อ้อนรักท่านประธานหล่อ

​

<ป๋าธีม>

หลังจากทานขนมกันเรียบร้อยผมก็พาภรรยาของตัวเองกลับห้องนอนก่อน คือจะคุยเรื่องผู้จัดการของเธอไง ผมอยากให้อิงฟ้าทำทุกอย่างให้ไวเพราะการจะได้เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเธอยังชักช้าอาจจะถูกคนอื่นมาทำแทนได้ง่ายๆ วงการนี้อะไรๆก็สามารถเกิดขึ้นได้เสมอ ...

หมับ!!!!

ผมสวมกอดเอวภรรยาผมไว้หลวมๆจากทางด้านหลัง เธอเหลือบสายตามองผมยิ้มๆก่อนจะหันไปจัดตู้เสื้อผ้าต่อ

"อ้อนอะไรคะป๋า? "

"พี่จะคุยกับหนูเรื่องผู้จัดการส่วนตัว แล้วก็เรื่องการรับงานโฆษณาต่างๆ"

อิงฟ้ากันมามองหน้าผมอย่างงงๆว่าผมกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

"งงค่ะ ช่วยอธิบายด้วย หนูไม่ได้มีงานที่ไหนไม่จำเป็นที่จะต้องมีผู้จัดการส่วนตัวหรอกค่ะ"

ผมจับภรรยาผมหันหน้าเข้ามาหาผม ผมยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมเธอยิ้มๆ

"วันนี้คุณแน็ตนี้เขาบอกว่ามีแบรนด์เครื่องสำอางค์แล้วก็ผลิตภัณฑ์หลายชิ้นอยากให้หนูไปร่วมงานด้วย เขาไม่สามารถติดต่อหนูได้เพราะหนูไม่มีผู้จัดการส่วนตัว เขาฝากบอกผ่านคุณแน็ตตี้ให้หนูติดต่อกลับไปทางเขาที"

อิงฟ้าทำหน้าตกใจก่อนจะกริ๊ดออกมาอย่างดีใจ

"กริ๊ดดดด ปะ..ป๋าพูดจริงเหรอคะ??? มะ..... มีคนอยากให้หนูไปถ่ายโฆษณาด้วยเหรอคะ?!!!! "

ผมพยักหน้ายิ้มๆ

"รู้จักแบรนด์ Vacancy มั้ย? "

อิงฟ้าพยักหน้ายิ้มหวานอย่างตื่นเต้น

"ค่ะ รู้จักสิค่ะ แบรนด์เขาดังจะตาย แต่แอบแพงตอนหนูยังไม่มีป๋านี่ไม่กล้าซื้อมาใช้หรอกคะ >.< จนถึงตอนนี้ก็ไม่กล้าซื้อ  "

ผมยิ้มขำๆ เอาจริงๆของแพงๆผมสั่งมาให้ภรรยาเต็มห้องเพราะไม่รู้ว่าเธอใช้แบบไหน ผมเลือกแต่ของแพงๆดีๆมาให้ แล้วให้อิงฟ้าเลือกเอง

"หึ!! เขาอยากได้หนูไปเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ให้นะ สนใจมั้ยหละ? "

อิงฟ้ายิ้มหน้าบานก่อนจะกระโดดกอดคอผมแน่นอย่างดีใจสุดๆ ผมกอดเธอไว้แน่นผมมีความสุขทุกครั้งที่ผมเห็นภรรยาของผมยิ้มได้

"พี่ธีมไม่ได้โกหกหนูใช่มั้ยคะ? อร๊ายยย ตื่นเต้น!!! กริ๊ดดดดด"

"พี่เคยโกหกเหรอ?? หืมมม"

อิงฟ้าส่ายหน้ายิ้มๆก่อนจะกระโดดกอดผมแน่น ผมพาอิงฟ้ากลับไปที่ห้องนอนแล้วนั่งลงข้างให้น้องหยิบโทรศัพท์ติดต่อไปหาคุณแน็ตตี้

"ตอนนี้หนูต้องโทรศัพท์ไปหาคุณแน็ตตี้แล้วคุยเรื่องงานโฆษณาต่างๆ พี่สนับสนุนให้หนูไปเป็นเด็กในสังกัดของเขาให้เขาดูแลนะ เขาจะทำให้หนูโด่งดังโดยปราศจากข่าวเสียหาย"

<อิงฟ้า>

"ตอนนี้หนูต้องโทรศัพท์ไปหาคุณแน็ตตี้แล้วคุยเรื่องงานโฆษณาต่างๆ พี่สนับสนุนให้หนูเป็นเด็กที่เขาดูแลนะ เขาจะทำให้หนูโด่งดังโดยปราศจากข่าวเสียหาย"

ฉันมือกำโทรศัพท์อยู่แล้วก็กำลังนั่งฟังสามีตัวเองกำลังอธิบายรายละเอียดให้ คุยกันตอนนี้ได้ความแล้วว่า ฉันควรจะให้พี่แน็ตตี้เป็นคนดูแลฉัน จริงๆฉันชอบพี่เขามากนะเขาเป็นคนที่เก่ง แล้วก็เป็นงานเป็นการมากคุยสนุกแล้วก็ไม่ถือตัว

"หนูไม่สามารถรับงานเองได้ใช่มั้ยคะ? "

ฉันเอ่ยถามพี่ธีมอย่างสงสัย คือถ้าเรารับเองมันจะเป็นยังไงเหรอ?

"ก็รับเองได้ แต่เราไม่มีเวลามากพอจะมานั่งรับโทรศัพท์ใครต่อใครในเวลาทำงานหรอกนะ ถ้าหนูถ่ายละครอยู่แล้วมีคนโทรศัพท์มาหาเพื่อให้หนูไปถ่ายโฆษณา ณ เวลานั้นถ้าหนูไม่รับสายเขา เขาอาจจะโทรศัพท์ไปหาคนอื่น นั้นทำให้หนูพลาดโอกาสๆหลายทางนะ เข้าใจในสิ่งที่พี่กำลังบอกมั้ย? "

ฉันพยักหน้ายิ้มๆ ตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว

"รับทราบค่ะ งั้นขอโทรศัพท์หาพี่แน็ตตี้ก่อนนะคะ "

พี่ธีมลูบผมฉันยิ้มๆก่อนจะนั่งลงข้างๆฉันแล้วจับฉันไปนั่งพิงหน้าอกเขาไว้แล้วสวมกอดเอวฉันไว้หลวมๆ ฉันกำลังจะกดโทรออกพี่เขาจับมือฉันไว้ซะก่อน

"คะ ว่าไงเอ๋ยย"

"บอกว่าทางทีมงานโทรศัพท์มาหาว่าพี่แน็ตตี้อยากจะคุยกับหนู อย่าจู่โจมเขาก่อน ให้เขาเป็นคนเอ่ยปากเองแม้กระทั่งการเป็นผู้จัดการส่วนตัว"

ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ถ้าพี่ธีมให้ทำแบบนั้นฉันจะถือว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด 

"รับทราบค่ะ "

ฉันยื่นหน้าไปจูบปลายคางสามีของฉันหนึ่งทีก่อนจะกดโทรออก

ตู๊ดดดดดดดดด

(สวัสดีค่ะแน็ตตี้พูดสายค่ะ)

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยออกไป

"สวัสดีค่ะพี่แน็ตตี้ อิงฟ้าเองค่ะ"

(น้องอิงฟ้า!!! พี่ดีใจนะที่เราติดต่อมา เห้อออ นึกว่าจะแห้วซะแล้วสิ)

ฉันมองหน้าพี่ธีมเขามองฉันยิ้มๆเช่นกัน

"พอรู้ว่าพี่แน็ตตี้อยากจะคุยกับอิงฟ้า หนูก็รีบติดต่อมาทันทีเลยค่ะ ว่าแต่มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอคะ? ทางทีมงานไม่ได้บอกอะไรหนูเลยค่ะ"

ฉันบอกออกไปตามสคริปต์สามีเป๊ะๆ เขาทำมือโอเคประมาณว่าทำดีมาก ฉันยื่นหน้าไปจูบริมฝีปากเขาหนึ่งทีก่อนจะคุยต่อ

(มีทางแบรนด์สินค้าหลายแบรนด์อยากจะร่วมงานกับอิงฟ้า เขาไม่สามารถติดต่อเราได้ หนูอยากทำมั้ยพี่จะช่วยประสานงานให้ หรือหนูมีใครดูแลอยู่แล้วก็ให้เขาลองติดต่อกลับไป เดี๋ยวพี่จะส่งรายชื่อให้)

"ขอบคุณนะคะ พี่แน็ตตี้ดีกับอิงฟ้าจังเลย  หนูไม่มีใครดูแลค่ะ ถ้าเป็นไปได้หนูอาจจะขอรบกวนพี่แน็ตตี้จัดการให้จะได้มั้ยคะ"

(ได้สิจ๊ะ พี่จะจัดการให้หนูเอง ให้มันผ่านเรื่องพวกนี้ไปก่อน แล้วถ้าหนูยังสนใจอยากจะให้พี่ดูแลต่อไปเรื่อยๆ เราค่อยมาคุยรายละเอียดกันดีมั้ย?)

ฉันมองพี่ธีมอย่างขอความเห็น เขาพยักหน้ายิ้มๆ

"ได้ค่ะ งั้นตอนนี้ฝากพี่แน็ตตี้จัดการด้วยนะคะ แล้วถ้าอยากคุยรายละเอียดเพิ่มพี่แน็ตนี้โทรศัพท์หาอิงฟ้าได้ตลอดเลยค่ะ"

(โอเคจ๊ะ งั้นพี่จะโทรไปคุยรายละเอียดงานกับทางแบรนด์ก่อน แล้วพี่จะเรียกหนูมาคุยอีกทีนะ)

"ขอบคุณค่ะ "

(งั้นพี่ไม่กวนละ พรุ่งนี้พี่จะจัดการให้นะ)

"รับทราบค่ะคุณผู้จัดการ"

ฉันกดวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ธีม เขายื่นมือมาจับใบหน้าฉันไว้ก่อนจะจูบฉันอย่างดูดดื่ม สักพักเราสองคนก็ผละออกจากกันเราสองคนสบตากันอย่างเนิ่นนานก่อนจะเขาเอ่ยออกมา

"พี่ดีใจนะที่หนูประสบความสำเร็จไปอีกขั้น"

"ต้องขอบคุณป๋าคนนี้ค่ะ คนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างป๋ารู้มั้ยคะว่านี่เป็นสิ่งที่โชคดีที่สุดในชีวิตหนูตั้งแต่เกิดมา คือการมีพี่ธีมอยู่ตรงนี้ คอยดูแลหนูอยู่ตรงนี้"

ฉันพูดไปน้ำตาคลอเบ้าไป มือเล็กเกลี่ยแก้มเขาอย่างแผ่วเบา ใครจะคิดว่าคนที่โชคร้ายอาภัพตั้งแต่เด็กจะมีโอกาสได้มามีวันนี้ จริงๆครอบครัวเจ๊บิวนั้นดีกับฉันที่สุดเหมือนกัน แต่ถ้าเทียบกับป๋าธีมคนนี้ เขาทำเพื่อฉันทุกอย่างมากจนฉันไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งขนาดนี้

"พี่ทำเพราะพี่รักหนู เพราะคำนี้คำเดียว"

"ขอบคุณนะคะพี่ธีม ขอบคุณจริงๆ "

​