นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

       ดวงตาของซีนั่วหรี่เล็กลงทันใด โม่จ้านชะงัก นี่เป็นอันใดไปอีกแล้ว?

       “ท่านเจ้าเมืองเก๋อเหลยเกอหลี่..เขาคือน้องชายขององค์ราชาปีศาจ”

       โม่จ้านถึงกับสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างฉับพลัน

       น้องชายของราชาปีศาจ...มิเท่ากับว่า...

       “หากจะกล่าวให้ถูกต้องก็คือน้องชายบุญธรรมคนรองที่ค่อนข้างโตผู้นั้นขององค์ราชาปีศาจ หลบหนีมายังตรอกขี้เถ้าหลังจากองค์ราชาปีศาจถูกจับตัว”

       มังกรกึ่งมนุษย์จมสู่ห้วงแห่งความทรงจำอีกครั้ง สายตาทอดมองเพดานด้วยสีหน้าหนักอึ้ง

       “ถึงแม้เจ้าเมืองเก๋อเหลยเกอหลี่จะไร้ซึ่งพละกำลังในการต่อสู้ แต่กระนั้นก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านการค้า ไม่ว่าจะงานประมูลหรือแผนพัฒนาตำบลลมฝุ่นในระยะยาวล้วนแต่เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้น หลังจากที่องค์ราชาปีศาจถูกประหารชีวิต ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกพวกเราว่าหากเขาพยายามสุดความสามารถแต่ทว่ากลับยังมิอาจช่วยเหลือน้องชายออกมาได้ เช่นนั้นทำได้เพียงลงนรกไปหาพี่ชายเสียแล้ว”

       ความรู้สึกของโม่จ้านสับสนปนเปยิ่งกว่าเดิม ดูท่าทางน้องชายคนที่สามที่แลดูคล้ายสถานการณ์ดีที่สุดก็กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตครั้งใหญ่เช่นกัน

       “ข้าเพิ่งได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ด้านในมีคำเพียงคำเดียว--- ‘จวนจะพังทลาย’ ”

       “...หมาย หมายความว่าอย่างไร?”

       เมื่อเห็นสีหน้ามิน่ามองของซีนั่ว โม่จ้านรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีประการหนึ่ง

       “หมายความว่า น้องชายคนที่สามขององค์ราชาปีศาจใกล้จะอดทนต่อไปมิไหวแล้ว...”

       โม่จ้านเบิกตาโตทันใด ก่อนจะ ‘เด้ง’ ตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ภาพยามหมีเอ่อร์ร้องไห้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา โม่จ้านขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางสูดหายใจเข้าลึกหลายเฮือก ฝืนพยายามทำให้ตนสงบสติอารมณ์ลง

       “สิ่งที่พวกเราทำได้มีเพียงแค่ยื้อเวลาออกไปให้นานที่สุดเท่านั้น พยายามดึงดูดความสนใจของทางฝั่งสันตะสำนักเอาไว้ ต่อให้สามารถยื้อเวลาการกล่อมเกลาออกไปได้เพียงไม่กี่วัน กระนั้นก็ยังพอจะสามารถสร้างโอกาสเล็กน้อยให้เยวียเฮ่อเอ่อร์ได้”

       ซีนั่วผ่อนลมหายใจหนักๆ ออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนจะหมางเมินสายตาเจือความสับสนว้าวุ่นของโม่จ้านที่กำลังตกตะลึงอยู่ด้านข้างอีกครั้ง

       “เยวียเฮ่อเอ่อร์ถูกใจเจ้าเด็กน้อยนามหมีเอ่อร์ผู้นั้นยิ่งนัก... ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้ยอมเสี่ยงถูกเปิดโปงส่งคนมายังตรอกขี้เถ้าเพื่อสืบข่าวคราวเกี่ยวกับเก๋อเหลยเกอหลี่ก็เพื่อช่วยตามหาพี่รองให้หมีเอ่อร์ พยายามช่วยเขาประคองสติที่แม้ว่าจะหลงเหลืออยู่น้อยนิดของตนเองเอาไว้เพื่อต่อต้านการกล่อมเกลาล้างสมองของสันตะสำนัก”

        ปริมาณข้อมูลมากเกินไป โม่จ้านรู้สึกคล้ายว่าสมองของตนมีอุณหภูมิสูงเกินกว่าปกติอยู่บ้าง

       พระบุตรศักดิ์สิทธิ์ลำดับสองนามเยวียเฮ่อเอ่อร์ที่เขามองดูแล้วรู้สึกรื่นหูรื่นตาเพียงหนึ่งเดียวในสันตะสำนัก นึกมิถึงว่าจะชื่นชอบน้องชายลำดับสามของราชาปีศาจหรือพระบุตรศักดิ์สิทธิ์ลำดับสามหมีเอ่อร์?

       อีกทั้งยังดูคล้ายว่าหมีเอ่อร์กำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอย่างการล้างสมองของสันตะสำนัก เยวียเฮ่อเอ่อร์ทำเพื่อประคองสติของหมีเอ่อร์ มิเพียงแต่พยายามงมเข็มในมหาสมุทรในตรอกขี้เถ้า กลับยังสั่งให้คนส่งจดหมายมาขอความช่วยเหลือ?!

       “...คือว่า  จดหมายฉบับนั้นเชื่อถือได้หรือไม่?”  โม่จ้านไม่กล้าเชื่อเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมายถึงเพียงนี้

       ครั้นถูกโม่จ้านเอ่ยถาม ซีนั่วกลับเริ่มสงสัยในตนเองแล้วเช่นกัน รีบล้วงเอาใบส่งมอบภารกิจออกมามองดูอย่างละเอียดในทันที

       “บนจดหมายมีคำสั่งลับของเยวียเฮ่อเอ่อร์ นอกจากนั้นยังประกาศผ่านวิธีเร่งด่วนของกิลด์ คาดว่าคงจะสามารถเชื่อถือได้...อืม? ผู้ส่งคือผู้ใดกัน? เหตุใดเขาจึงรู้คำสั่งลับของเยวียเฮ่อเอ่อร์?!”

       ครั้นเห็นแววตาสงสัยของมังกรกึ่งมนุษย์ โม่จ้านขมวดคิ้วมองไปทางจดหมายลับบนโต๊ะเช่นกัน หนึ่งการปราดมองยังมิเท่าใด โม่จ้านนิ่งงันก่อนจะฝืนยิ้มออกมา ตามด้วยตบบ่าของซีนั่วเบาๆ

       “...เป็นของจริงแท้แน่นอน พวกเราจำต้องกำหนดแผนการรับศึกแล้ว”

       ลายมือบนจดหมายลับนั่นตนคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นลายมือของหวาเอ่อร์พ่อบ้านตระกูลเคอซือ ส่วนเรื่องที่ว่าเยวียเฮ่อเอ่อร์ติดต่อกับหวาเอ่อร์ได้อย่างไรนั้น ตนเองก็มิเข้าใจเช่นกัน ทว่าพิมพ์ลายน้ำเล่นแร่แปรธาตุที่สร้างสำเร็จภายในครั้งเดียวเช่นนั้นจะต้องไม่มีทางเป็นของปลอมอย่างแน่นอน

       “...แผนการรับศึกเช่นนั้นหรือ? พวกเรามิจำเป็นต้องใช้ของพวกนั้น...”

       ซีนั่วยกยิ้มอย่างสมเพชตนเองก่อนจัดการพับแผนที่บนโต๊ะเข้าหากัน

       “การสู้รบจนถึงวินาทีสุดท้ายคือชะตากรรมของพวกเรา ท่านจะพาเด็กๆ หนีไปได้ไกลเพียงใด นั่นจึงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด”

       “...ข้าน่ะหรือ หากยังมิถึงเวลาข้าเองก็มิรู้เช่นกัน...”

       มวลอากาศแปรเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งขึ้นมา มือของโม่จ้านที่เพิ่งยกขึ้นแข็งค้างกลางอากาศ ก่อนจะวางลงอย่างงุ่มง่าม

       “คำสาปนั้นเดิมทีเป็นเวทมนตร์แขนงหนึ่ง เพียงแต่ความเสียหายจากคำสาปที่ส่งถึงผู้ถูกร่ายนั้นอาจเป็นแบบต่อเนื่องหรือมีเงื่อนไข ซึ่งแตกต่างจากเวทมนตร์ทั่วไปที่ปรากฏผลขึ้นในทันที แต่กระนั้นยังคงต้องการความร่วมมือของพลังธาตุและการช่วยเหลือของวงเวทย์มิต่างกัน”

       ซีนั่วหลับตาที่รู้สึกอ่อนล้าและแห้งลง สีหน้าค่อนข้างสิ้นหวังอยู่บ้าง

       “หากแต่ความเก่งกาจของคำสาปสะกดรอยอยู่ที่ว่า มันยังคงทำงานต่อเนื่องเป็นเวลาหลายทศวรรษ และพวกเรามิเพียงแต่มิอาจหาวิธีคลายคำสาป ทว่าถึงขั้นมิรู้เสียด้วยซ้ำว่าวงเวทย์อยู่ที่ใด...ในสถานการณ์ที่สันตะสำนักสามารถเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของพวกเรา แต่ทว่าพวกเรากลับทำได้เพียงเก็บมือเก็บเท้าและถูกสังหารจนสิ้นซากหลังจากถูกพบเจอตัวเท่านั้น”

       “โชคดีที่คำสาปพวกนี้ติดต่อกันมิได้ ...ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ..ฮ่า..เอ่อ...”

       บรรยากาศหนักอึ้งเสียจนน่ากลัว โม่จ้านมิอาจทนฟังกระทั่งเสียงหัวเราะของตนเอง ทำได้เพียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเท่านั้น

       “จะว่าไป งานที่หัวหน้ากิลด์ซีนั่วหาได้ช่างชวนให้ผู้อื่นอิจฉาเสียจริง หัวหน้ากิลด์สาขาย่อยสองกิลด์มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปคิดอยากเป็นก็เป็นได้”

       “นั่นเป็นเพราะเก๋อเหลยเกอหลี่ใช้เส้นสายแนะนำข้าขึ้นไป บุรุษผู้นั้น ไม่ว่าเดินไปที่ใดล้วนแต่หาคนสนิทชิดเชื้อได้ทั้งสิ้น เรียกได้ว่าเข้าได้กับทุกฝ่ายโดยแท้”

       ซีนั่วไม่อยากให้โม่จ้านถูกอารมณ์เศร้าโศกของตนทำให้พลอยมีอารมณ์ร่วมไปด้วย จึงคล้อยตามหัวข้อสนทนา

       “เขามิเพียงแต่สามารถซื้อวัตถุดิบเวทมนตร์จำนวนมากจากคุณนายปู้หลันข่า ทว่ายังซื้ออัญมณีแหล่งพลังเวทอีกหลายชิ้นจากการประมูล...อ่อ ใช่แล้ว เพื่อเตรียมการเสียแต่เนิ่นๆ ข้าควรจะมอบอัญมณีแหล่งพลังเวทเอาไว้ให้ท่านเสียก่อน”

       เมื่อมองหินคริสตัลใสรูปร่างแปลกประหลาดไม่กี่ชิ้นกลางฝ่ามือ โม่จ้านพลันรู้สึกว่ายามนี้ตนกลายเป็นหนังสือเด็กที่มีชื่อเสียงในโลกปัจจุบัน ---  ‘หนึ่งแสนคำว่าทำไม’

       “เอ่อ... นี่คือ...”

       “มาถึงยามนี้แล้ว ท่านเก็บเอาไว้เถิด พลังเวทของท่านเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย ความปลอดภัยของเหล่าเด็กๆ ก็จะเพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน”

       ซีนั่วเผยรอยยิ้มขมขื่นก่อนจะปิดฝ่ามือของโม่จ้านเข้าหากันอย่างนุ่มนวล

       “หากงานประมูลถูกจัดขึ้นได้สำเร็จ ข้าจะพยายามประมูลมาให้ท่านอีกสักหลายชิ้น”

       “...ก็ได้ ขอบคุณ”

       ขอบคุณการบรรยายที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของท่านอาจารย์ซีนั่ว ศิษย์ละอายยิ่งนัก

       โม่จ้านเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนบนผนัง จัดการเก็บอัญมณีแหล่งพลังเวทลงในกระเป๋าด้วยความรู้สึกยุ่งเหยิง

       “ดึกมากแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อน”

       ซีนั่วพยักหน้า ส่งโม่จ้านเดินออกจากห้องผ่านทางสายตา ทว่าอีกฝ่ายเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตูกลับคล้ายจะนึกบางสิ่งขึ้นได้จึงหันกลับมาอีกครั้ง

       “ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถามสุดท้าย สัตว์ปีศาจที่จับตามองพวกเราในป่าไร้นามมีความเกี่ยวข้องกับท่านหัวหน้ากิลด์ซีนั่วใช่หรือไม่”

       “...เอ่อ สมแล้วที่เป็นท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ รับรู้ได้ตั้งแต่ต้นแล้วสินะ..”

       ซีนั่วเกาศีรษะก่อนเผยรอยยิ้มที่ค่อนข้างซับซ้อน

       “ขณะเดียวกับที่องค์ราชาปีศาจถูกประหาร  สหายผู้ภักดีที่สุดของเขาก็ได้ติดตามผู้เป็นนายไปด้วยเช่นกัน”

       “...เจ้านั่นคือลูกของสิงโตสายฟ้าลายจุดสีขาวขั้นเก้า นามว่าหลินเค่อซือ ยามนี้ยังเป็นเพียงขั้นเจ็ดเท่านั้น”

       ใบหน้าของซีนั่วเปี่ยมด้วยจินตนาการ หวนนึกถึงวันวานที่ร่วมรบกับองค์ราชาปีศาจ

       สัตว์เลี้ยงขั้นเก้าของราชาปีศาจ...

       โม่จ้านกลืนน้ำลาย ตนเพิ่งจะเคยได้ยินว่ามีสัตว์ปีศาจระดับนี้เป็นครั้งแรก ไม่ต้องนึกก็รับรู้ได้ว่าน่าหวาดกลัวเพียงใด

       “เพียงแต่ข้าพามันกลับไปอยู่ในป่าดั้งเดิมแล้ว หากอยู่ในตรอกขี้เถ้ามีแต่จะทำให้มันพลอยลำบากไปด้วย”

       ซีนั่วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง โม่จ้านพยักหน้าสื่อความหมายว่าเข้าใจ จากนั้นจึงผลักประตูแผ่วเบาแล้วเดินออกไป