หลังจากนั้นในตอนเย็น เมื่อปู่ของเขากลับมาที่บ้าน ชายหนุ่มก็ถูกเรียกตัวไปเพื่อทานอาหาร เมื่อก้นของเขานั่งลงไปในเก้าอี้ สีหน้าของซงหยางเทียนก็เปลี่ยนไปเพราะสายตาของชายชราที่มองมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ ในใจของเขารู้สึกร้อนรนเล็กน้อยแต่ภายในนอกก็ยังแสดงออกมาอย่างธรรมชาติและสุขุม ร่างกายของเขาตอนนี้แม้จะแข็งแกร่งขึ้นแต่ก็ยังอ่อนแอเหมือนเดิม แล้วทำไมตาแก่นี่ถึงมองเขาอย่างนั้น จนเมื่อถูกจ้องนาน ๆ เข้าเขาก็อดไม่ได้จึงได้ถามออกไป
“ ทำไมท่านมองข้าอย่างนั้น ? มีอะไรติดหน้าข้างั้นรึ ”
“ เปล่า…ข้าก็แค่ประหลาดใจ ข้าไม่คิดว่าเ้าจะมีรสนิยมแบบนี้ ”
“ รสนิยมแบบนี้ แบบไหน ? ”
“ ก็แบบ…อ่าร์ ! ช่างมันเถอะ ข้ายอมรับได้ทุกอย่างนั่นแหละ ”
สิ่งที่ชายชราพูดมันยิ่งจุดชนวนความสงสัยให้กับซงหยางเทียนขึ้นไปอีก แต่หลังจากที่ชายชราเงียบและเลิกมอง เขาก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เมื่อทานอาหารเสร็จเขาก็มุ่งหน้ากลับห้องทันที ระหว่างทางก็บังเอิญได้ยินเสียงของคนใช้คุยกับอย่างออกรส และด้วยประสาทการได้ยินที่ดีขึ้นมาของเขา มันทำให้อดไม่ได้เลยที่เขาจะได้ยินมันเข้าเต็มสองหูราวกับมีคนมาพูดอยู่ข้าง ๆ
“ เ้าได้ยินไหม เมื่อเช้านายน้อยไปที่หอนางโลมอีกแล้วล่ะ ! ”
“ หื้ม มันก็ปกติที่เขามักจะไปที่นั่นอยู่ตลอดอยู่แล้ว ถึงเขาจะพึ่งหายจากการาเ็ก็เถอะ แล้วมันยังไงล่ะ ? ”
“ ก็ครั้งนี้น่ะสิ ข้าได้ยินมาว่าครั้งนี้นายน้อยน่ะ… ”
“ อะไร ๆ เ้าจะเว้นทำไมรีบพูดมาสิ ข้าอยากรู้ใจจะขาดแล้วเนี้ย !!! ”
หญิงวัยกลางคนคุยกันอย่างออกพูดคุยกันอย่างออกรสชาติอีกทั้งนางยังใส่จังหวะหนักเบาและเว้นช่องว่างให้ผู้ฟังรู้สึกตื่นเต้นและติดตามอีกด้วย นี่มันมืออาชีพด้านการนินทาชัด ๆ
“ เ้ารู้ไหมว่านายน้อยขึ้นห้องไปกับใคร ”
“ กับใคร ? ”
“ นายน้อยขึ้นห้องไปกับแม่เล้าของหอนางโลมน่ะสิ ! ”
“ ว่าไงนะ ! นางอายุเกือบ 50 ปีแล้วนะ ! นี่นายน้อยขึ้นห้องกับนางงั้นรึ !!! ”
“ ก็ใช่น่ะสี้ ! เื่นี้น่ะนะสาว ๆ ในหอนางโลมทั้งหมดต่างก็เห็นมากับตาและเ้ารู้ไหมว่าทันทีที่พวกเขาขึ้นไปนะ ตึกทั้งตึกสั่นไหวราวกับจะถล่มเลย เสียงครวญครางของแม่เล้าดังไปทั่วทั้งซอย ทุก ๆ คนแถวนั้นได้ยินกันหมด ”
“ เ้ารู้ไหม ! เมื่อเสร็จกิจแล้วสาว ๆ ในนั้นต้องไปช่วยกันพยุงนางออกมาจากห้องเลยด้วยซ้ำ เพราะนางไม่สามารถเดินเองได้ บางทีเดือนนี้นางอาจจะต้องติดเตียงไปทั้งเดือนเพราะศึกหนักนั้น !!! ”
“ นี่มัน…สุดยอดไปเลย ”
.
.
.
“ สุดยอดกับผีน่ะสิ !!! ”
ซงหยางเทียนถึงกับกรีดร้องะโออกมาในใจ เขาเข้าใจแล้วถึงสายตาแปลกประหลาดที่ทุก ๆ คนมองเขา ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะกุมขมับด้วยความปวดหัว ยัยแก่นั่นมันทำอะไรของมันกันแน่
“ เฮ้อ…ช่างเถอะ ใครจะมองข้ายังไงไม่สำคัญ ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด ”
เมื่อสติของเขากลับมาชายหนุ่มก็เลิกสนใจเื่บ้า ๆ นี้และมุ่งกลับไปที่ห้องทันทีเพื่อบ่มเพาะพลังเพิ่มความแห่งแกร่งให้กับร่างกาย แต่มันก็ไม่ง่ายนักเพราะร่างกายของเขาตอนนี้อ่อนแอเป็อย่างมาก แค่การบ่มเพาะที่สูงขึ้นเพียงแค่ช่วยขัดเกลาร่างกายให้ดีขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“ มันมีวิธีที่ข้าจะปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายได้ แต่ข้าต้องออกไปจากที่นี่…ตาแก่นั่นไม่ยอมให้ข้าออกไปข้างนอกคนเดียวแน่ ๆ ”
หากเป็คนทั่วไปคงจะออกไปขออนุญาติออกไปด้านนอกได้ แต่ไม่ใช่กับซงหยางเทียน หากเขาขอออกไปล่ะก็ซึ่งแน่นอนต้องมีการคุ้มกันอย่างแน่นอน ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
“ มีวิธีนั้นอยู่นี่นา ! ”
หลังจากคิดอยู่สักพักซงหยางเทียนนึกออก ชายหนุ่มกัดนิ้วของตนจนโลหิตสีแดงไหลออกมาจากนิ้ว เขาสะบัดมันออกไปในอากาศพร้อมโคจรพลังไปทั่วร่าง ออร่าลมปราณสีแดงค่อย ๆ ลอยออกมาในอากาศพร้อมกับรวมเข้ากับโลหิตบนอากาศก่อนจะเริ่มก่อตัวเป็รูปร่างจนในท้ายที่สุดมันก็กลายเป็ร่างของมนุษย์ผู้หนึ่ง ซึ่งหากใครเข้ามาเห็นล่ะก็ต้องต้องใจมากอย่างแน่นอนเพราะมีซงหยางเทียนถึง 2 คน โดยนี่คือเงาโลหิตที่สร้างโดยตัวของซงหยางเทียน หนึ่งในทักษะของเขา ไม่ว่าจะมองยังไงร่างของเงาโลหิตก็เหมือนกับเขาทุกประการั้แ่ท่าทางยันน้ำเสียงเรียกได้ว่าเป็ตัวเขาอีกคนเลยก็ว่าได้
“ ถึงจะเป็ตาแก่นั่นก็เถอะ ไม่มีทางมองออกแน่ว่านี่ไม่ใช่ร่างจริงของข้า ”
“ แต่ยังไงก็ควรกันเอาไว้ก่อน ข้าควรบอกพวกเขาว่าจะพักอยู่ในห้องสัก 2-3 วัน ”
หลังจากนั้นเขาก็ออกไปบอกกับคนรับใช้ว่าเขา้านอนพักอยู่ในห้องห้ามใครมารบกวนเขาและนั่นรวมถึงปู่ของเขาด้วย เพียงแค่ให้คนนำอาหารมาไว้ให้เขาหน้าห้องและคอยมาเก็บในตอนเช้าก็พอ หลังจากจัดการเื่ทุกอย่างเสร็จสับแล้วชายหนุ่มก็รอบออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลซงอย่างรวดเร็วและไม่มีใครสามารถรับรู้ได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งอยู่ในเงามือยังไงอย่างงั้น
ร่างของเขาออกมาจากเมืองอย่างรวดเร็ว ซึ่งจากความทรงจำของซงหยางเทียน ห่างจากเมืองไปไม่เกิน 20 กิโลเมตรจะเป็เขตหุบเขาที่เต็มไปด้วยเหล่าสัตว์อสูรมากมาย ซึ่งหากเป็ชาวบ้านธรรมดาพวกเขาจะหลีกเลี่ยงเส้นทางนี้ในทันทีเพราะมันอันตรายมากและมีสัตว์อสูรเพ่นพ่านอยู่รอบ ๆ ในสถานที่แสนอันตรายขนาดนี้ หากเป็เ้าเด็กซงหยางเทียนนั่นล่ะก็ไม่มีทางเฉียดกายเข้ามาแถวนี้เป็แน่ แต่ไม่ใช่กับเขา เทพอสูร ซงหยางเทียน
……จบตอน
974
