ข่าวเกี่ยวกับจุดอพยพที่ถูกปิดตาย ทำให้บรรยากาศภายในห้องเก็บสินค้าที่เคยอบอุ่นด้วยความหวังพลันหนักอึ้งลงทันที สถานที่ซึ่งทุกคนยึดถือเป็เป้าหมายแรก อาจไม่เหลืออยู่ในฐานะ “ที่ปลอดภัย” อีกต่อไปแล้ว
ฟ้าก้มหน้าลง กอดเข่าตัวเองแน่น เสียงสะอื้นแ่เบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอ “ถ้าจุดอพยพใช้ไม่ได้… แล้วเราจะไปที่ไหนกันคะ?” คำถามนั้นสะท้อนความสิ้นหวังที่ไม่มีใครตอบได้ในทันที เพราะแม้แต่หลินเยว่เองก็ยังไม่รู้ เธอเรียกหน้าต่างระบบ Genesis Core ขึ้นมาอีกครั้ง ข้อมูลใหม่ปรากฏบนแผนที่ฉายแสงสีฟ้าเรืองรองอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง
【ตำแหน่งใหม่ปลดล็อก】
【ฐานทัพสำรอง E-07】
สถานะ: ไม่ทราบ
ระยะทาง: 18.6 กิโลเมตร
ความเป็ไปได้ในการพบผู้รอดชีวิต: สูง
เจย์เดินเข้ามาใกล้ทันที ดวงตาภายใต้แว่นตาฉายแววครุ่นคิด “ถ้าระบบให้ตำแหน่งนี้เป็รางวัล แสดงว่ามันมีความสำคัญมาก”
ด็อกเตอร์พยักหน้าเห็นด้วย “อย่างน้อยก็ดีกว่ามุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ได้รับการยืนยันแล้วว่ามีปัญหา”
คินกอดอก สีหน้ายังคงระแวง แต่แววตาเริ่มมีความหวัง “ฐานทัพฟังดูปลอดภัยกว่าศูนย์อพยพชั่วคราวอยู่แล้ว”
นัทกระแทกด้ามขวานลงพื้นเบา ๆ ด้วยความกระตือรือร้น “ถ้าอย่างนั้นก็ไปฐานทัพ!”
มีนหันมองหลินเยว่ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น “หัวหน้าคิดว่าอย่างไรคะ?”
สายตาทุกคู่ ไม่ว่าจะเป็เรย์ ชายวัยกลางคน หญิงชรา หรือแม้แต่เด็กชายตัวน้อย ต่างจับจ้องมาที่เธอ หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นระรัว เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามา แต่เมื่อมองไปยังดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังเ่าั้ เธอก็รู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง เธอจ้องมองแผนที่อีกครั้ง สิบแปดกิโลเมตรในโลกก่อนหน้านี้อาจใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อ มันอาจหมายถึงการเดินทางหลายวัน และความเสี่ยงนับไม่ถ้วน
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่มีใครกล้าลังเล “เราเปลี่ยนเป้าหมาย” เธอประกาศก้อง “จากนี้ไป จุดหมายของเราคือฐานทัพสำรอง E-07”
ฟ้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แม้จะยังมีความกังวล แต่ดวงตากลับมีความหวังอีกครั้ง คินพยักหน้าเบา ๆ เป็การยอมรับ นัทยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ เจย์เริ่มวิเคราะห์เส้นทางใหม่ทันทีบนแท็บเล็ต มีนถอนหายใจอย่างโล่งอก ส่วนเรย์มองหลินเยว่ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเคารพ “คุณตัดสินใจได้เร็วมาก”
หลินเยว่ยิ้มจาง ๆ “ถ้าเราหยุดอยู่กับความผิดหวังนานเกินไป เราจะไม่มีโอกาสได้เริ่มใหม่” คำพูดนั้นทำให้ผู้รอดชีวิตที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือมีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เรย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น “ถ้าคุณอนุญาต… ฉันอยากร่วมเดินทางด้วย” ชายวัยกลางคนกับหญิงชรามองหน้ากัน ก่อนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง เด็กชายยกมือทันที “ผมด้วย!”
คินขมวดคิ้ว “คนเยอะขึ้นหมายถึงภาระมากขึ้น”
เจย์เสริมด้วยน้ำเสียงเป็กลาง “แต่หมายถึงทรัพยากรมนุษย์ที่เพิ่มขึ้นด้วย”
มีนจับมือเรย์เบา ๆ “พวกเขาไม่ควรถูกทิ้งไว้ลำพังค่ะ”
หลินเยว่พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ถ้าคุณพร้อมจะทำตามกฎของทีม ก็ยินดีต้อนรับ” น้ำตาของเรย์ไหลออกมาอีกครั้ง “ขอบคุณค่ะ”
ระบบปรากฏขึ้นทันที แสงสีทองสว่างวาบ
【จำนวนผู้ติดตามเพิ่มขึ้น】
【โบนัสภาวะผู้นำปลดล็อก】
ผลลัพธ์:
•ขวัญกำลังใจของทีมเพิ่มขึ้น
•ประสิทธิภาพการทำงานร่วมกันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
หลินเยว่ชะงัก ระบบไม่ได้มอบเพียงพลังในการต่อสู้ แต่มันกำลังผลักดันให้เธอกลายเป็ศูนย์กลางของผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอหันไปมองอาร์ค เขายังคงยืนเงียบอยู่ข้างกาย เป็เงาที่มั่นคงและเป็ที่พึ่ง เมื่อรับรู้ถึงสายตาของเธอ เขาก้มศีรษะเล็กน้อย
“ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ฉันจะไปด้วย” คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่หนักแน่นและมั่นคงกว่าคำสาบานใด ๆ ทำให้หัวใจของหลินเยว่อบอุ่นอย่างประหลาด
หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณ”
ภายนอกอาคาร ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างแตกเป็เสียงหวีดหวิว โลกยังคงเต็มไปด้วยอันตรายและปริศนา เส้นทางที่พวกเขาวางไว้เปลี่ยนไปแล้ว แต่บางที—โชคชะตาที่แท้จริงของพวกเขาอาจไม่ได้อยู่ที่จุดอพยพแห่งแรก แต่อยู่บนเส้นทางสายใหม่นี้ เส้นทางที่จะพาพวกเขาไปสู่ความจริงของไวรัส พลังของระบบ และชะตากรรมของโลกทั้งใบ
310
