ใครจะคิดยังไงก็ช่างเถอะหญ้าไม่สนใจอะไรอีกแล้ว แม้หากใครล่วงรู้เข้าจะหัวเราะเยาะว่าหล่อนโง่ไม่มีสมอง อยู่ดีๆ ไปตกหลุมรักผู้ชายที่เขา ไม่แม้แต่จะเหลือบหางตามองก็ช่าง ก็หัวใจหญ้ามันอยากว่างเปล่านี่นะ หญ้าไม่เคยคิดจะแก่งแย่ง่ชิงกับใคร ขอเพียงได้พูดได้คุย ได้ฟังเสียง ได้คิดถึง ได้ห่วงใยหญ้าก็พอใจกับสภาพของตัวเอง ไม่หวังที่จะเป็อะไรที่ ‘พิเศษ’ สำหรับเขาหรอก
แล้วคืนนั้นหญ้าก็นั่งเขียน…บทกลอนที่บอกให้รู้ว่าเ้าของเป็ใครซักคนที่อยู่ใกล้ เข้าใจ ห่วงใย และมีแต่มิตรภาพหยิบยื่นให้โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทนแล้วหญ้าก็พับใส่ซอง ส่งไปให้เขาตามที่อยู่ที่แอบจดมาจากนามบัตร
อีกสองสัปดาห์ต่อมา หญ้าก็ส่งฉบับที่สองคราวนี้เป็บทกลอนที่ปลอบโยน ให้กำลังใจก็เขากำลังอกหักนี่นะ หล่อนบอกเขาว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่ดอกกุหลาบเพียงอย่างเดียวที่สวยหอม ดอกมะลิสีขาวบริสุทธิ์ก็สามารถส่งกลิ่นหอมชื่นใจได้ดุจเดียวกัน
พอฉบับที่สาม หญ้านั่งคิดว่า จดหมายที่ส่งๆ ไปนั้นเขาจะได้รับหรือไม่ ทำยังไงหล่อนจึงจะได้รู้ เดิมทีก็แค่ขอให้ได้คุยด้วยจะด้วยวิธีไหนก็ช่างเหอะแต่การคุยอยู่ข้างเดียวอย่างนี้ดูมันไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ คืนนั้นหญ้าตัดสินใจโทรไปหาเขา โชคก็เข้าข้างหญ้าอีก เขารับสายพอดี
”เคนเหรอคะ”
กลั้นใจพยายามบังคับตัวเองไม่ให้เสียงสั่นไปกับหัวใจที่รัวตุ้บตั้บอยู่ข้างในนั้น แล้วก็พูดอย่างที่อยากพูด พูดเื่สัพเพเหระ ซึ่งเขาก็รับฟังดีซักถามถึงตัวหล่อนบ้าง แต่เมื่อหญ้าบอกเขาว่า ไม่อาจบอกให้รู้ได้ว่าหล่อนเป็ใครเขาก็ไม่ซักต่อ การสนทนาทางสายโทรศัพท์จบลงด้วยความลิงโลดในหัวใจหญ้าคืนนั้นหล่อนหลับสนิท และฝันดีถึงใครที่หัวใจร่ำร้องหาทุกนาที
หญ้าโทรหาเขาอีกบ่อยๆ คุยกันเื่ร้อยแปด คุยกันยืดยาวถูกคอจากวันเป็เดือน จากเดือนเป็สองเดือน สาม-สี่-ห้าเดือน จนกระทั่งเป็ปี การสนทนาโดยไม่รู้ว่าคู่สนทนาคนนี้เป็ใครกลายเป็กิจวัตรซึ่งกันและกันที่ใครจะขาดเสียมิได้ แต่จนแล้วจนรอดเคนผู้แสนดีไม่เคยซักไซ้ในสิ่งที่จะทำให้หญ้าอึดอัดใจที่จะตอบ เขามักบอกกับหญ้าเสมอว่าการที่หญ้าโทรมาคุยกับเขาเสมือนน้ำอมฤตที่หยดลงกลางทะเลทรายแม้จะเป็เพียงหยดเล็กๆ เพียงหยดเดียว ค่าของมันก็สูงจนประมาณไม่ได้ เขายังบอกอีกว่า คนเราคบกันได้ไม่เลือกชนชั้นวรรณะ ผู้หญิงหรือผู้ชาย มีหรือจนคนดีหรือคนพิการก็มีน้ำใจให้กันได้ นี่เขาคิดว่าหล่อนเป็คนหูหนวกตาบอดหรือเปล่านะ ยังไงก็ตามแต่ ยิ่งนับวันเคนก็สรรหาคำพูดคมๆมามัดใจหญ้าให้เลื่อมใสศรัทธา หลงใหลในความแสนดีของเขามากขึ้นและมากขึ้น
หญ้าจดจำได้ถึงทุกถ้อยคำที่เขาพูด จำได้ดีแม้น้ำเสียง อากัปกิริยาท่าทางที่หญ้าแอบซึมซับเอาความเป็เขาไว้จนเต็มตาตรึงใจ
หลังๆ มานี่เขาแวะมาหาคุณดลบ่อยขึ้นหญ้าต้อนรับเขาตามหน้าที่ทั้งพยายามเหลือเกินที่จะพูดกับเขาให้น้อยคำที่สุดเสียงที่ออกไปก็พยายามให้ห้วนและห้าวมากที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ ขืนพูดปกติมีหวังเขาจำเสียงได้ ความลับเป็อันแตกกันพอดี นี่หากเขารู้ว่าผู้หญิงที่เขาคุยด้วยเกือบทุกวันแท้จริงแล้วก็แค่ผู้หญิงเรียบๆ ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่ได้สะสวยน่ารักแม้สักครึ่งของแม่สาวผมบ๊อบหรือคู่ควงคนอื่นๆอีกนับไม่ไหวของเขาเลยแม้แต่น้อย ความสัมพันธ์ผ่านสายหงิกๆ งอๆขององค์การโทรศัพท์คงจบลง ณ ตรงนั้น มันเร็วเกินไปหญ้าคงทำใจไม่ได้ หากวันนั้นมาถึงวันที่เขาบอกหญ้าว่าเลิกโทรมารบกวนเขาเสียที รำคาญจะแย่อยู่แล้ว
แล้ววันหนึ่ง ความรู้สึกแปลกๆ ก็ผุดขึ้นกลางใจเกือบสองปีแล้วยังไม่พออีกหรือกับการอยู่แต่ในเงามืด หญ้านึกอยากจะรู้เขาคิดอย่างไรกับหล่อนบ้าง อาจจะไม่ใส่ใจอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ช่างเถอะหญ้าไม่ได้หวังอะไรจากเขามาั้แ่ต้นอยู่แล้วชินแล้วกับการปรบมืออยู่ข้างเดียวมาตลอดระยะเวลาเกือบสองปี
2K
