างจริง เพื่อเพิ่มความ เร็วและจำกัดพื้นที่ไม่ให้แคบจนเกินไป
“เข้าใจแล้ว แต่ว่า...นายต้องรอดกลับมาหาฉันให้ได้เลยนะ สัญญาแล้วนะ” เธอดู
เป็กังวลเมื่อคิดว่าเขาจะไม่กลับมาหาเธออีก ก่อนจะวิ่งไปทางปีกขวาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้
“ฉันขอสัญญา” เขามองตามเธอไปก่อนจะหันกลับมาแล้วเร็งพลังให้ถึงจุดแล้วซัดออกไปอย่างไม่ใยดีพวกปีศาจเลยแม้แต่น้อย
“นั้นอะไรนะ” องค์หญิงนั้นได้ตามหลังของโนว่ามาไม่ไกลมากนัก แล้วก็มองเห็นลูกพลังไฟสีน้ำเงินที่ถูกปล่อยออกมานั้นมีพลังมหาสานเกินคำบรรยาย
“นั้นคงจะเป็พลังของจักรพรรดิสีแดงแน่นอนเลยขอรับ คนที่จะมีพลังขนาดนั้นได้ในตอนนี้ก็คงจะมีแต่ จักรพรรดิสีแดงนั้นแหละขอรับ” โบโรเคยพบกันโนว่าเมื่อสิบห้าปีก่อนตอนที่เขาได้ออกเดินทางหาประสบการใหม่ๆ ก็ได้เจอคนที่สุดยอดที่สุดคนหนึ่งเขาได้เข้าปะทะกับกลุ่มคนประมาณสามสิบคนที่ตรอกของเมืองโดยที่เขาคนนั้นไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหลัวเลยแม้แต่น้อย แต่เขารู้สึกเหมือนกำลังสนุกเป็อย่างมากหลังจากตอนนั้นมาโบโรก็ได้รวบรวมข้อมูลและสืบประวัติของชายคนนี้อย่างเร่งด่วน ผลก็คือชายคนนี้ก็คือาาแห่งทวีปแห่งไฟ เรียกอีกชื่อว่าจักรพรรดิสีแดง
“เป็อย่างนี่นี้เอง งั้นเราขอไปสนุกกับเขาหน่อยก็แล้วกัน” พูดจบองค์หญิงก็รีบวิ่งไปทางนั้นทันที
“มันอันตรายนะขอรับ” แต่ไม่ทันเสียแล้ว องค์หญิงของเขาได้ไปก่อนที่เขาจะพูดจบซะอีก
“ไม่หมดสักที เริ่มจะเบื่อแล้วสิ เป่าเ้าพวกนี้ให้ไปลงหลุมพร้อมกันเลยดีกว่า” โนว่ารวบรวมพลังทั้งหมดของตัวเองไว้ที่หมัดพร้อมที่จะปิดบัญชีรวดเดียว แต่เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังพุ่งมาทางนี้ เขาเลยต้องสลายพลังทั้งหมดให้หายไปแล้วต่อยออกไปด้วยแรงของตัวเองเพียงอย่างเดียว แต่นั้นก็เพียงพอที่จะสร้างลมขนาดให้พัดพวกปีศาจให้ลอดไปคนละทิศละทางได้เลยทีเดียว
“เ้าทำอะไรของเ้าเนี่ย! ใครให้เ้าเขามาที่นี่ แล้ว...เ้าเป็ใครกัน” ความหงุดหงิดได้เกิดขึ้นมา ทำให้เขาต้องะโใส่ผู้หญิงแบบไม่เคยเป็มาก่อน
“ยินดีที่ได้รู้จัก ท่านจักรพรรดิสีแดง นามของข้าคือ ลิเลีย เฟเทร่า เป็องค์หญิงทางเหนือ แห่งอควา”
“ข้าชื่อโนว่า ดี วูฟ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วเ้าก็เลิกเรียกข้าว่าจักรพรรดิสีแดงด้วย ฟังแล้วน่าขนลุกเป็บ้า” เขาไม่เคยได้ยินใครเรียกแบบนี้มาก่อน พอมานึกดีๆแล้วเขามีชื่อแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
“งั้นก็ช่วยออกไปจากตรงนี้ด้วย ถ้ายังไม่อยากถูกเป่าจนหายไปแบบเ้าพวกนั้นละก็นะ” พูดจบเขาก็รวบรวมพลังใหม่อีกครั้ง ลิเลียเห็นแบบนั้นก็เลยต้องยอมออกไปแต่โดยดี หลังจากนั้นไม่นานพลังที่มหาสานกว่าก่อนหน้านี้ก็ได้ถูกปล่อยขึ้นไปบนท้อง ฟ้าก่อนที่มันจะตกลงมาเป็ฝนดาวตก เื่ขนาดจะยังไงก็ชั่งแต่พลังของมันก็มหาสานพอที่จะทำลายประเทศประเทศหนึ่งได้เลยทีเดียว
“องค์หญิงเป็อะไรมากไหมขอรับ” โบโรถามองค์หญิงของเขา เมื่อเขาเห็นองค์กำลังวิ่งออกมาโดยมีฝนดาวตกเป็ฉากหลัง
“เราไม่อะไรเป็มากหรอก แต่สุดยอดไปเลยนะ พลังขนาดนั้นข้าคงเทียบไม่ได้
หรอกมั่ง แล้วท่านโนว่าก็เป็เผ่าหมาป่าที่ทรงพลังที่สุดหลังจากัทั้งสองได้ตายเป็ที่เรียบร้อยไปแล้ว คงจะไม่มีผู้ได้เทียบได้อีกแล้วละ ไม่สงสัยเลยว่าทำไมตอนนี้ข้าได้หลงรักท่านโนว่าเป็ที่เรียบร้อยไปแล้วละนะ” ถึงนี้จะเป็ความรู้สึกจริงๆขององค์หญิงก็เถอะ แต่คงต้องรอให้าจบลงก่อนแล้วค่อยสารภาพรักไปตรงๆเลยก็แล้วกัน
“รู้สึกได้แล้วละ ข้าก็ต้องเอาจริงบ้างแล้วสินะ...ท่านพี่” โกเป็หมาป่าธาตุดินเลยรับรู้ทุกอย่างผ่านพื้นดินได้ ตอนนี้ไม่สนุกแล้ว คงต้องจบทุกอย่างลงด้วยหมัดเดียวแล้วละนะ
“ได้เวลากลับบ้านแล้วสินะ...ขอโทษพวกแกด้วยละกันนะที่ตอนนี้พวกเราไม่มีเวลามากสักเท่าไร ขอจบเื่นี้เลยก็แล้วกัน” ทางด้านของพวกรินกับรุนก็คงไม่ได้มีเวลาที่จะมาทำอะไรเล่นๆ ในาเหมือนกัน ถึงรู้สึกเสียดายที่จะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นไปกว่าการทำาอีกแล้วก็ตามที แต่ยังไงก็ต้องจบเื่นี้ให้ไวอยู่ดี
1K
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
