ณ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระ ซากิมิ
"เราไม่้าเด็กไร้ประโยชน์อย่างเเก"
เสียงใครบางคนพูด เพราะความมืดจึงปกปิดใบหน้าของเค้า เเต่ที่รู้พวกมันมีมากว่าหนึ่ง
"ออกไปซะ เเละอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกล่ะ เ้าเด็กบ้า"
เเต่ว่าก็มีเสียงเด็กผู้ชายพูดขึ้น เค้าเป็คนที่จะต้องถูกไล่ออกจากสถานรับเลี้ยงนี้
"ผมขอโทษ..ผมขอโทษ.. ขอร้องล่ะ ให้ผมได้อยู่ต่อเถอะ
นี่คุณ คินามิ ช่วยพูดอะไรหน่อยสิครับ"
เด็กผู้ชายคนนั้นดิ้นรน
ซากิมิ คินามิ ผู้หญิงที่สนิทกับเด็กชายคนนี้มากที่สุด
เเต่เค้ากลับพูดออกไปว่า
"ชั้นเข้าใจผิดไปจริงๆสินะ ชั้นคิดว่าเธอไม่น่าจะทำอะไรที่ทำให้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระของพวกเราอับอายขนาดนี้ เ้าคนขยะ"
นั้นคือเสียงตอบของคนที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลย
"คุณคินามิ.."
หลังจากที่เด็กชายได้ยินคำตอบนั้น เด็กชายค่อยๆลุกขึ้นเเละเดินออกจากสถานที่นั้นที
ใบหน้าของเด็กชายคนนั้น มันไร้ความรู้สึก ไร้ความเป็มนุษย์ เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"อา ใช่ๆ คนอย่างนายใช้ ซากิมิ ยูโยไม่ได้เเล้วนะ ใช้เป็ ยูโยเ้าไร้ประโยชน์ดีมั้ยนะ"
จากนั้นก็มีเสียงของผู้ชายคนนึงที่พูดในความมืด พูดขึ้น
"รู้อยู่เเล้วล่ะ วิเนก้า.."
เสียงตอบอันที่ไร้ความรู้สึกพูดขึ้น
"งั้นหรอ จากนี้ไป ชั้นจะไม่ได้อยู่กับคนอย่างนายเเล้วสินะ ดีใจชะมัด คนที่ทำให้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระของเราต้องอับอาย มันก็ควรเป็อย่างงี้เเหละ"
"อืม นั้นสินะ.. ชั้นมันควรโดนอย่างงี้เเหละ..."
เสียงพูดอันไร้ความรู้สึกพูดอีกครั้ง
"ชิ ทำไมถึงต้องตอบด้วยใบหน้าอย่างงั้นด้วยล่ะ"
เสียงของชายคนนั้นถาม
"ก็เพราะ ชั้นนะ มันไม่มีความรู้สึกเเล้วล่ะ ทำดีกับชั้นขนาดไหนก็คงทำให้กลับเป็
เหมือนเดิมไม่ได้เเล้วละ"
เด็กชายบอก
พอประโยคจบเด็กชายคนนั้น ก็เดินออกจากอณาเขตของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพระ
วันรุ่งขึ้น
ณ โรงเรียนซุยจิ
ตึก ตึก ตึก
"เฮ้ยๆ ดูนั้นสิ นั้นมันยูโยที่ถูกไล่ออกจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพระนิ รู้สึกว่าจะถูกไล่ออกเพราะไปทำอะไรที่ร้ายๆกับเด็กในสถานรับเลี้ยงเด็กอื่นสินะ สมควรเเล้วล่ะ"
ถึงเเม้ยูโยจะโดนดูถูกขนาดไหน ตัวของยูโยก็ไม่มีท่าทีโกรธหรือโต้เเย้งใดๆ
จนยูโยเข้ามาในห้องเรียน ก็ได้พบกับ ซากิมิ คินามิ เพราะไร้ความรู้สึกกับบางสิ่งบางอย่างมันจึงทำให้ยูโยไม่ทักไม่กล่าวอะไรเลย
คินามิมองไปที่ยูโย เเละก็หันไป
ทางอื่นเเละก็คิดในใจว่า
คงเจ็บละสิ คงอยากมีที่อยู่ละสิ
เเต่ว่ายูโยคุงคนที่ทำให้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระซากิมิต้องอับอาย นั้นคือโทษของเธอยูโยคุงสมควรเเล้วล่ะ
"เออ ไม่ทราบว่า ซากิมิคุ-- เออไม่สิตอนนี้ถูกไล่ออกเเล้วนี่นา ยูโยคุง ไม่ทราบว่าเย็นนี้มีธุระอะไรรึเปล่า พอดีว่า อยากให้ไปพบ อยากให้ไปพบคนที่มีชื่อว่า มาฟุยูน่ะ"
เเต่ก็ได้มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาทักยูโย
"อืม..."
นั้นคือคำตอบสั้นๆ
ในตอนเย็น
เเอร็ด..
เสียงเปิดประตูที่มีที่มาคือยูโย
ยูโยค่อยเปิดประตู ก่อนที่จะค่อยๆเห็นร่างของผู้หญิงคนนึง
"มาเเล้วสินะ"
ผู้หญิงคนนั้นมีผมสีดำสนิท ตาสีฟ้า
"ใช่คุณมาฟุยูรึเปล่า.."
ยูโยถามไปเเละคิดในใจ
นั้นชุดสภานักเรียนหนิ..
"ชั้นไม่ขอพูดอะไรมากละกันน่ะ อิชิมูระคุง"
ผู้หญิงคนนั้นพูด
"ทำไมถึงรู้ชื่อที่เเท้จริงของผมได้.."
ยูโยถาม
"ช่างเื่นั้นก่อน ชั้นมีชื่อว่า
คิริซากะ มาฟุยู เพราะถูกรับเลี้ยงดูโดยสถานรับเลี้ยงเด็กกำพระ นากาโยชิ จึงเปลี่ยนเป็ นากาโยชิ มาฟุยู
เเละสิ่งที่ชั้นจะบอกคือ มาเข้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพระนากาโยชิ"
จากนั้นเเววตาอันไร้ความรู้สึกเริ่มที่จะฉายความมีความหวังขึ้น
"เเต่ว่า.. ผม.."
"ไม่ต้องห่วง เราจะไม่ไล่เธอออก"
หญิงคนนั้นตอบอย่างมั่นใจ
"ครับ.."
เสียงตอบที่เบาๆของยูโย
"งั้นต่อไปนี้ ชั้นจะเรียกเธอว่า ยูโยคุง ส่วนยูโยคุง ก็เรียกชั้นว่า มาฟุยู "
"ครับ..."
วันต่อมา
"ชั้นเชิญชวนยูโยคุงเข้ามาเเล้วค่ะ ผู้อำนวยการ"
"งั้นหรอ ขอบคุณมากนะ มาฟุยู"
เสียงของใครบางคนพูดกับมาฟุยู
"เเล้วจะเอายูโยคุงมาทำไมหรอคะ"
มาฟุยูถามกับผู้ชายคนนั้น
"เค้ามียันต์ที่คนอื่นไม่มี เเละเค้าก็สามารถที่จะโค่นาามาโอโคยะได้ด้วย
ชั้นคิดนะ"
ชายผู้นั้นบอกกับมาฟุยู
เมื่อถึงเวลาการเเนะนำตัว
"สวัสดีครับ ผมชื่อว่า อิชิมุระ ยูโย ตั้งเเต่วันนี้ไปจะอยู่ที่นี้ครับ.."
ยูโยบอกกับทุกคน
"อันที่จริงนายน่าจะชื่อว่า นากาโยชิ ยูโยนิ"
จู่ๆก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาทักยูโย
"ครับถ้าเป็ตอนนี้นะ"
ยูโยตอบ
"โทษที ชั้นมีชื่อว่า นากาโยชิ คิซึฮาระ พอดีตื่นเต้นไปหน่อยในการเจอเพื่อนใหม่นะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"เช่นกัน"
เมื่อ่พักเที่ยง
"สุดยอดเลย สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระนากาโยชิใหญ่ชะมัดเลย รวมๆเเล้วน่าจะมีเด็กราวๆ 40-50 คน"
ยูโยพูดกับตัวเอง
"อ้อ ถ้าเื่นั้นละก็ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระที่นี้รับเลี้ยงเด็กที่ไม่มีพ่อเเม่ ครอบครับหรือต่างๆ รวมไปถึงชนชั้นสูงจากโลกกาไซที่ตกอับ"
เื่การตกอับชั้นรู้ดีเลยล่ะ เคยมีคนนึงที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระซากิมิเค้าเป็คนที่่ถูกใส่ร้ายว่าเป็เด็กที่พยายามทำลายร้านขายเพรช จนพ่อเเม่ก็เห็นด้วยกับความคิดเเบบนั้น จึงตัดขาดการเป็ครอบครัว เเละทิ้งลูกคนนั้นไป ส่วนมรดกก็จะให้บุตรคนที่สองสืบทอดเอา
ยูโยคิด
โปรดติดตามตอนต่อไป
3K
