Chapter 8
ตัวผลิตเงิน
ณ จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย
“แม่ขา...อันชอบชุดนี้จังเลยค่ะ อยากได้”
อันปันนักศึกษาจบใหม่ที่ยังไม่มีงานทำ เธอเกาะแขนแม่และพากันมาเดินที่ห้างพร้อมกับหยิบชุดสวยสวยราคาหลักร้อยเกือบพันขึ้นมา
“แม่จะเอาเงินจากไหนล่ะ อันก็รู้ว่าตอนนี้พ่อล้มละลายไม่เป็ท่าต้องมาอาศัยอยู่ที่บ้านเราเนี่ย”
หญิงวัยกลางคนกอดอกยู่หน้าไม่พอใจ บ้านหลังนี้ที่หมายถึงที่จริงก็เป็บ้านจากเงินของผู้เป็สามีนั่นแหละ เขาซื้อให้เธอและมาหาแค่บางเวลาเพราะตัวเขานั้นต้องอยู่กับบ้านใหญ่ที่กรุงเทพ แต่ตอนนี้สามีของเธอล้มละลายและภรรยาหลวงก็เสียไปหลายปีแล้ว
“ปกติพ่อก็ให้ได้นี่คะ พ่อไม่มีเงินติดตัวเลยเหรอ?”
อันปันเด็กสาววัยยี่สิบสี่ปียู่หน้าไม่พอใจพร้อมกับมองชุดตรงหน้าที่เธออยากจะใส่เสียเต็มประดา
“ลำพังแค่ค่าใช้จ่ายในบ้านมันก็จะไม่พอแล้วลูก นี่ก็ต้องรอทางลูกเมียหลวงส่งเงินมาให้จากอเมริกาอีก”
“พี่เค้าชื่ออะไรนะคะแม่ เหมือนแม่เคยพูดแต่ว่าหนูลืมไปแล้ว”
อันปันรู้สถานะดีว่าเธอเป็เพียงลูกเมียรองจึงไม่เคยไปยุ่งระรานกับครอบครัวพ่อที่กรุงเทพเลย
“จะไปสนใจมันทำไม รู้แค่ว่ามันส่งเงินมาให้เราใช้ก็พอแล้ว”
“แม่ก็...ยังไงพี่เค้าก็อุตส่าห์ทำงานหาเงินส่งให้พ่อตอนพ่อล้มละลายนะคะ”
อันปันว่าอย่างนั้นพร้อมกับมองหน้าแม่ ไม่อยากให้มีความเกลียดชังต่อกันเพราะแค่แม่เธอเป็เมียน้อยบ้านนั้นมันก็ผิดมากแล้ว
“แล้วไงใครสน...ก็พ่อแกส่งมันไปเรียนตั้งอเมริกา ดูสิอันปันลูกแม่ยังได้เรียนอยู่ไกลสุดก็แค่เชียงใหม่อยู่เลย”
“เรียนใกล้บ้านมันก็ดีแล้วนี่คะหนูจะได้กลับมาหาแม่บ่อยๆ ขืนไปอยู่อเมริกาหนูได้สามีฝรั่งไม่กลับบ้านขึ้นมาแม่คิดถึงแย่นะ”
“หึ ยัยเด็กบ๊อง...พี่สาวแกน่ะชื่อเอมี่ แต่ก็ไม่ต้องไปนับญาติอะไรนักหรอกเพราะยังไงก็ไม่ใช่พี่แท้ๆสักหน่อย”
“รู้แล้วค่ะ...งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อของกลับไปทำกินกันที่บ้านดีกว่านะคะแม่ จะได้เอาไปให้พ่อด้วย”
“อือ ก็ได้”
สองแม่ลูกพากันจ่ายตลาดซื้อของในตลาดพร้อมกับขับรถมอเตอร์ไซค์พากันกลับไปยังบ้านสวน
“กลับมาแล้วค่ะ”
ภรรยาน้อยอย่าง‘สีรุ้ง’ พากันเดินเข้ามากับลูกสาวก็พบกับสามีกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน
“กลับมาแล้วเหรอ...วันนี้ทำอะไรกินกันล่ะ”
“น้ำพริกกับผักต้มแล้วก็ปลาทูทอดค่ะพ่อ”
อันปันตอบเสียงแ่ ทั้งที่อาหารการกินเมื่อก่อนสมัยพ่อเธอยังทำธุรกิจมันดีกว่าตอนนี้แท้ๆ
“งั้นเหรอ ที่จริงเอมี่พี่สาวของลูกเพิ่งจะโอนเงินมาให้ เดี๋ยวพ่อว่าเราสั่งพิซซ่ามากินกันดีกว่าวันนี้”
อธิปเอ่ยบอกกับลูกและภรรยาซึ่งเป็บ้านสอง ส่วนบ้านแรกที่เป็ภรรยาหลวงนั้นเสียชีวิตไปได้หลายปีแล้วส่วนลูกสาวเพียงคนเดียวที่อยู่ในสมรสอย่างถูกต้องก็ถูกส่งไปเรียนและหาเงินที่อเมริกา
เอมิกาไม่เคยรับรู้ถึงการมีชีวิตของสองแม่ลูกนี้มาก่อน เธอยังคงส่งเงินให้พ่อใช้อยู่ตลอดโดยที่ไม่รู้เลยว่าพ่อเสวยสุขอยู่กับภรรยาน้อยและแอบแทงข้างหลังแม่เธอมานับสิบยี่สิบปี
“จริงเหรอคะ!...ดีจังเลย หนูเอมี่นี่ทั้งขยันทั้งน่ารักเลยนะคะ”
สีรุ้งพอใจที่เงินถูกส่งมา เธอรีบเดินเข้าไปกอดแขนสามี ส่วนอันปันก็ยิ้มหยีตารีบเข้าไปกอดแขนพ่อ
“ดีจังเลยนะคะพ่อ เดี๋ยวอันไปหางานทำที่เชียงใหม่แล้วส่งเงินมาให้พ่อกับแม่บ้างดีกว่า”
“ไม่ต้องเลยยัยอัน อยู่กับพ่อแม่ที่บ้านสวนนี่แหละ จะไปทำงานไกลบ้านให้มันเหนื่อยทำไม ช่วยแม่ขายของในส่วนนี้ก็พอแล้ว”
สีรุ้งว่าอย่างนั้นแล้วข่มตาดุ เื่อะไรจะต้องให้ลูกเธอมาทำงานหนักส่งเสียเลี้ยงดูอยู่ นี่มันหน้าที่ของเอมิกาไม่ใช่หน้าที่ของอันปันลูกสาวของเธอ
“นั่นสิ อันปันอยู่กับพ่อกับแม่ก็ดีแล้วลูก พี่เอมี่เขาทำงานอยู่อเมริกายังไงค่าเงินมันก็มากกว่าเรา ขืนไปอยู่เชียงใหม่ก็ไหนจะค่าหอค่าน้ำค่าไฟจะเหลือสักกี่แดงกันเชียว”
ว่าอย่างนั้นพร้อมกับลูบหัวลูกสาวคนเล็กอย่างเต็มรัก
สำหรับอธิปผู้เป็พ่อแล้ว ตอนนี้เขาเทตัวและใจมาอยู่กับบ้านภรรยารองซึ่งก็คือสีรุ้งและอันปัน
เอมิกามีหน้าที่เป็แค่ตัวผลิตเงินเท่านั้น....
ทางด้านของเอมิกา
ณ วิลล่าหรู รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
วิลล่าสุดหรูสไตล์โมเดิร์น บ้านทั้งหลังเป็สีขาวสะอาดตาสลับกับสีไม้ดูอบอุ่นทั้งยังมีกระจกแทบจะรอบตัวบ้าน
ด้านหลังของตัวบ้านมีระเบียงกระจกยื่นออกไปและติดกับทะเลสาบน้ำเค็มซึ่งเป็จุดเชื่อมไปยังมหาสมุทร หากล่องเรือแล่นออกไปก็คงจะได้พบกับกิจกรรมน่าหฤหรรษ์
“มีเรือด้วยเหรอคะเนี่ย...”
เธอเดินจับแขนแกร่งเข้ามา ถึงแม้จะรู้ว่าไบรอันก็รวยมาก แต่ก็อดอึ้งไม่ได้จริงๆที่ได้เห็นบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ขนาดนี้
มาเฟียนี่รวยกันจริงเลยนะ น่าอิจฉาชะมัด
หญิงสาวอดีตพนักงานบริษัทการเงินขนาดเล็กในนิวยอร์คได้แต่ชื่นชมบ้านหลังนี้รวมไปถึงทะเลสาปน้ำเค็มด้านหลังที่มีเรือยอร์ชสีขาวลำขนาดกลางอยู่ด้วย
“อือ ซื้อเอาไว้เผื่อมาใช้”
เขายักไหล่อย่างไม่คิดอะไร ซื้อมาไว้ก็จริงแต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้สายตาก็เป็แบบนี้ไปซะก่อน
“บ้านคุณนี่...สวยมากเลยนะคะ”
เธอชื่นชมออกมาจากใจจริง ทั้งใหญ่ ทั้งสวย ที่นี่จะตกแต่งออกแนวสมัยใหม่และมีสวนเล็กๆอยู่ด้านหน้า ต่างจากคฤหาสน์ที่นิวยอร์คที่ออกจะเป็สไตล์เก่าแต่หรูหรา
“เข้าไปด้านในกันเถอะ”
ไบรอันให้หญิงสาวพาเดินเข้าไปด้านในและขึ้นไปยังชั้นสองของวิลล่าหรู ที่นี่มีแม่บ้านอยู่หนึ่งคนคอยดูแลความเรียบร้อย
วันนี้ไบรอันมีบอดี้การ์ดมาดูแลถึงสองคนซึ่งก็คือเจเรมี่ที่คอยดูประจำอยู่แล้วกับผู้ชายอีกคนชื่อว่าไมเคิล
“พักผ่อนกันตามสบายเลยไมเคิล เจเรมี่ เดี๋ยวกูจะอยู่กับเอมิกาเอง”
“ครับนาย”
ทั้งสองคนขานรับก่อนที่จะพากันพักผ่อนตามอัธยาศัยโดยมีห้องพักไว้รองรับอยู่แล้ว
“อยากจะออกไปสูดอากาศด้านหลังหน่อยมั้ยคะ ฉันเห็นมีที่นั่งด้านนอกตรงระเบียง”
ระเบียงที่ว่าก็คือระเบียงที่ยื่นออกไปและมีรั้วกระจกประมาณเอวกั้นเอาไว้ซึ่งติดกับทะเลสาบน้ำเค็มและมีเรือยอร์ชจอดอยู่
“ก็ดี...สูดอากาศบริสุทธิ์หน่อยไหนๆก็มาถึงฟลอริดาแล้ว”
เธอประคองเขาเดินมาที่ระเบียงด้านหลังแต่ก็ต้องใอย่างสุดขีดเมื่อเจอสัตว์ร้ายไม่พึงประสงค์
“ว้าย!”
“เป็อะไรไป!”
ไบรอันรีบเอ่ยถามหญิงสาวข้างกาย เขาเองก็มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น อยากจะช่วยอะไรก็ช่วยไม่ได้
“คุณไบรอันคะ! อย่าเดินไปค่ะ มีสัตว์แปลกๆเดินขึ้นมาบนระเบียง!”
เอมิการีบดึงแขนแกร่งเอาไว้ไม่ให้เขาเดินไปใกล้เ้าสัตว์แปลกปลอมนั้นมากกว่านี้
“ตัวอะไร!? เอลิเกเตอร์ แรคคูน รึว่าอีกัวน่า?”
แม้สายตาจะมองไม่เห็นแต่ไบรอันก็รีบใช้มือดันเอมิกาไว้ไม่ให้เดินไปใกล้เ้าสัตว์ประหลาดมากกว่านี้ ที่เขาเดาได้เพราะสัตว์ทั้งสามนี้สามารถพบได้ง่ายในฟลอริดา
“เกิดอะไรขึ้นครับนาย! อ้าว! โถ่ เ้าอีกัวน่าเดินเข้าวิลล่าอีกแล้ว ไปๆ ไปเลย”
เจเรมี่เดินเข้ามาก็พบว่าเอมิกาสาวผู้ดูแลกำลังร้องใอีกัวน่าตัวใหญ่โตที่เดินเข้ามาอาบแดดที่ระเบียงวิลล่า
“โถ่...ใหมดเลยค่ะ สรุปไอ้เ้านั่นคืออีกัวน่าหรอกเหรอคะ”
เอมิกาจับหน้าอกตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโล่งใจ
“ใช่ครับ พบได้ทั่วไปในแถวนี้ ไม่ต้องใครับ”
เจเรมี่ว่าอย่างนั้นก่อนจะเดินจากออกไป
เอมิกาประคองร่างแกร่งพาเขาไปนั่งที่ระเบียงซึ่งมีโต๊ะกลมสีขาวพร้อมเก้าอี้สองตัว เป็โต๊ะเล็กๆที่ถูกนำมาตั้งไว้เพื่อให้จิบน้ำชาชมวิวทะเลสาบเชื่อมมหาสมุทร
“ใแย่สินะ ปกติของแถวนี้ล่ะพวกสัตว์แปลกๆ”
“นั่นสินะคะ...ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เอ่อ คุณไบรอันอยากจะรับน้ำชามั้ยคะ”
“ไม่ล่ะ เธอนั่งอยู่กับฉันตรงนี้แหละไม่ต้องไปไหน”
เขาแค่อยากให้หญิงสาวนั่งอยู่ด้วยกันเป็เพื่อน
“ค่ะ”
เธอนั่งชมวิวทอดไกลไปยังทะเลสาบน้ำเค็ม นานมากแล้วที่ไม่ได้มาพักผ่อนแบบนี้เพราะต้องมัวหาเงินมาจุนเจือครอบครัวซึ่งก็คือพ่อของเธอที่อยู่ประเทศไทย
“ชอบที่นี่มั้ย?”
“คะ? เอ่อ ชอบค่ะ บรรยากาศก็ดี วิวทะเลก็สวย”
เอ่ยชมจากใจจริง
“เธอเป็ผู้หญิงคนแรกที่ฉันพามาที่นี่”
“เอ๋? งะ งั้นเหรอคะ...”
“มานี่สิ”
“หืม?”
เอมิกาสงสัย เขาจะให้เธอทำอะไร
“มานั่งบนตักฉัน”
“มะ มันจะดีเหรอคะ”
หญิงสาวรู้สึกไม่มั่นใจว่าเธอควรจะทำสิ่งนั้นจริงๆงั้นเหรอ?
“อือ มาเถอะ”
ไบรอันในตอนนี้ก็เหงาเปลี่ยวใจ เอมิกาเข้ามาได้ถูกจังหวะเวลาพอดิบพอดี
หญิงสาวตัวเล็กในชุดเดรสสดใสสีเหลืองแขนตุ๊กตายาวกรอมเข่าเดินเยื้องย่างกายเข้าหาไบรอันแล้วนั่งลงบนตัก
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
เสียงใจดวงน้อยของเอมิกาเต้นรัวเร็ว....ไม่รู้ทำไมจิตใจมันถึงหวั่นไหวแปลกๆ เพราะเขารวยงั้นเหรอ? รึเพราะว่าเขาหล่อ?
เรือนร่างเล็กนั่งลงบนตักแกร่ง
มือหนาเลื่อนขึ้นโอบเอวเล็ก
“หอมไปทั้งตัว...”
เขาสูดดมความหอมจากดอกไม้สาวที่กำลังผลิบานแรกแย้ม เธอทั้งสวย ทั้งหอม เหลือแค่ลองชิมว่าจะหวานหรือไม่...
ไบรอันได้แต่จินตนาการใบหน้าสวยว่าเป็เช่นไร สักวันเขาจะต้องหายจากอาการสายตาเลือนลางนี้ให้จงได้
“คุณไบรอัน...อุ๊บ..”
เขาจับเรียวหน้าสวยให้หันเข้าหาแล้วประกบปากจูบลงอย่างดูดดื่ม
เรียวปากเล็กถูกกลืนกินโดยมาเฟียหนุ่ม เขาดึงดอมตักตวงความหอมจากอุ้งปากเล็กนั้นอย่างพึงพอใจ
รอยจูบหวานๆของผู้ดูแลสาวท่ามกลางบรรยากาศของฟลอริดาที่เต็มไปด้วยทะเลและกลิ่นไอของทรายกับมหาสมุทร...
“อ่า...หวานจริงๆ ฉัน้าเธออย่างบอกไม่ถูก”
“คะ คุณไบรอันกำลังจะสื่ออะไรคะ?”
เธอมองหน้าเขาแล้วเอ่ยถามหาความชัดเจนว่าไบรอัน้าอะไรกันแน่
“ฉัน้าเธอ”
“....”
“ขึ้นไปบนห้องกัน”
“!?”
5K
![กลเม็ดเด็ดพรายรัก [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560828339_54501098.webp)
