ตอนที่ 3
ยชญ์กลับมาจากห้องน้ำในสภาพที่ดูไม่จืด ผิวขาวบนดวงหน้ามีหยดน้ำเกาะพราว สูทสีขาวทีที่สวมนั้นเปื้อนคราบด่างเป็วงแต่เขาก็ไม่อาจแก้ไขให้ดีกว่านี้ ทำได้เพียงแค่วักน้ำจากก๊อกล้างสิ่งสกปรกตามเนื้อตัวออกไปให้หมดเกลี้ยง
ความหัวเสียจากเหตุไม่คาดฝันยังไม่ทันเลือนหาย เมื่อกลับมาจุดเดิมที่หน้าลิฟต์ ไม่พบหญิงสาวผู้ไร้ฤทธิ์เดชยิ่งทำให้เขาอารมณ์บูดขึ้นอีกเป็หลายเท่า
เขามีอาการกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัดเหลียวซ้ายแลขวาไปยังกลุ่มคนใกล้ๆในละแวก เห็นผู้หญิงร่างเล็กใส่ชุดพนักงานของโรงแรมกำลังเดินผ่านมา จึงปรี่ไปถึงตัว
“คุณเห็นผู้หญิงที่นอนหลับ...เอ่อ...หมายถึงเมาน่ะเห็นเธอแถวนี้บ้างไหม”
พนักงานสาวผู้นั้นเหลียวไปตามปลายนิ้วซึ่งชี้ไปยังจุดที่กล่าวอ้าง พลางตอบด้วยมารยาทอันดี “ดิฉันเพิ่งจะเดินมาทางนี้ไม่เห็นจริงๆค่ะ ยังไงคุณลองสอบถามคนแถวนี้ดีกว่านะคะ แต่ถ้าไม่เจอตัวจริงๆลองไปติดต่อเ้าหน้าที่ของโรงแรมที่เคาน์เตอร์ด้านล่าง ให้ช่วยติดตามก็ได้นะคะ”
เมื่อพูดจบ พนักงานผู้นั้นก็ผละไปส่วนเขาก็บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด หันรีหันขวางอยู่ครู่จึงตรงไปยังผู้หญิงอีกรายที่กำลังลุกจากโซฟามาทางลิฟต์พอดี
“คุณ...นั่งอยู่ตรงนั้นเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีขาว ที่มาพร้อมกับผมบ้างไหม”
เธอผู้นั้นทำท่านึกตาม“เห็นเข้าไปในลิฟต์แล้วนี่คะคุณเป็แฟนเธอหรือเปล่าล่ะ”
ยชญ์เผลอเข้าไปบีบต้นแขนอีกฝ่ายอย่างลืมตัวพร้อมตวาดเสียงขุ่น “ก็ใช่สิคุณ”
เมื่อไม่อาจระงับอารมณ์ได้เสียงที่ถามออกไปจึงทั้งห้วน ทั้งกระด้าง ทำให้ผู้ถูกถามซึ่งไม่รู้
อีโหน่อีเหน่ไม่สบอารมณ์ตามกัน สะบัดแขนอย่างแรง แล้วกระแทกเสียงกลับ
“พูดจาให้มันมีหางเสียงหน่อยสิคุณฉันเห็นอะไร ฉันก็บอก แต่ไม่ได้มานั่งเฝ้าแฟนของคุณซะหน่อยอยู่ดีๆก็มาตวาดฉันแบบนี้ได้ยังไง”เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะเยาะ “แต่ถ้าคุณเป็แฟนผู้หญิงคนนั้นล่ะก็รีบๆตามตัวเลยค่ะ เพราะฉันเห็นมีผู้ชายตามแฟนคุณเข้าไปในลิฟต์ด้วย”
เขากำหมัดหลวมๆกระทุ้งฝ่ามืออีกข้างอย่างรำคาญใจ สบถกับตัวเอง “ฉิบหายแล้วไหมล่ะ”
หญิงสาวผู้รู้เห็นกำลังจะเดินเลี่ยง แต่ไม่วายโดนชายหนุ่มรั้งแขนไว้อีกครั้ง “แล้วคุณทันเห็นไหมว่าลิฟต์มันขึ้นหรือว่าลง แล้วมันไปหยุดอยู่ที่ชั้นเท่าไหร่”
“ฉันไม่รู้ฉันไม่ได้เฝ้าแฟนคุณเอาไว้...เซ้าซี้ เสียเวลาจริงเชียว”
ยิ่งถาม ก็ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดจนหัวเสียจัด จึงฟาดงวงฟาดงาใส่ แม้แต่ผู้ที่หวังดี “อะไรวะคนกำลังมีปัญหา นอกจากไม่เห็นอกเห็นใจ ยัง...”
ถ้อยผรุสวาทจากปากผู้ชายหน้าตาดีหลุดออกมาเป็ชุดแม้ไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้ผู้ที่เพิ่งก้าวผ่าน หันขวับมาค้อนควักใส่และชูนิ้วกลางเป็ของแถม
เขาเกือบจะเผลอตัววิ่งไปตะบันหน้าดีว่าคนๆนั้นเป็ผู้หญิง และเวลานี้อารมณ์เขากำลังแปรปรวนเกินกว่าจะคิดเื่อื่นนอกจากการหายตัวไปของ ‘เหยื่อ’ ทางอารมณ์
ถ้าตามตัวเธอไม่พบคืนนี้นอกจากพลาดเป้า เสียโอกาสอันสำคัญสำหรับการ ‘เอาคืน’ ที่เขาเฝ้ารอมาเป็ปียังไม่รู้ว่าถ้าเธอตื่นขึ้นมาเป็ปกติ แล้วรื้อฟื้นความทรงจำปะติดปะต่อเื่ราวได้ครบถ้วน เขาจะโดนข้อกล่าวหาแบบไหนบ้าง
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดจึงตัดสินใจลงไปหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงแรม แจ้งชื่อกับนามสกุลของปีวราเพื่อให้เขาค้นหาหมายเลขห้อง โดยอ้างเื่สมมติขึ้น
“เราสองคนเป็แฟนกันครับพอดีมางานแต่งที่จัดในโรงแรม แต่บังเอิญว่าเธอดื่มไปเยอะ คงจะเมามากทีนี้เธออ้วกใส่ ผมก็เลยเข้าไปล้างในห้องน้ำ แต่ออกมาอีกที เธอก็ไม่อยู่ตรงที่ผมให้คอยแล้วล่ะครับผมเป็ห่วง กลัวว่าจะ...”
เขาคงจะร่ายยาวกว่านี้ถ้าไม่ถูกพนักงานงานสาวผู้นั้นชิงพูดขึ้นว่า “แล้วคุณลองติดต่อเธอทางโทรศัพท์หรือยังคะ”
เขาทำท่าเหมือนนึกออกเห็นทางสว่าง จึงล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง ลองกดหมายเลขที่โทร.หาเมื่อ่บ่ายแต่ต่อสายไปไม่รู้กี่ครั้ง ก็ไม่มีใครรับ
จนครั้งล่าสุดเสียงโทรศัพท์นั้นก็เงียบหายไปดื้อๆ ราวกับถูกตัดสายทิ้ง!
ชายหนุ่มจึงแจ้งความจำนงกับทางพนักงานตามเดิมคราวนี้จึงได้หมายเลขห้องพักที่ปีวราจองไว้สมใจหมาย ไม่รอช้าเขาจึงรีบจ้ำเท้าผ่านไปขึ้นลิฟต์ กดหมายเลขชั้น และออกจากลิฟต์อย่างเร็วก้าวไปตามโถงทางเดิน สายตามัวแต่สอดส่ายมองหาหมายเลขห้อง
จนกระทั่งปลายรองเท้าไปสะดุดกับสิ่งของบางอย่าง ซึ่งตกอยู่กับพื้น!
เขาเกือบจะเตะมันทิ้งแต่เมื่อก้มมอง พบว่ามันคือรองเท้าส้นสูงสีขาว เพียงเห็นแวบเดียว ก็จำได้ว่า มันคือรองเท้าคู่ที่ปีวราสวมเข้าไปในงานแต่ง
ไม่ผิดแน่...ปีต้องอยู่ที่ชั้นนี้แน่
เดินไปไม่กี่ก้าว เหลียวไปทางซ้ายพบหมายเลขห้องเป้าหมาย ‘1210’ จึงตรงแน่วเข้าไปทุบประตูรัวเร็วปากก็ะโเรียกผู้ที่เขาคาดหวังว่าอยู่ข้างใน
“ปีครับ...ปีอยู่ในห้องหรือเปล่านี่ผมยชญ์นะครับ”
เรียกอยู่อึดใจประตูบานนั้นก็เปิดแง้มๆไว้แค่พอที่ลำตัวของผู้เปิดจะยืนค้ำอยู่ตรงนั้นทว่าผู้ที่ยืนค้ำอยู่ตรงประตู ไม่ใช่ปีวรา
.......................................................
“ห้องนี้ไม่มีคนที่คุณกำลังตามหาผม้าพักผ่อน แล้วอย่ามาะโเรียกแบบนี้อีกนะครับ...ผมรำคาญ”
เ้าของเสียงผู้ยืนค้ำประตูจงใจพูดให้หนักแน่น ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เพื่อข่มผู้ยืนอยู่นอกห้องให้เกรงใจเลิกพล่ามอะไรต่อมิอะไรอยู่นอกห้องอย่างน่ารำคาญ
เขาทำเช่นนี้เจตนาเพื่อ้าช่วยเหลือเธอ...ก็เท่านั้น
“แต่ทางโรงแรมแจ้งว่าเธอพักอยู่ห้องนี้ไม่ผิดแน่ แล้วนี่ก็รองเท้าของเธอ ตกอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้อง”ยชญ์ชูรองเท้าสีขาวในมือ
“จะไปตามหาคนที่ไหนก็เื่ของคุณแต่ไม่ใช่ธุระของผม” เขาตัดบทอย่างไม่ใยดี พลันถอนเท้าออกตั้งใจงับประตู แต่มือข้างหนึ่งของยชญ์ยื่นมาขวางไว้อย่างรวดเร็ว
“คุณอยู่คนเดียวหรือไง”
ผู้อยู่นอกห้องพยายามมองฝ่าความมืดจากช่องว่างที่พอมีหลงเหลือ หวังจะสำรวจด้วยสายตารุกคืบและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเขียว แต่ผู้ยืนค้ำประตู ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ขึงตาใส่อย่างไม่กริ่งเกรงเช่นกัน
“นี่มันห้องพักของผมคุณกำลังล่วงล้ำสิทธิ์...เชิญ!!”
สิ้นคำ ผู้พูดจึงงับประตูอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าจะหนีบมืออีกฝ่ายหรือไม่ เพราะรู้ว่าอย่างไรฝ่ายนั้นก็ต้องชักมือกลับ แล้วก็เป็ไปตามคาด เมื่อมองผ่านรูตาแมวเห็นสีหน้าของผู้ไม่สบอารมณ์กำลังยืนฉุนเฉียว หันรีหันขวาง ปากขยับมุบมิบคงกำลังด่าสาดโครมใส่
ยชญ์หงุดหงิดไม่ถึงห้านาทีมองรองเท้าในมือ จึงทุ่มทิ้งลงกับพื้นอย่างแรง และเตะมันซ้ำจนกระดอนไปกระแทกข้างฝาแล้วเ้าตัวก็เดินจ้ำอ้าวหายลับไปจากทางเดิน
ชายหนุ่มผู้อยู่ในห้องจึงถอนใจอย่างหวุดหวิด...เพราะเขารู้เห็นมาตลอดว่ายชญ์กระทำการใดบ้างต่อผู้หญิงที่กำลังเหยียดกายกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงฤทธิ์มึนซึมบวกกับอาการซู่ซ่าในตัวเธอ เป็ผลจากยาบางชนิดแน่
เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดถึงต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอ!
แต่เมื่อคิดจะช่วยแล้วเขาจึงคิดเอาเองว่า จะต้องช่วยให้เธอรอดพ้นจากความคิดชั่ว สกปรกของคนผู้นั้นโดยไม่ทันเฉลียวใจคิดเลยว่า ความหวังดีของเขาเช่นนี้มันมีโอกาสที่ลูกศรจะย้อนเข้ามาปักตัว ก็ในเมื่อฤทธิ์ยาในตัวเธอมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
ซึ่งผลจากฤทธิ์ยาก็ทำให้เขาเห็นถึงอาการของมันได้เป็อย่างดีเมื่อไม่กี่นาทีก่อน...เขาถูกเธอโน้มรอบคอกดลงต่ำ จนริมฝีปากประกบแนบชิดครั้นจะขืนตัว ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแต่ใครเล่าจะหักห้ามความเคลิบเคลิ้มลงได้
จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของปีวราดังขึ้นถี่เสียจนเขาได้สติ รีบถอนริมฝีปากออกจากเธอ ‘ผมไม่ควรทำแบบนี้กับคุณ...คุณรับสายเถอะมีคนโทร.หาคุณ’
เขาบอกเธอและเตือนสติตัวเองให้ยับยั้งชั่งใจ แต่ก็ไม่คิดว่านอกจากเธอจะไม่ดูเสียด้วยซ้ำว่าสายเรียกเข้าเป็ใคร เธอยังกดตัดสายนั้นทิ้งโดยไม่ให้ความสนใจสักนิดเดียว
แล้วคำพูดของเธอก็ทำให้เขาแทบอึ้ง ‘คุณรังเกียจฉันหรือคะ’
เขายันหัวเข่าให้เด้งออกจากเตียงนอนยืนมองเธอในความมืด...รู้สึกสับสนปนเปไปหมดว่าควรจะปล่อยเลยตามเลยไปกับพฤติกามที่เกิดจากการ ‘มอมยา’ หรือไม่แต่ในความรุ่มร้อนในเืหนุ่มกลับเรียกร้อง ให้เขาผ่อนปรนความคิดแล้วสนองตอบต่อการกระทำนั้น
ทว่าความคิดนั้นก็ถูกตัดฉับด้วยเสียงเคาะประตูของยชญ์ นั่นจึงทำให้เขารีบปราดมาหน้าประตูส่องรู้เล็กลอดผ่านไปนอกห้อง เมื่อเห็นว่าคนผู้นั้นเป็ใคร เขาจึงหันไปทางเธอและส่งสัญญาณจุปากให้เธอเงียบเสียงลงด้วยรู้ว่าผู้ชายที่อยู่นอกห้องนั้นตามขึ้นมาด้วยเจตนารมณ์ใด
เื่ของยชญ์จบลงแค่นั้น...แต่เื่ของเขานี่ปะไรมันกำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง เมื่อหมุนตัวกลับมา พบว่าโคมไฟที่หัวเตียงเปิดสลัวส่องให้เห็นชัดถึงสรีระของผู้หญิงบนเตียง
ปีวราถอดชุดกระโปรงสีขาวพ้นตัวไปแล้วเหลือแต่ชุดชั้นในตัวกะจิ๋วหลิวซึ่งห่อหุ้มความงดงามในกายสตรีทั้งส่วนบนและส่วนล่างไว้อย่างมิดชิด
แต่มันกำลังจะเปิดเผยใน่นาทีแค่อึดใจข้างหน้าเมื่อมือข้างหนึ่งของเธอ กำลังปลดตะขอบราสีบานเย็นประดับลูกไม้สีดำอันชวนเซ็กซี่
เขาได้แต่ยืนตะลึงขณะที่หน่วยตาของเธอพราวไปด้วยความเร่าร้อน!
.............................................
7K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316101_39085446.webp)
