เป็นตัวร้ายเทพทรูทั้งที ต้องมีเหล่านางเอกเป็นฮาเร็มบ้าง

" พี่ต้องไปช่วยประเทศ นาโมดิก ก่อนนะ ที่นั่นกำลังมีผู้ก่อการร้ายอาละวาด เข้าไปยึดโรงเรียน แล้วจับเหล่าเด็กๆ เป็๲ตัวประกัน เอ็งอยู่เฝ้าบ้านให้ดีๆล่ะ " เซดิกันกล่าวก่อนจะบินออกไปอย่างซุปเปอร์แมน

ใช่แล้วครับนั่นเป็นท่าเกียร์ 2 ของพี่ผม ทำให้มีพลังเหมือน คุณซุป ทั้งปล่อยพลังออกจากตาได้แล้วยัง พ่นลมหายใจมังกรออกมาทำลายกำแพงได้อีกต่างหาก คิดแล้วขนลุก นี่พี่ผมจะเลิกเป็นคนแล้วเรอะ
ในขณะที่คิดว่าจะอยู่บ้านเล่นเกมส์ ปาจิงโกะ ก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
แต่น แต๊ แต๊ แต้น แต่น แต๊ แต๊ แต้น
ผมจึงรีบไปรับทันที คนที่โทร.มาคือ โมริชิมะ หวานใจของผมเอง
" วันนี้ทางมหาลัยจะจัดทัศนศึกษาดันเจี้ยน 100 ชั้น มีสาวๆต่างคณะมาตรึม นายอย่าลืมมาละ จะได้จับก้นสาวๆ อย่าง เดลาเนีย ดาวมหาลัย ด้วย"
" ถ้า เดลาเนีย ไปด้วยผมคงอด จับก้นสาวๆแน่ แต่ไปทัศนศึกษารึ น่าสนุกดี จะลองไปก็ได้" ผมตอบ โมริชิมะ หวานใจไป นี่คงเป็นเดทครั้งแรกของเรานับจากจูบ เมื่อวันวาเลนไทน์ ปีก่อน
ผมตรงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นนักศึกษามหาลัยทันที แล้วรีบเดินทางออกจากบ้าน ด้วยความเร็วแสง
ไม่ช้าหลังจากนั้น ผมก็เดินทางมาถึงมหาลัย และกำลังหน้าตาตื่น เมื่อ มีหญิงสาวมาทัก เธอคือ อากิฮะ เด็กสาว ม.ปลาย ที่ผมเจอเมื่อวันก่อน
" ท่านเทพ เซริว วันนี้จะไปไหนเหรอ ไม่มาเล่นเกมส์ที่ร้านเกมส์ โปเตโต้ สมาย อีกแล้วเหรอ " อากิฮะ กล่าว
" วันนี้ พี่ต้องไปทัศนศึกษากับเพื่อน ไม่มีเวลาว่างไปเล่นเกมส์หรอกนะ ไว้วันหลังแล้วกัน " ผมกล่าว
" นี่พี่รู้ยัง ตัวละคร นักธนู มัลลิฟา ได้รับความนิยมอย่างสูงภายในคืนเดียว หลังจากคลิปของพี่ ถูกอัพลงใน ยูทูป มียอดไลน์ ถึง 10 ล้านวิวเลยนะ "
" เหอๆ " ผมหัวเราะขำแห้งๆ ก่อนจะลา อากิฮะ ที่กำลังจะไปเล่นเกมส์ แล้วรีบไปขึ้นรถทัวน์ ของคณะ เพื่อไปทัศนศึกษา
ที่นั่นผมเจอ โมริชิมะ หวานใจของผม กับมีอา หัวหน้าห้องกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่
" นี่นายรู้ตัวรึป่าวว่าทำให้พวกเราคอยตั้ง 15 นาที รู้ตัวไหมว่าสายแล้ว " ทั้งโมริชิมะ กับ มีอา ต่างว่าผมพร้อมกัน
" ตุ้ยปู้ฉี่ หว่อไหลฉือเลอ ( ขอโทษที ผมมาสายครับ ) " ผมตอบขอโทษ ภาษาจีนไป เพราะติดมาเวลาดู อนิเม จีน ที่กำลังฮิตในตอนนี้
" ถ้างั้นไปนั่งที่นั่งด้านหน้าเถอะ ที่ตรงนี้ไม่ว่างแล้ว " มีอากล่าว แล้ว โมริชิมะ ก็ทำหน้าเห็นด้วย สงสัยแบบนี้ พอถึง วาเลนไทน์ปีหน้า ผมต้องสั่งสอนโมริชิมะ หน่อยแล้ว เช่นการ ตบจูบ เป็นต้น
เมื่อผมมาถึงที่นั่งด้านหน้า ผมก็เห็น สาวน้อย ผมสีแดง หน้าตาสวยงามราวนางฟ้า มีเพียงโมริชิมะที่สู้ได้ มานั่งอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งที่นั่งด้านข้างเธอกำลังว่างอยู่ ด้วยนิสัยแบบเด็กๆของผม ผมจึงนั่งข้างๆเธอโดยไม่ขออนุญาติ แล้วถามเธอว่า
" นี่เธอ เป็นเด็กคณะไหนเนี่ย ไม่เคยเห็นหน้าเลย " แล้วเธอก็สะบัดผมสีแดง ดูน่ารัก ก่อนตอบกลับมาว่า
" ชั้นเป็น นักศึกษาที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมาน่ะ มีชื่อ คาโอรุ ยินดีที่ได้รู้จัก "
" ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ผมเซริว เซอาดีน ครับ เป็นน้องชายของวีรบุรุษกู้โลก "
" พี่ชายตัวเองก็ยังไม่รู้จักชื่อเหรอ เรียกเป็น วีรบุรุษกู้โลกเลย " คาโอรุ
" นี่เธอ เรียกชื่อท่าน เซดิกัน ดีๆนะ เขาเป็น ผู้กล้าในตำนาน หน้าหล่อ พ่อรวย มีข้อเสียแค่อย่างเดียว คือ มีน้องชายติงต๊อง ก็เท่านั้น " มีอาพูดแก้ต่างให้เซดิกัน พี่ชายผมจนออกนอกหน้า
" อ๋อเหรอ ชั้นเพิ่งรู้จักชื่อ เซดิกัน เซอาดีน ก็วันนี้เอง " คาโอรุ กล่าวอย่างไม่กลัวมีอา ซึ่งมีอาเองก็รู้คำตอบอยู่แล้ว ก็พลังพิเศษของเธอคือการมอง อนาคตนี่นา
แล้วการทะเลาะเล็กๆของพวกผู้หญิง ก็ดำเนินต่อไป อย่างเมามันส์ ในขณะที่รถทัวน์ กำลังแล่นแบบเอื่อยๆ ไปจนถึง ทางเข้าดันเจี้ยน 100 ชั้น
เมื่อมาถึง นักศึกษาทั้งหมดก็ลงจากรถ ดูเหมือนว่า การมาทัศนศึกษาครั้งนี้ จะมีสาวๆต่างคณะ มากันเต็มคันรถ น่าเสียดายที่ เดลาเนียมาด้วย ไม่งั้นผมจะหยุดเวลา แล้วจับก้นสาวๆที่ผมชอบใจ ตามสะดวกเลย
" นี่ เซริว ฟังอยู่รึป่าว " คาโอรุกล่าวอย่างช้าๆ แล้วกล่าวต่อ
" ชั้นรู้สึกถูกชะตากับนายมาก เหมือนออร่าของเราเข้ากันนะ ลองไปตรวจที่เครื่องวัดออร่า ผู้มีพลังพิเศษ ดีไหม "
" แล้วเธอ เลเวลอะไรอะ คาโอรุ "
" ชั้น Lv.5 คาโอรุ แลงเร่ " คาโอรุ กล่าวตอบ
" Lv.5!!!! " ผมตกตะลึงอย่างมากที่สาวน้อยผมสีแดงตรงหน้า เป็นถึง Lv.5 นี่ผมกำลังคุยกับสัตว์ประหลาดอยู่เหรอเนี่ย
การจัดอันดับของคนทั้งประเทศไทย มีเพียง 7 คนเท่านั้นที่มีพลังถึง Lv.5 และคนที่แข็งแกร่งที่สุดของ Lv.5 ก็คือพี่ชายผมเอง
****
30 นาทีต่อมา...เราก็มาหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนนรกทั้ง 100 ชั้น ซึ่งการทัศนศึกษาครั้งนี้ เจ้าหน้าที่จะนำทางพวกเราลงไปถึงชั้นที่ 20 เท่านั้น เพราะไม่มีพี่ชายผมมาด้วย
" เอาล่ะนักเรียนทุกคน เดินตามหลังอาจารย์มานะ " อาจารย์ เบียทริช กล่าวเสียงหวาน เธอใส่แว่นตากรอบทอง แถมมีลักยิ้มที่ชวนให้ผู้ชายหลงใหล จนกลุ่มผู้ชายในคณะมีการแอบให้คะแนนเธออย่างลับๆว่า เธอเป็นผู้หญิงที่บั้นท้ายสวยที่สุดในประเทศไทย แน่นอนว่าผมเคยแอบจับบั้นท้ายเธอแล้ว มันนุ่มนิ่มมากอย่างที่เขาว่าจริงๆ
" นายกำลังคิดทะลึ่งอะไรอยู่เหรอ เซริว " คาโอรุ กล่าวเพราะเห็นผมยืนเหม่อ
" ป่าวครับ ผมกำลังคิดถึงพี่ชายที่แสนดีอยู่ครับ " ผมกล่าวแก้ตัวแบบแนบเนียน
" นายเคยมีความฝันอย่างชั้นบ้างมั๊ย? " คาโอรุกล่าวถามผมอีกครั้ง ด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุย
" ฝันอะไรครับ "
" ฝันว่ามีผู้ชายมาจีบ แล้วเขาก็มอบดอกไม้ 7สีให้ชั้น แล้วพวกเราก็สัญญากันว่า โตขึ้นจะแต่งงานกัน " คาโอรุ
" ผมเคยฝันอย่างงั้นเหมือนกันครับ คาโอรุ มันเป็นฝันเมื่อ 10 ปีก่อน ก่อนที่ผมจะได้พลังนี้มา จริงมั๊ย โมริชิมะ "
โมริชิมะ ที่ได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว แล้วตอบ อืมๆ รับสมอ้างว่าเป็นเด็กผู้หญิงคนที่เซริว สัญญาว่าจะแต่งงานด้วย เมื่อโตขึ้น เพราะเธอเองก็อยู่ในฝันนั้นเช่นกัน แต่เธอเป็นคนยืนมอง ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังแลกดอกไม้ 7สี ให้กันและกัน ตอนหลังเธอเพิ่งรู้ว่า เด็กผู้ชายที่เธอเห็นในฝัน ก็คือ เซริว แต่เพราะเธอรักเขามาก จึงได้รับสมอ้างว่าเด็กผู้หญิงคนนั้น ก็คือเธอ
หลังจากพวกเราพูดล้อเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน อาจารย์ เบียทริช และเจ้าหน้าที่ ราฟ ก็พาพวกเราทัวน์ จนลงมาถึงชั้นที่ 20
" ที่พวกเธอกำลังเห็นอยู่ทางด้านขวา ชาวบ้านเรียกมันว่า ก็อบลิน ถ้าพวกเธอไม่ระวัง อาจถูกมันฆ่าได้นะ " เจ้าหน้าที่ราฟ กล่าวเขามาเป็นมัคคุเทศน์ ในงานนี้ และมีหน้าที่ระวังเด็กนักศึกษาถูกพวกก็อบลินโจมตี
" ตัวเท่าเด็ก 10 ขวบเนี่ยนะ " แองเจิ้ล กล่าวแล้วหัวเราะ เขาเป็นหัวโจกท์ เด็กเกเรประจำมหาลัย ไม่ช้า เด็กนักศึกษาคนอื่นก็ขำ ตาม
แต่ทว่า... ความขำก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อพวกก็อบลิน หันมาเห็น และเริ่มโจมตี
" ระวัง เด็กๆ ด้วย " เจ้าหน้าที่ราฟ กล่าว เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ ปกติแล้ว พวกก็อบลินจะอยู่อย่างสงบ และไม่เข้ามาทำร้าย นักท่องเที่ยวที่เข้ามาชมถ้ำ แต่วันนี้มันกลับโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
" สงสัยก็อบลินคิงส์ จะเกิด " เจ้าหน้าที่อีกคนกล่าว ด้วยสีหน้าซีดเผือด ทุกคนยกเว้นผม กับคาโอรุ ต่างวิ่งไปที่บันไดทางขึ้น
" ทุกคนหนีไปก่อนเลย ผมจะถ่วงเวลาให้ " ผมกล่าว แล้วมองหน้า คาโอรุ ซึ่งเธอก็พยักหน้า เพราะเพียงเจ้าหน้าที่ สามสี่คนที่เดินทางมาด้วยคงรับมือกับฝูงก็อบลินจำนวนมากไม่ไหว
ฟ้าว ตูม
เสียงของคาโอรุ กล่าวร่ายเวทย์ไฟ เอ็กโพชั่นอันร้ายกาจ เพียงการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ลดจำนวนศัตรูไปได้เกินกว่าครึ่ง สมแล้วที่เป็นLv.5 ผมจึงหันหน้าไปส่งซิกให้เธอ ประมาณว่า ยิงแบบตะกี้อีกลูกสิ
" พูดอะไรบ้าๆ อยากใช้ก็ใช้เองสิ เอมพีชั้นหมดแล้ว " คาโอรุกล่าวเสียงเรียบ แต่ใบหน้าเริ่มมีเหงื่อไหลซึมออกมา ตอนนั้นเองที่ ก็อบลินคิงส์ เดินออกมาแล้วเริ่มต้อนพวกเราไปทางเหวแคบๆ
" ผมจะหยุดเวลาไว้ แล้ว คาโอรุ รีบหนีเลยนะ " ผมกล่าวด้วยมาดเท่ห์ๆ หวังว่าสาวจะชอบ
" พูดอะไรบ้าๆ ชั้นไม่มีทางทิ้งนายหรอก " คาโอรุกล่าว แล้วพวกเราสองคนจึงตัดสินใจสู้กับก็อบลินคิงส์
ผมกระโดดไปแลกหมัดกับก็อบลินคิงส์ หลายหมัด พูดแล้วจะหาว่าคุย ถึงผมจะไม่มีพลังพิเศษสายต่อสู้เลย แต่ก็เป็นถึงน้องผู้กล้าในตำนานเชียวนะ แค่นี้ จิ๊บๆ ผมซัดมันไปหลายสิบหมัด และถูกก็อบลินคิงส์ สวนกลับมาหมัดเดียว K.o. เลย หลังจากนั้น ผมก็สลบไม่ได้สติ
****
ติ้ง ติ้ง ติ้ง 30 นาทีต่อมา...
" โอ๊ย เจ็บจังเลยหัวช้านนนนนนนน " ผมลุกขึ้นมาด้วยความมึนงง และที่นั่นเอง ก็มีศพของก็อบลินคิงส์ นอนตายอยู่ สภาพไหม้เกรียมไปทั้งตัว
...นี่มันเกิดอะไรขึ้น ผมพยายามย้อนนึกดู หรือว่าผมจะเป็นคนกำจัดก็อบลินคิงส์ตัวนี้ แต่แล้วผมก็ต้องหันไปที่แม่น้ำ เมื่อมีเสียงหนึ่ง ครางขึ้นมา
" เซริว นายยังไม่ตายใช่ไหม " คาโอรุ พูดเสียงสั่น ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอเปียกไปหมด จนผมเห็นเลยว่าเธอ โนบรา
" พวกเราตกเหวลงมาเหรอ " ผมถาม พร้อมกับหน้าแดงไปด้วย
" ใช่แล้ว " คาโอรุกล่าวตอบ
" แล้วใครเป็นคนฆ่า ก็อบลิน คิงส์ตัวนี้ "
" ก็นายไง เซริว นี่นายจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ "
" มันเกิดขึ้นได้ยังไง ผมจำไม่ได้ "
"มันเกิดขึ้นเร็วมากชั้นเองก็มองไม่ทันเหมือนกัน ดูเหมือนนายจะใช้ท่า เกียร์ 2 แล้วกลายเป็น เบอเซิร์กเกอร์ ขณะไม่ได้สติ " คาโอรุกล่าว ก่อนจะล้มลงไปในน้ำ เธอไอ และมีไข้ขึ้นสูง
" ขออภัยด้วยนะ คาโอรุ " ผมกล่าว แล้วค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเธอออกมา แล้วเห็นรอยปานรูปกระต่ายที่แก้มก้นซ้ายของเธอ หรือว่า เธอคือเด็กในความฝันของผมเมื่อ 10 ปีก่อนคนนั้น ที่สัญญาจะแต่งงานกับผม ไม่ใช่ โมริชิมะ แต่โมริชิมะ ก็มีปานรูปกระต่ายเหมือนกัน เพียงแต่มันอยู่ที่แก้มก้นขวา แล้วสองคนนี้ ใครโกหก ใครพูดจริงกันแน่ เพราะความทรงจำวัยเด็ก ผมเองก็จำได้ลางๆเท่านั้น
" รีบทำให้เสื้อผ้าแห้งก่อนเถอะ เซริว " คาโอรุ ถึงจะป่วยแต่ก็ยังมีสติ เธอไม่โกรธผมที่ผมถอดเสื้อผ้าเธอ เพราะเธอ เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาครั้งนึงแล้วเมื่อในอดีต เป็นตอนครั้งที่เธออยู่ในเหตุการณ์ความฝันครั้งใหญ่ของเหล่าเด็ก ตอนนั้นก็เหมือนตอนนี้ คือมีเด็ก ผู้ชายมาแก้ผ้าเธอ แล้วเอาไปตากให้แห้ง เพื่อไม่ให้เธอเป็นหวัด ซึ่งเธอรู้ถึงความหวังดีนั้น
" ขอบใจนะ เซริวที่อุตส่าห์ปราบ ก็อบลินคิงส์ ให้ชั้นไม่งั้นพวกเราสองคนคงตายไปแล้ว " คาโอรุกล่าว
แล้วในคืนนั้นผมก็เล่านิทานให้เธอฟัง
มันเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่สงสัยว่าใครคือมนุษย์คนแรกของโลกใบนี้ จึงย้อนอดีตไปกับแฟนสาว เรื่องมีอยู่ว่า
มาออน และแฟนสาวของเขาเอริก้า อยากรู้ว่าใครเป็นผู้ให้กำเนิดมนุษย์ยุคแรก จึงได้ใช้เวทย์ย้อนอดีตกลับไปในยุคโบราณ ซึ่งก็เกิดเหตุผิดพลาดทำให้มาออนใช้เวทย์มนต์กลับไปยังโลกในอนาคตไม่ได้
แวป แวป แวป
เมื่อมาถึงยุคโบราณ พวกเขากลับไม่พบมนุษย์เลยซักคน และทวีปแห่งสรรพชีวิต ที่ปกครองโดยเหล่ามนุษย์ละที่นี่มีแต่ป่าและพรรณไม้เท่านั้น จะมีก็แต่พวกปีศาจอาศัยอยู่เต็มไปหมด พวกมันมีจำนวนนับสิบตัวเลย
มาออน จึงได้ทำการทดลองลับ โดยใช้ ดีเอนเอ ของมนุษย์ มาผสมเทียม และเกิดเป็น ทารก เพศชายหญิง จำนวนอย่างละ 100 คน ขึ้นมา ในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ซึ่งเด็กทารกแต่ละคนนั้น มีสภาพแข็งแรงสมบูรณ์
เขาได้ทำการสร้างหมู่บ้าน และเลี้ยงดูเด็กทารกพวกนั้น จนเวลาผ่านไปได้15 ปี พวกเด็กๆพากันเติบใหญ่ และมีอาชีพเป็น นักผจญภัยฝึกหัดด้วยกันทั้งนั้น ซึ่งแต่ละคนก็มีพลังเวทย์อยู่ในระดับสูงเลยทีเดียว
ในจำนวนนั้น มีเด็กผู้ชายที่มีฝีไม้ลายมือมาก นามว่า เซเมี่ยน เขาเป็นนักผจญภัยระดับสูง และเป็นจอมเวทย์ด้วยกับลูกสาวของ เอริก้า ที่มีชื่อว่า ฮาสึกิ ทั้งสองคนเป็นคู่รักกัน และมีกำหนดจะแต่งงานกันในปีหน้า
ความสุขสงบของหมู่บ้านมีไปได้อย่างยาวนาน
จนกระทั่งวันหนึ่ง ความสงบได้ผันผ่านไป พวกปีศาจได้มารุกรานหมู่บ้าน โดยมีปีศาจ นามว่า เอลูเอล ได้พาพวกทหารปีศาจนับสิบ มารุกรานหมู่บ้าน มันเป็นปีศาจในระดับชั้นที่2 ( ปีศาจมี 10 ระดับ ชั้น10 จะเก่งสุด)
มาออนพยายามต่อสู้ กับกองทัพปีศาจนั้น โดยมี เซเมี่ยน และ ฮาสึกิคอยช่วย การสู้รบเป็นไปด้วยความดุเดือด
" เจ้าพวกมนุษย์ หน้าโง่ บังอาจมาสู้กับพวกเรา " เอลูเอลตะโกนด้วยเสียงอันดังก้อง เขาเป็นถึงหัวหน้าของพวกปีศาจลูกจ๊อกพวกนี้
เวทย์มนต์ หลายต่อหลายบทได้ถูกใช้ไป เพื่อต่อสู้กับ เอลูเอล
วูมมมมมมมมมม
ตูมมมมมมมมมม
กองทัพปีศาจนับสิบ ได้ล้มตายลงจำนวนมาก พอๆกับเหล่าเด็กน้อยนักผจญภัยที่ได้รับบาดเจ็บ
เซเมี่ยน ได้ใช้ไม้คทาสีขาว เข้าประชิดตัวเอลูเอลได้ในที่สุด และเขาได้ร่ายเวทย์ ระเบิดกัมปนาทใส่เอลูเอล มันเป็นจังหวะที่เอลูเอลไม่ทันระวังตัว
" เจ้าจะทำอะไรนะ " 
อาคคคคคคคคคคคคคคคคค
เอลูเอลได้รับบาดเจ็บอย่างหนักแต่มัน ก็ไม่ยอมแพ้ มันหันกับไปเห็นกองทัพปีศาจของมัน ล้มตายลงจำนวนมาก จนถอยหนีกันไปหมดแล้ว ทำให้มันหมดกำลังใจสู้เช่นกัน
" ที่ตรงนี้ เป็นของเราชาวมนุษย์ จงกลับไปซะ ไอ้ปีศาจ " เซเมี่ยนและฮาสึกิ ผนึกพลังกัน ปล่อยเวทย์ ใหญ่ กิก้าเดียมาโอ ( มังกรสายฟ้าพิโรธ ) เข้าใส่ เอลูเอล
เป็นขณะเดียวกับ เอลูเอล ปล่อยคลื่นดูดมฤตยู ออกมาสองพลังปะทะกัน ทำให้ เอลูเอลถูกดูดเข้าไปในประตูมิติ และทางกลับสู่อนาคตได้เปิดออก ทำให้มาออน และ เอริก้าดีใจอย่างมากที่จะได้กลับบ้าน
" ถึงเวลาต้องร่ำลากันแล้วสินะ " มาออนกล่าว พร้อมกับจับมือของเอริก้า
" พวกเราจะคิดถึงท่าน ท่านพ่อ ท่านแม่ " ฮาสึกิ โบกมือลาทั้งสองด้วยน้ำตาคลอเบ้า
และแล้วพวกมาออนและเอริก้าก็ได้กลับสู่โลกอนาคต และอนาคตของมนุษยชาติ แห่งทวีปนี้ ก็ได้ฝากไว้กับเด็กๆทั้งสองร้อยคนนั่นเอง...จบ
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป