ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตั้งท้องบุตรของท่าน

บทที่ 43 (30%)-ปัญหาที่เกิด

นับตั้งแต่วันนั้น เหมยกุ้ยก็ไม่ได้เห็นใบหน้าของเสวี่ยนซื่ออีกเลย

นางร้อนใจนักกับการเข้าใจผิดกันในครั้งนี้ นางต้องการพบหน้าเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับหายไป กระทั่งโรงทอผ้าก็ไม่มาเยือน และนางรู้ดีว่าตนไม่มีสิทธิ์ไปตามหาเขาที่บ้าน

เหมยกุ้ยอยากอธิบายหลายอย่างให้คุณชายเสวี่ยนซื่อเข้าใจ แต่แท้จริงแล้วนางกลับไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี

ถ้าเจอคุณชายเสวี่ยนซื่ออีกครา...ควรต้องเอ่ยอะไรไม่ให้บุรุษผู้นั้นเสียใจไปมากกว่านี้กัน?

ลังเลและกังวลอยู่หลายวัน ท้ายที่สุดเหมยกุ้ยก็ยังคงหาคำตอบของคำถามนี้ไม่ได้

.

.

หานโจวอุ้มซือซือน้อยที่กำลังเอานิ้วเข้าปาก เด็กวัยเกือบห้าเดือนเติบใหญ่ขึ้นทุกวัน หากกระนั้นเค้าโครงใบหน้าและรูปร่างก็ยิ่งชัดเจน

หากมิใช่บิดาแล้วจะเหมือนใครไปได้

ทว่าสิ่งที่หานโจวกำลังให้ความสนใจที่สุดมิใช่บุตรชายในอ้อมแขน เขากำลังมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังนั่งหุงข้าวอยู่ในครัว

"เจ้าเป็นอะไร" เขาเอ่ยปากถามหลังเห็นท่าเหม่อลอยของนาง ความกังวลผุดขึ้นมาในใจ

อันที่จริงก็เห็นนางเป็นเช่นนี้ได้ราวสามวันแล้ว คราแรกคิดว่าเหมยกุ้ยเหนื่อยเขาจึงคิดดูแลลูกให้มากกว่าเดิม แต่พอเวลาพ้นผ่านก็ทำให้รับรู้ว่าความคิดของตนผิดพลาดไป

เหมยกุ้ยหันไปตามเสียงที่เอ่ยถาม นางมองบุรุษที่ยืนตรงหน้า ทันใดนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

รู้ดีว่ามิอาจโทษเขาได้เพราะสิ่งที่นางทำอย่างเช่นการหนีมาก็เป็นเรื่องที่ผิด

หญิงสาวเพียงเหนื่อยใจ กระทั่งรู้สึกอ่อนล้า

"ท่านออกไปก่อนได้หรือไม่"

"ออกไปไหน" หานโจวถามอย่างงุนงง

เหมยกุ้ยลุกขึ้นแล้วเป็นฝ่ายอุ้มลูกออกมา น้ำเสียงอ่อนล้าดังแผ่วเบา "...ได้โปรด...ไม่ต้องมาหาข้าสักพักได้หรือไม่เจ้าคะ"

____________________________________________________________

ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆเลยมาสั้นๆ งานรัดตัวเลยเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าตอนต่อไปจะพยายามปั่นมายาวๆกว่านี้ น่าจะพรุ่งนี้ไม่ก็วันศุกร์อัพนะเจ้าคะ ขอเวลาเคลียร์ตัวเองก่อนเน้อออ