บทที่ 24 กลายเป็นักรบแห่งท้องทะเล
‘อ๊ากกกกกกกกก!’ โลเวลคำรามในใจ เขาพยายามไม่ให้นํ้าเสียงความเ็ปเล็ดลอดออกไป ถ้าฮันน่าได้ยินเธอต้องกังวลมากกว่าเดิมแน่
ทุกวินาทีที่ผ่านไปความเ็ปยิ่งเพิ่มพูนขึ้นกว่าเดิม ขณะเดียวกันาาวัวครึ่งปลาก็กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ โลเวลไม่ได้สนใจมัน เขาไม่มีสมาธิพอจะสนใจสิ่งรอบข้างอีกแล้วในตอนนี้ เพราะความเ็ปทำให้เขาไม่สามารถแบ่งสมาธิไปดูสิ่งรอบข้างได้ เวลานี้สมาธิของเขาอยู่ที่ความเ็ปอย่างเดียว
โลเวลไม่รู้เลยว่าตอนนี้ฮันน่าได้มาอยู่ด้านหน้าเขาแล้ว เธอถือมีดสีดำปล่อยออร่าสีม่วงเข้มยืนขวางาาวัวครึ่งปลาไม่ให้เข้าใกล้เขา ฮันน่ามีสีหน้าหวาดกลัวทว่าเธอก็พยายามระงับมันใว้
‘อึก อ๊ากกกกกกกกกกก!’ จู่ๆวินาทีนั้นพลังพลันปะทุขึ้นมหาศาล โลเวลแทบกรีดร้องออกมา ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้กรีดร้อง ไม่ใช่เพราะเขาสามารถห้ามตนเองได้แต่เป็เพราะโลเวลหมดสติไปก่อนที่จะกรีดร้องออกมา
จังหวะเดียวกันฮันน่าพุ่งจู่โจาาวัวครึ่งปลา การโจมตีของเธอเบามากจนไม่สามารถสร้างาแให้กับมันได้ แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี าาวัวครึ่งปลาโจมตีสวนกลับฮันน่า มันเตรียมใช้เขาทะลุหัวใจเธอ
///
สติของโลเวลดับลง เขาได้สติขึ้นอีกครั้งหลังผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบ ขณะนี้โลเวลกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า บริเวณใต้เท้าของเขามีแสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์
‘ที่นี่ที่ไหนกัน?’ โลเวลคิดในใจ เขาหันไปมองสำรวจรอบข้าง แปลกมาก ทั้งที่ไม่มีพื้นให้เดิน มีแต่อากาศว่างเปล่า ทว่าโลเวลกลับสามารถเดินได้ราวกับใต้เท้าเขามีพื้น
“มีใครอยู่มั้ย? ฮันน่าเธออยู่รึเปล่า? ถ้าอยู่ช่วยตอบด้วย!” โลเวละโเสียงดัง โลเวลจำได้ว่าตนหมดสติไปขณะที่าาวัวครึ่งปลาวิ่งมาทางเขา เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังหมดสติไป
“ฮันน่า! ฮันน่า!” แม้จะไม่ได้รับเสียงตอบกลับโลเวลก็ยังคงะโต่อไป ในใจเขาคาดเดาว่าฮันน่าคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เธอเป็แค่ครึ่งก้าว ส่วนาาวัวครึ่งปลามีพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเล แค่นี้ความแตกต่างมันก็มากพอที่จะทำให้ชีวิตฮันน่าจบลงได้แล้ว
“ฮันน่า! ฮันน่า! มีใครอยู่มั้ย?” โลเวลรู้สึกเสียใจ ทำไมตนถึงต้องพาฮันน่ามาบริเวณูเาด้วย หากเขารู้ว่าเื่นี้จะเกิดขึ้นเขาคงไม่พาเธอมาแน่นอนต่อให้ฮันน่าจะโกรธเขาก็ตาม
หลังร้องะโไปสักพัก สถานที่แห่งนี้ยังเงียบเหมือนเดิม ไม่มีเสียงใดๆทั้งสิ้น แม้แต่เสียงลมก็ไม่มี
‘หรือว่าฉันตายแล้วกัน?’ โลเวลสงสัย กับการที่มาอยู่สถานที่แบบนี้เขามีเพียงความคิดนี้เท่านั้น ถ้าเขาไม่ตายจะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร?
ขณะที่โลเวลกำลังสิ้นหวัง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ตึก! ตึก! ตึก! เป็เหมือนกับเสียงคนเดิน ความหวังของโลเวลเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขาระวังตัวมากกว่าเดิม สายตาโลเวลจ้องมองไปยังทิศทางต้นเสียง
มนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางโลเวล เขามีผมสีนํ้าตาล มีร่างกายเหมือนนักรบ พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างชายคนนี้แข็งแกร่งอย่างมาก เป็พลังงานอันทรงอำนาจยากอธิบาย ด้วยพลังงานนี้ทำให้เขาดูราวกับนักรบผู้ยิ่งใหญ่
‘!’ โลเวลใ ตาของเขาเบิกกว้าง ไม่ใช่เพราะชายตรงหน้ามีพลังแข็งแกร่ง เหตุผลที่เขาใเป็เพราะชายตรงหน้าคือพ่อของเขาซึ่งหายตัวไปเมื่อสองปีที่แล้ว!
“พ่อ..” เขาเผลอกล่าวออกไป ร่างกายสั่นสะท้าน เป้าหมายสูงสุดในชีวิตโลเวลคือการตามหาพ่อให้พบ ในวันนี้เขาได้เห็นพ่ออีกครั้งมันทำให้เขารู้สึกหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ทั้งตื่นเต้นดีใจและประหลาดใจ อีกทั้งยังสงสัย
ชายผมนํ้าตาลเดินมาหยุดเบื้องหน้าโลเวล เขามองโลเวลด้วยสายตาแฝงความอ่อนโยนและห่วงใย
“ในที่สุดก็ถึงวันนี้จนได้ เฮ้ออ~” ชายผมน้ำตาลกล่าวขึ้นเบาๆพลางถอนหายใจ เนื่องจากคำกล่าวของชายคนนี้เบามากโลเวลจึงได้ยินไม่ชัด เขาได้ยินเพียงไม่กี่คำเท่านั้น
“พ่อ!” โลเวลพูดอย่างดีใจ เขาไม่คิดว่าชายตรงหน้าไม่ใช่พ่อของเขา โลเวลสามารถจดจำแววตาพ่อของตนได้ เขาจดจำความรู้สึกตอนอยู่ใกล้พ่อได้ เขาไม่มีทางจำผิดแน่ ชายตรงหน้าต้องใช่พ่อเขาแน่ๆ แต่ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ?
ชายผมนํ้าตาลหรือก็คือพ่อของโลเวลพยักหน้า เขากล่าวขึ้น “พ่อไม่ได้เจอลูกมานานถึงสองปีแล้วสินะ ลูกเติบโตขึ้นมากกว่าที่พ่อคิดซะอีก ลูกคงสงสัยในหลายๆเื่ แต่น่าเสียดายในตอนนี้พ่อยังไม่สามารถตอบอะไรได้ทั้งนั้น ถ้าลูกอยากรู้ลูกจะต้องแข็งแกร่งขึ้น! สิ่งที่พ่อช่วยได้มีเพียงเท่านี้”
สิ้นสุดคำพูดของชายผมนํ้าตาล รอบข้างซึ่งมืดมิดกลับปรากฏแสงสว่างขึ้นก่อนสติโลเวลจะดับไป
///
สติโลเวลกลับมาอีกครั้งในวินาทีถัดมา พ่อของเขาได้หายไปแล้ว ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่พื้นที่สีดำมืดมิดอีกต่อไป ภาพตรงหน้าโลเวลคือฮันน่าซึ่งกำลังหลับตา เขาาาวัวครึ่งปลาแทงอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือหัวใจฮันน่า
‘แย่แล้ว!’ โลเวลเห็นฮันน่ากำลังจะโดนเขาแทงทะลุหัวใจ เขาร้อนรนมาก โลเวลรีบพุ่งตัวออกไป้ารับเขาแทนฮันน่า
‘ไม่ทันแน่! ด้วยความเร็วของครึ่งก้าวฉันจะไม่สามารถไปช่วยฮันน่าทัน’ โลเวลคิด วินาทีนั้นเองพลังงานมากมายมหาศาลก็ปะทุขึ้นภายในร่างกาย ไม่เหมือนก่อนตอนนี้โลเวลไม่ได้รู้สึกเ็ปทรมาน กลับกันเขารู้สึกสบายตัวอย่างน่าประหลาด โลเวลรู้สึกว่าในตอนนี้เขาสามารถต่อยต้นไม้ล้มได้ง่ายๆเลย
‘ฉันกลายเป็นักรบแห่งท้องทะเล!’ โลเวลดีใจ ทว่าวินาทีถัดมาอารมณ์ของเขาก็กลายเป็สงบนิ่ง เวลานี้ฮันน่ากำลังจะตาย เขาไม่มีเวลามามัวดีใจ เขาต้องช่วยเธอก่อน
โลเวลเปลี่ยนแผน ตอนนี้เขากลายเป็นักรบแห่งท้องทะเลแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้เก่งเท่าาาวัวครึ่งปลาแต่ก็พอสู้กับมันได้บ้าง ฉับพลันร่างโลเวลพุ่งไปหยิบมีดสีดำในมือของฮันน่า
เนื่องจากเขากลายเป็นักรบแห่งท้องทะเลแล้วด้วยความเร็วของเขาฮันน่าจึงไม่รู้สึกตัวว่ามีดสีดำโดนเอาไปแล้ว สาเหตุที่เขาเลือกใช้อาวุธของฮันน่าแทนอาวุธของตนมันมีเหตุผลอยู่ เพราะอาวุธของเขามันอ่อนแอเกินไป ไม่น่าจะใช้โจมตีาาวัวครึ่งปลาเข้า ถึงเข้าอาวุธก็น่าจะพัง
‘ตายซะ!’ โลเวลคำรามในใจ ใช้มีดสีดำในมือโจมตีไปที่ดวงตาของาาวัวครึ่งปลา
าาวัวครึ่งปลาพลันััได้ถึงความ้าฆ่า หากเป็ไม่กี่นาทีก่อนมันคงเมินฉายการโจมตีนี้ แต่ตอนนี้มันไม่สามารถเมินเฉยได้อีกต่อไป อีกฝ่ายกลายเป็นักรบแห่งท้องทะเลแล้ว พลังเพิ่มขึ้นมาอย่างมหาศาล ถึงจะไม่ได้มีพลังเท่ากับมันทว่าถ้ามันประมาทชีวิตมันจะต้องจบลงแน่นอน
มออออ! มอออ!
าาวัวครึ่งปลาคำรามเสียงดัง ตัวมันปลดปล่อยออร่าสีแดงออกมา ความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้นหลายเท่า ยังไม่พอมันใช้พลังธาตุสร้างโล่เพลิงขึ้นมากลางอากาศเพื่อป้องกันการโจมตีของโลเวลจากนั้นมันก็ปิดเปลือกตาลง
มีดสีดำสลายโล่เพลิง มีดยังไม่หยุดแค่นั้นมีดฟันไปที่เปลือกตาาาวัวครึ่งปลา าาวัวครึ่งปลาส่งเสียงเ็ปเล็กน้อย ฉับพลันมันรีบขยับร่างถอยออกไปไกล มองโลเวลอย่างระมัดระวัง
‘ฉันไม่สามารถทำให้มันตาบอดได้ มันฉลาดจริงๆที่ใช้โล่เพลิงป้องกันทำให้ความรุนแรงของมีดลดลง แถมมันยังใช้ออร่าจนร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอีก แม้แต่เปลือกตาก็ยังแข็งแกร่งกว่าเดิม มีดที่สูญเสียความรุนแรงไปมากแล้วไม่สามารถเจาะเปลือกตามันได้’ เป็ครั้งแรกที่โลเวลเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เขาอดใในความฉลาดของมันไม่ได้
มออออ! มออ!
าาวัวครึ่งปลาไม่ปล่อยให้โลเวลคิดอีกต่อไป ออร่าสีแดงซึ่งถูกปล่อยจากตัวมันเข้มขึ้นเรื่อยๆ มันเข้มจนเหมือนกับสีของโลหิต าาวัวครึ่งปลา้าฆ่าโลเวลให้เร็วที่สุด มันไม่สามารถปล่อยมนุษย์ที่เป็นักรบแห่งท้องทะเลคนนี้กลับไปได้ ถ้ามนุษย์คนนี้รอดออกไปเผ่าพันธุ์มนุษย์จะมีนักรบแห่งท้องทะเลเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
“มันจะเอาจริงแล้วสินะ” โลเวลพึมพำเบาๆ เขาใช้สายตาจ้องมองาาวัวครึ่งปลาอย่างเ็า สัตว์ตัวนี้้าใช้เขาแทงทะลุหัวใจฮันน่า เขาจะไม่ปล่อยมันใว้แน่ โลเวลเกลียดาาวัวครึ่งปลามาก มันเกือบฆ่าเพื่อนคนสำคัญของตนไปแล้ว
ฟิ้วว~
สายลมพัดผ่านร่างโลเวลกับร่างาาวัวครึ่งปลา พลังภายในกายโลเวลพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรง หากสังเกตดีๆภายในอากาศจะมีพลังงานสีฟ้าอ่อนๆถูกดูดเข้าสู่ร่างกายโลเวล พลังงานสีฟ้าอ่อนมาจากท้องทะเลบนนภา
เวลานี้โลเวลได้ใช้พลังที่แท้จริงของนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว ทำไมคนถึงเรียกว่านักรบแห่งท้องทะเลล่ะ? เรียกนักรบธรรมดาไม่ได้หรือ? แน่นอนมันมีเหตุผลของมัน คนที่เป็นักรบแห่งท้องทะเลสามารถหยิบยืมพลังงานมาจากท้องทะเลได้! มันเหมือนกับการที่เทพแห่งนํ้าทะเลให้มนุษย์ยืมพลัง
อีกด้านหนึ่ง เขาของาาวัวครึ่งปลาเกิดเพลิงสีแดงดั่งเืขึ้น เขาทั้งสองข้างติดไฟ เป็ไฟที่ร้องแรงมาก คาดว่าหากเป็มนุษย์ปกติธรรมดาคงโดนเผาตายทันที
เพลิงสีแดงราวกับโลหิตคือพลังธาตุของาาวัวครึ่งปลา มันมีพลังธาตุไฟ และไม่ใช่ไฟธรรมดา มันคือไฟโลหิต ไฟโลหิตหรือเพลิงโลหิตมันสามารถใช้เืเป็เชื้อเพลิงได้!
วินาทีนี้เป็การปะทะกันของหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ อีกทั้งทั้งสองยังมีพลังคนละขั้วกัน ไฟและนํ้า คนมีพลังธาตุนํ้าส่วนสัตว์มีพลังธาตุไฟ
---
จบบทที่ 24 กลายเป็นักรบแห่งท้องทะเล
1K
