เหวินจงนั่งหลังแนบชิดเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ บนโต๊ะทำงานมีเอกสารเล่มหนาวางอยู่หลายสิบเล่ม เพื่อรอให้เขาตรวจทานความถูกต้องของสมุทรเล่มหนาเ่าั้
ทว่าเหวินจงกลับไม่ได้สนใจเอกสารเ่าั้เลยแม้แต่น้อย สายตาคู่คมเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเรือนพัก เขามองดูนกน้อยสองตัวบินโฉบหยอกล้อกันไปมา ก่อนจะเห็นว่ามันทั้งสองตัวบินลงมาเกาะตามกิ่งไม้ที่อยู่ไม่ห่างจากหน้าต่างของเรือนมากเท่าไหร่
นกน้อยสองตัวที่เหวินจงได้เห็นในยามสายวันนี้ มันแสดงออกถึงความรักที่มันมีให้แก่คู่ของมันจนหวานชื่น ทำให้ผู้พบเห็นท่าทางของพวกมันทั้งสองตัวเช่นเขา ก่อเกิดความอิจฉามันทั้งสองตัวขึ้นมาทันทีทันใด
"ข้าอิจฉาเ้าทั้งสองตัวยิ่งนัก เ้านกน้อย" เขาพึมพำออกมาเบาๆ ให้กับตัวเอง แล้วคิดว่ามันช่างแตกต่างจากตัวเขายิ่งนัก ทั้งที่ฐานะของสกุลเหวินเองก็มีพร้อมครบหมดทุกอย่าง ผู้คนที่พบเห็นต่างนับหน้าถือตา แต่เหตุใดตนกลับหาความสงบสุขเช่นนกน้อยสองตัวนั้นมิได้
เหวินจงหวนนึกถึงภรรยาทั้งสามที่ตบแต่งเข้ามาในจวน เขาเองก็ยิ่งนึกเบื่อหน่ายและเหนื่อยหน่ายใจขึ้นมาอีกครั้ง มีหรือที่เขาจะไม่รับรู้ว่าพวกนางทั้งสาม เอาแต่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันตลอดเวลา
ถึงต่อหน้าพวกนางจะไม่แสดงออกถึงความร้ายกาจให้เห็น เหวินจงเองก็รับรู้ได้อยู่ดีใช่ว่าเขาจะหูหนวกตาบอดเสียเมื่อไหร่กัน ที่จะไม่รับรู้ความเคลื่อนไหวว่าภายในจวนสกุลเหวินเกิดสิ่งใดขึ้นมาบ้าง
"..." เหวินจงยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง ที่นึกอิจฉาแม้กระทั่งนกน้อยสองตัวอยู่ในใจ แล้วหวนนึกถึงคำพูดที่เขาได้พูดคุยกับเจียวจิงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา 'คุณชายเหวินขอรับ... ไม่มีภรรยาคนไหนยินดีหรอกนะขอรับ ที่เห็นสามีของตัวเองไปมีคนอื่นอีกคน ยิ่งเป็บ่าวในจวนด้วยแล้ว บ่าวเกรงว่าฮูหยินจินและอนุซุนอนุเพ่ย คงจะเสียใจเป็แน่ขอรับ' ทุกคำพูดและแววตาของเจียวจิงในวันนั้น เหวินจงยังคงจดจำได้ไม่เคยลืม
ขณะที่เหวินจงนั่งอยู่ในความคิดตัวเองอยู่นั้น ประตูห้องทำงานได้ถูกเปิดออก พร้อมกับหานตงที่เดินเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทางเร่งรีบ
"คุณชายเหวินขอรับ..." หานตงเอ่ยเรียกผู้เป็นายที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเรือน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแม้แต่คำเดียว
"..."
"?" หานตงมองผู้เป็นายอย่างคนสงสัย เขาไม่รู้ว่าคุณชายเหวินจงกำลังนั่งคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ถึงได้นั่งเหม่อลอยและไม่รับรู้ว่าตนเองได้เดินเข้ามาในห้องนี้นานแล้ว หานตงได้แต่เก็บงำความสงสัยเอาไว้ภายในใจของตัวเอง แล้วเอ่ยเรียกผู้เป็นายออกไปอีกครั้ง ด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิมอยู่หลายส่วน "คุณชายเหวินขอรับ..."
"!" เหวินจงสะดุ้งตัวเล็กน้อย เขาหลุดออกมาจากภวังค์ความคิดที่มีอยู่แล้วหันใบหน้าอันเหล่าไปยังเสียงเรียกที่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะเห็นว่าบ่าวชายคนสนิทได้ยืนจ้องมองตนเองอยู่ด้วยสีหน้าปนความสงสัย เหวินจงไม่รู้ว่าเหตุใดหานตงถึงได้จ้องมองมาที่ตนเองเช่นนี้ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยถามหานตงออกไป "เ้ามีเื่อะไรอย่างนั้นหรือหานตง?" เอ่ยคำพูดจบเหวินจงก็หันใบหน้ากลับไปมองนกน้อยทั้งสองตัวต่อ
เมื่อหานตงได้ยินคำถามของผู้เป็นาย เขาเองก็ไม่รอช้ารีบเอ่ยรายงานสิ่งที่ฮูหยินใหญ่สั่งให้บ่าวสาวนำข่าวการตั้งครรภ์ของฮูหยินจิน รายงานผู้เป็นายตัวเองให้ได้รู้ทันที "คุณชายขอรับ ฮูหยินใหญ่ให้คุณชายไปพบที่เรือนฮูหยินจินขอรับ"
"?" คิ้วหนาเข้มจึงขมวดเข้ากันเหมือนผูกปมเชือก ทั้งสีหน้าและแววตาของเหวินจงที่สื่อออกมานั้น มีแต่ความสงสัยและแปลกใจในเวลาเดียวกัน "ท่านแม่ได้บอกหรือไม่หานตง ว่าให้ข้าไปพบด้วยเื่อะไร?" เหวินจงถามออกไปอีกครั้ง ในน้ำเสียงที่เหวินจงใช้เอ่ยถามมันมีแต่ความสงสัยจนเต็มไปหมด
ถึงจะมีความสงสัยอยู่ภายในใจมากมายแค่ไหน ทว่าเหวินจงเองก็ไม่ได้ล่ะสายตาออกมาจากนกน้อยทั้งสองตัวเลยแม่แต่น้อย เขายังคงจับจ้องและมองดูการกระทำของมันทั้งสองอยู่เช่นเดิม
เมื่อหานตงได้ยินเช่นนี้แล้ว เขาจึงมองไปยังผู้เป็นายที่ยืนเหม่อมองออกไปนอกเรือนอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยพูดเื่สำคัญออกไป...
*******
หลังจากทำงานที่คอกม้าเสร็จสิ้นกันแล้ว เจียวจิงและจินจูก็เดินตรงไปยังโรงครัวใหญ่ของจวนอย่างเช่นทุกครั้ง เพื่อพักกินข้าวแล้วอยู่ช่วยงานที่โรงครัวเหมือนที่ผ่านมา
แต่ดูเหมือนว่าในวันนี้ภายในโรงครัวใหญ่ของจวนสกุลเหวิน จะดูครึกครื้นและดูวุ่นวายกว่าทุกวันเลยก็ว่าได้ เพราะแต่ล่ะคนที่เจียวจิงและจินจูได้เห็นต่างเร่งรีบทำงานของตัวเองกันอย่างรีบร้อน
เจียวจิงและจินจูหยุดยืนมองบ่าวในครัวทำงานแค่เพียงไม่นาน ก็มีเสียงของป้าอันเอ่ยพูดกับทั้งสองคนออกมาให้ได้ยินแต่ไกลๆ "เจียวจิง จินจู พวกเ้าทั้งสองคนนั่งคอยก่อนนะ ป้าขอทำของบำรุงให้ฮูหยินจินก่อน" ป้าอันยังคงไม่ล่ะสายตาออกมาจากกระทะใบใหญ่ ขณะที่บอกกับทั้งสองคน
"ขอรับป้าอัน" เจียวจิงและจินจูเอ่ยตอบออกไปพร้อมกัน แล้วมองดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายในโรงครัวไปด้วย ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลมากนัก
เสียงพูดคุยภายในโรงครัวใหญ่ดังขึ้นเป็ระยะ ถึงเสียงพูดคุยของบ่าวสาวทั้งสองตรงมุมห้องครัวจะไม่ดังมากเท่าไหร่ แต่ก็พอจะทำให้บ่าวที่ทำงานภายในโรงครัวใหญ่ได้ยินคำพูดนั้นอยู่ดี รวมทั้งเจียวจิงและจินจูก็เช่นกัน ที่ทั้งสองจึงหันไปยังบ่าวสาวที่ยืนคุยกันอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเห็นว่าเป็บ่าวสาวของเรือนฮูหยินจินนั้นเอง
มีบางที่บ่าวสาวทั้งสองจะแน่นคำพูดให้บ่าวโรงครัวได้ยิน แล้วเสแสร้งใช้มือหยาบกร้านป้องปากแล้วลดเสียงพูดลง ใบหน้าของพวกนางทั้งสองมีแต่ความหยิ่งยโส เมื่อพวกนางเห็นว่าบ่าวสาวในโรงครัวให้ความสนใจ ก็ไม่รอช้ารีบเอ่ยพูดสิ่งที่เตรียมกันมาทันที
"นี่หลงหลง... เ้าเห็นหรือไม่ว่าฮูหยินใหญ่ดีใจมากแค่ไหน... ที่ท่านหมอชราบอกกับฮูหยินใหญ่ว่าฮูหยินจินตั้งครรภ์" นางใช้มือป้องปากของตัวเอง สายตาก็ค่อยจับดูท่าทางของบ่าวในโรงครัว
"ทำไมข้าจะไม่เห็นล่ะซิงซิง... " เอ่ยคำพูดจบ นางก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เพื่อจงใจให้บ่าวในโรงครัวได้ยินเช่นกัน
และก็ได้ผลบ่าวสาวที่ทำงานในโรงครัวต่างหันหน้าเข้าหากัน ก่อนจะทำท่าทางซุบซิบอะไรบางอย่าง แม้แต่จินจูที่ได้ยินคำพูดของบ่าวสาวทั้งสองยังรีบหันใบหน้าไปหาสหายของตัวเอง "เจียวจิง เ้าได้ยินหรือไม่ที่บ่าวสาวสองคนนั้นคุยกัน" จินจูทำท่าทางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยพูดต่อ "ถ้าข้าฟังไม่ผิดพวกนางบอกว่าฮูหยินจิงตั้งครรภ์ใช่หรือไม่"
"..." เจียวจิงไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใด เ้าตัวเพียงแต่พยักใบหน้าขึ้นลงช้าเป็คำตอบเท่านั้น
ใบหน้าเจียวจิงเศร้าลงเล็กน้อย ใจดวงน้อยภายในอกเกิดอาการเจ็บแปลบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เ้าตัวไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้ได้ ตนควรจะยินดีไม่ใช่หรืออย่างไรที่ฮูหยินจินตั้งครรภ์เช่นนี้ แต่เหตุใดหัวใจดวงน้อยๆ กลับไม่นึกยินดีกันเล่า?
เป็เพราะเหตุใดกัน....
3K
