เริ่มต้นเช้าวันใหม่
ฉันที่ไม่ได้นอนตลอดคืนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วก็ออกมาเรียกรถเพื่อไปโรงพยาบาล ไม่ลืมส่งข้อความบอกเมย์ว่าวันนี้ไม่ได้เข้าเรียน โรงพยาบาลที่ฉันมาเป็ของเอกชนที่ฉันมีประวัติเคยรักษาั้แ่เด็ก ฉันเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วแจ้งความ้า หลังจากนั้นพยาบาลก็พาฉันไปเจาะเืกับซักประวัติเพิ่มเติม ก่อนจะปล่อยฉันออกมานั่งรอหน้าห้องตรวจ เกือบยี่สิบนาทีพยาบาลก็เรียกชื่อให้เข้าไปพบคุณหมอ
ฉันเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามคุณหมอที่นั่งอ่านเอกสารอยู่
“สวัสดีครับ คุณนีนนารานะครับ” คุณหมอเงยหน้าขึ้นมาถาม
“ใช่ค่ะ”
“มาคนเดียวเหรอครับ” คุณหมอถามด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น
“ค่ะ”
“ได้ซื้อที่ตรวจมาตรวจเองบ้างรึยังครับ หรือมาตรวจที่นี่เลย”
“ซื้อมาตรวจแล้วค่ะ แต่อยากให้แน่ใจเลยมาที่โรงบาล” คุณหมอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมา
“อืม จากที่ตรวจก็แน่นอนแล้วครับ หมอขอแสดงความยินดีด้วย ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณเก้าสัปดาห์แล้ว” ฉันกุมมือตัวเองเอาไว้แน่นเพราะไม่อยากให้คุณหมอเห็นมือที่สั่นเทา
“หมอแนะนำให้คุณเริ่มฝากครรภ์เลยนะครับ ่นี้คุณแม่ต้องดูแลตัวเองมาก ๆ ไม่ทราบมีอาการแพ้ท้องมั้ยครับ”
“มีเหม็นอาหาร กับอาเจียนตอนเช้าค่ะ”
“อาจจะยังไม่หนักเท่าไหร่ เดี๋ยวยังไงหมอจะจัดยาบำรุงไปให้นะครับ ถ้ารู้สึกปวดท้องหรือมีเืออกให้รีบมาหาหมอทันที อายุครรภ์่นี้จะเสี่ยงหน่อย ยังไงเดี๋ยวพยาบาลจะให้คู่มือไปอ่านนะครับ”
“ค่ะ”
“มีอะไรจะถามเพิ่มเติมมั้ยครับ”
“ไม่มีค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวไปรอรับยาพร้อมพยาบาลได้เลยครับ” พอพูดจบคุณหมอก็กดเรียกพยาบาลเข้ามา
“ขอบคุณค่ะ” ฉันลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้คุณหมอก่อนจะเดินออกจากห้องตามพยาบาลไป ถึงจะรู้ั้แ่เมื่อคืนแต่ในใจเสี้ยวเล็ก ๆ ยังหวังว่าผลตรวจจะผิดพลาดถึงได้มาที่โรงพยาบาลเพื่อยืนยัน แต่ยังไงฉันก็หนีมันไปไม่พ้น
“คุณคะ เดี๋ยวไปจ่ายเงินทางนั้นนะคะ” ฉันหันไปมองตามที่พยาบาลชี้เลยไม่ทันได้เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนเข้าไปในห้องของคุณหมอ
หลังจากรับยาและคำแนะนำจากพยาบาลเรียบร้อยฉันก็เดินออกมาหน้าโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้าน ยังไงท้องก็ต้องใหญ่ขึ้นทุกวัน มันไม่มีทางเลยที่คุณพ่อจะไม่รู้ ระหว่างนั่งอยู่บนรถก็คิดคำพูดที่จะต้องไปบอกคุณพ่อ แต่คำพูดไหนก็แย่ทั้งหมด อยู่ ๆ ลูกสาวก็ท้องกับใครก็ไม่รู้ แต่ฉันหวังว่าท่านจะฟังและเข้าใจฉันสักนิด
ฉันนั่งคิดถึงเื่ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตไปเรื่อย ๆ จนถึงบ้าน แต่ละก้าวเดินช่างหนักหน่วง ฉันพยายามข่มอารมณ์เดินไปหาคุณพ่อที่นั่งอยู่ห้องรับแขก
“กลับมาแล้วเหรอ” คุณพ่อละสายตาออกจากหนังสือขึ้นมาถาม
“ค่ะ”
“คุณหญิงโทรมาขอบคุณเื่ที่แกไปแสดงน่ะ แล้วนี่เป็อะไร” คุณพ่อคงเห็นท่าทางแปลก ๆ ของฉันเลยถามอย่างสงสัย
“คุณพ่อนีนขอโทษนะคะ” ฉันทรุดลงไปไหว้ขอโทษ คุณพ่อดูใรีบเข้ามาประคอง
“แกเป็อะไร” ฉันมองสีหน้าของคุณพ่อแล้วตัดสินใจพูดออกไป
“นีน...นีนท้องค่ะ” หลังจากที่ฉันพูดจบคุณพ่อก็นิ่งไปอย่างใก่อนจะบีบแขนฉันอย่างแรง
“แกรู้มั้ยว่าแกพูดอะไรออกมา!!”
“ฮึก ฟังนีนก่อนนะ” แต่คุณพ่อไม่ฟังที่ฉันพูดเลย ท่านจับฉันยืนขึ้นแล้วเขย่าอย่างแรง
“แกบอกว่าแกท้องอย่างนั้นเหรอ” ฉันพยักหน้ารับทั้งน้ำตา
“แกท้องกับใคร นังลูกไม่รักดี”
“เกิดอะไรขึ้นคะคุณพี่?” น้าทิพย์ที่ได้ยินเสียงคุณพ่อรีบลงมาจากชั้นบน
“นีนมันท้อง” คุณพ่อหันไปบอกน้าทิพย์แล้วกระชากฉันให้เดิน
“มากับฉัน”
“คุณพ่อจะพานีนไปไหน” ฉันพยายามขืนตัว
“พาแกไปเอาเืชั่ว ๆ นี่ออกยังไงล่ะ ไป!”
“นีนไม่ไป น้าทิพย์ช่วยนีนด้วย” ฉันหันไปขอร้องน้าทิพย์ที่ยืนใอยู่
“คุณพี่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ” น้าทิพย์พูดขึ้นมา
“ไม่เย็นอะไรทั้งนั้น นี่ใครเป็พ่อเด็ก มันรับผิดชอบมั้ย” ฉันส่ายหน้า
“ท้องไม่มีพ่อ ทำไมแกถึงไม่รักดี ฉันเลี้ยงแกไม่ดีตรงไหน”
“คุณพ่อ นีนไม่ได้ตั้งใจ นีนโดนหลอก” ฉันพยายามอธิบาย แต่คุณพ่อไม่ฟัง
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไปเอาเด็กออกซะ ไม่อย่างนั้นแกก็ออกจากบ้านนี้ไป” ฉันมองคุณพ่ออย่างเสียใจ ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้าง
“นีนไม่เอาออก เค้าเป็ลูกของนีน” ฉันไม่ยอม
“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ออกไป แล้วไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก!” พูดจบคุณพ่อก็สะบัดแขนออกจนฉันล้มลงไปกองกับพื้น ท่านจ้องฉันนิ่ง
“รีบไสหัวออกไป ฉันจะถือว่าไม่เคยมีลูกอย่างแก” ก่อนจะเดินออกไป
“ฮึก ฮือ” ฉันร้องไห้อย่างทนไม่ไหว น้าทิพย์ที่ยืนอยู่พูดขึ้น
“คุณพี่ก็ส่งให้เรียนอย่างดี ทำไมถึงคิดไม่ได้ แกนี่มันทำให้ครอบครัวขายหน้า รีบ ๆ ออกไปซะล่ะ” พูดจบก็เดินตามคุณพ่อ ฉันมองตามออกไป ทำไมถึงไม่ถามกันสักนิดว่าฉันเจออะไรมาบ้าง ในสายตาของคุณพ่อฉันไม่เคยมีอะไรดี ทุกสิ่งที่ฉันทำ ที่ฉันพยายามมันไม่สามารถให้คุณพ่อมองเห็นกันสักนิดเลยเหรอ ฉันขอแค่ให้ฟังกันสักหน่อย อยากจะบอกว่าฉันไม่ได้ใจง่าย แต่ฉันโดนทำร้ายมา
แต่ในเมื่อคุณพ่อไล่กันขนาดนี้แล้ว ฉันก็จะไม่อยู่บ้านหลังนี้อีก อยากจะตัดขาดกันฉันก็จะทำให้ จะไม่มาเหยียบ จะไม่ติดต่อมาอีก ปาดน้ำตาออกก่อนจะลุกขึ้นเพื่อไปเก็บของ ต่อให้วันข้างหน้าจะลำบากแค่ไหนฉันก็จะไม่มีวันซมซานกลับมาที่นี่อีกแน่นอน
***
สวัสดีค่ะ หากเจอคำผิดหรือประโยคแปลกๆ บอกได้เลยนะคะ จะรีบแก้ไขให้ค่าา ถ้าหากชอบสามารถคอมเม้นต์ติชมได้เลยยย หรือจะติดตามไปพูดคุยได้ที่
ติดตามหรือพูดคุยได้ที่เฟสบุ๊ค
https://www.facebook.com/องศาเดียวชื่อนี้เขียนนิยาย-111613020972880
:องศาเดียว
368
![แผนลับจับกินเพื่อนสาวของหนุ่มวิศวะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1779410963_2430740.webp)
![ของชำรุด...ขอรุกบ้าง! [ NC / จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764182923_33717483.webp)
