ตอนที่ 9
แอบตาม...
ฉันกลับบ้านมาสภาพเหมือนซอมบี้...
ฮือ ทั้งเนื้อทั้งตัวเจ็บหมดเลยอ่ะ... T^T
่บ่ายฉันถูกซันฝึกโดยยูโด... ยูโด!! หนักกว่ามวยอีก! ฉันโดนเขาจับทุ่มลงพื้นตั้งหลายครั้งเลย แต่น่าแปลกใจที่กลับไม่มีาแอะไรเลย
นี่เขาเบามือแล้วใช่ไหม คงใช่ใช่ไหม
พอการฝึกจบลงซันก็มาส่งที่บ้านเหมือนเดิม เ้าตัวดูรังสีแปลกๆ แววตาขุ่นมัวั้แ่ตอนบ่าย แต่ฉันก็ไม่กล้าถามอะไรเขา จะไม่เผือกนอกจากเสียว่าตัวเองเดือดร้อนจริงๆ
ตอนนี้มีเื่ที่น่าดีใจกว่านั้น คือพรุ่งนี้ฉันจะได้ไปทะเล เย้!!
หลังจากฉันจัดการล้างเนื้อล้างตัวเสร็จหมดเรียบร้อย แม้จะแอบส่องกระจกดูว่ามีแผลรึเปล่าแต่ก็ไม่มี เมื่อยแต่ตัวไร้ซึ่งรอยแผล ซันนี่เบามือแล้วจริงๆ ใช่มะ เหอะๆ พอมาถึงเตียงฉันก็คว้าโทรศัพท์แล้วแชทกับเพื่อนๆ ทันที
ฝน : ไอหายเลยเว้ยยยยยยย
เปิดแชทก็เจอแชทฝนมาก่อนเพื่อนเลย ก็สมควรอยู่ ั้แ่เที่ยงที่คุยค้างใว้แค่นั้น ก็ไม่ได้แชทต่ออีกเลยเพราะการฝึกโหดๆ ของซันน่ะแหละ
ไอ : มาแล้วๆ ฉันมาแล้ว
ปลา : ไอมาแล้วนะฝน ตอบเด้!
ฝน : แม่เ้า!! ลูกปลอดภัยแล้ววววว
อืม... นี่ฉันคงกลายเป็ลูกฝนไปแล้วจริงๆ เห็นเรียกฉันว่าลูกหลายหนแล้ว...
ไอ : ฉันไม่ได้ถูกฆ่านะ...
ฝน : ฉันห่วงนี่ ไอลูกรัก รู้ไหมเธอตัวเล็กกะจิ้ดเดียว อ่อนต่อโลก แถมซื่อบื้ออีก
ปลา : ฉันเห็นด้วยๆ
ฝน : หน้าตาก็สะสวย เดินผ่านที่มีแต่คนแอบมอง ต่อจากนี้คงมองไม่ได้แล้วแหละ เพราะเธอคบหาสมาคมกับปีศาจ... วุ้ยยยยย
เดี๋ยวนะ คบหาสมาคมนี่ยังไง??
ปลา : ข่าวเื่ที่เธอถูกหิ้วคงแพร่สะพัด...
จริงสิ... ฉันลืมไปเลยอ่ะ วันก่อนฉันถูกซันหิ้วโชว์กลับจากโรงเรียนนี่นา แม้ฉันจะปิดหน้าตัวเองระหว่างทาง แต่ยังไงเื่ที่จะเป็ฉันนี่ยังไงก็รู้ทั่วถึงกันแน่ๆ เลย T^T
แต่มันยังไม่สำคัญเท่ากับไปเที่ยวทะเลพรุ่งนี้!!!
ไอ : พรุ่งนี้เที่ยวทะเลใช่มั้ย
ฝน : เยส! ปีศาจเขาอนุญาตแล้วใช่มะ
ไอ : ใช่แล้วๆ
ปลา : ดีเลย ไปกี่โมงล่ะ นัดเจอกันที่ไหนดี
ฝน : แถวๆ ร้าน NisaT Cafe แล้วกัน
ไอ : นั่นมันร้านที่ฉันทำงานพิเศษนี่
ฝน : ทางนั้นเป็ทางผ่านน่ะ ปลารู้จักร้านนี้ใช่มะ
ปลา : รู้จักๆ ไปกี่โมงดี
ฝน : ออกมาสัก 9 โมงแล้วกัน ฉันจะให้คนขับรถไปรับเองนะ
ไอ : ดีจังอ่ะ
ปลา : ตามนี้เลย
นั่งแชทเพลินๆ อยู่ๆ ฉันก็ง่วงขึ้นมากะทันหัน สงสัยจะเพลียจัด รีบนอนดีกว่า
ไอ : ฉันนอนก่อนนะ เพลียมากเลย ราตรีสวัสดิ์...
จากนั้นฉันก็ปิดมือถือแล้วล้มตัวนอน ไม่กี่วินาทีต่อมาฉันก็หลับด้วยความเพลีย...
......
วันต่อมา
เมื่อย!!
ฉันบิดี้เีไปมา รู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด คงเพราะการฝึกโหดของซันเมื่อวานนี้แน่ๆ และคงเพราะฉันไม่เคยออกแรงมากขนาดนี้ร่างกายเลยล้าไปค่อนข้างมาก
เมื่อฉันขออนุญาตพ่อเื่ไปเที่ยวทะเลแล้วล่ะ แต่พ่อหน้าบูดเชียว บ่นว่าทิ้งพ่อให้อยู่บ้านคนเดียวอะไรแบบนี้ แต่ว่าพ่อเองก็ทิ้งฉันไปทำงานต่างจังหวัดตั้งหลายวันเลยนี่นา เพราะงั้นไอขอเอาคืน
นี่ก็ใกล้จะได้เวลานัดแล้ว ฉันรีบออกไปดีกว่า
"พ่อหนูไปก่อนนะคะ"
"ฮือ... โชคดีนะลูก" พ่อแสร้งเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาตัวเองพร้อมกับโบกมือลา
ทำอย่างกับฉันไปเที่ยวเป็เดือนๆ อ่ะ...
"โธ่...พ่อนี่นะ กับข้าวหนูทำให้แล้วนะคะ ถ้าจะกินก็อุ่นด้วยนะ" ฉันโบกมือลาพ่อน้อยๆ แล้วก็เดินออกจากบ้านไป
พอถึงที่นัดหมายไม่นานฝนก็มารับฉันกับปลาตามเวลา แล้วก็นั่งรถคุยกันอย่างสนุกสนานกว่าจะถึงที่หมายคงใช้เวลาอีกไม่มากเท่าไหร่หรอกนะ
......
[- Sun -]
ชายหาด WW
ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หึ อยากถามตัวเองเหมือนกัน...
ผมไม่ชอบที่ที่มีคนพลุกพล่าน อย่างเช่นที่ทะเลในวันหยุดแบบนี้ ปกติผมน่าจะอยู่ที่บ้าน
สาเหตุคงเป็เพราะเมื่อคืน...
หลังจากที่ผมเดินไปส่งยัยข้าวกล่องที่สภาพเหมือนไปฟัดกับใครมา แล้วกลับมาที่บ้าน พี่ซินก็เข้ามาคุยกับผม
"ปล่อยให้น้องไปทะเลจะดีเหรอ"
"......" ก็ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไง แต่คนบ้านนี้มีแต่พวกอยากรู้เป็เื่ปกติ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับยัยข้าวกล่อง
ผมเหลือบมองพี่ซินที่ตอนนี้เธอยิ้มเ้าเล่ห์เหมือนถือไพ่เหนือกว่า หมายความว่ายังไง?
"ที่ทะเลผู้ชายเยอะนะ ล่ำๆ ทั้งนั้น! " พี่ซินแสยะยิ้มนั่นทำให้ผมนึกย้อนไปถึงตอนฝึกก่อนหน้านี้...
ตอนพายัยข้าวกล่องไปที่โรงฝึก 1 ยัยนั่นมองพวกลูกศิษย์พี่ซินที่มีแต่ผู้ชายไม่วางตา แล้วทำตาประกายใส่พวกนั้นอีก... จะมองอะไรนักหนา
มันทำให้ผมหงุดหงิด...
"......" ผมขมวดคิ้วยุ่งแววตาขุ่นโดยไม่รู้ตัว
"ถ้าหวงน้องก็ไปดูน้องดิ! " พอพี่ซินพูดแบบนั้นผมถึงกับประหลาดใจนิดหน่อย
"หวง..." ผมเนี้ยนะ
"เออ! โว้ยยยย เบื่อพวกรู้สึกช้า!! " พี่ซินทำหน้าบูดใส่ นี่ผมความรู้สึกช้าเหรอ...
"......"
"ปีศาจตัวนี้มันยังไงเนี้ย ก่ะอิแค่ความรู้สึกตัวเองยังไม่รู้ตัวอีก" พี่ซินเท้าเอวใส่แล้วถอนหายใจเบาๆ "ระวังโดนหมาคาบไปแดกแล้วกัน ไปล่ะ"
พี่ซินพูดจบก็เดินเข้าห้องตัวเองไป...
ว่าผมปีศาจ เธอเองก็ปีศาจเหมือนกันนี่...
แต่ความรู้สึกตอนนี้มันแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก และรู้สึกขัดใจในเวลาเดียวกัน...
ช่างเถอะ จะเป็ยังไงก็แล้วแต่ ผมไม่สนใจอยู่แล้ว...
หึ บอกไม่สนใจแล้วตัวผมเองดันมาอยู่ที่ทะเลเนี้ยนะ!? ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เพราะคำพูดของพี่ซินมันทำให้ผมร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
ผมยืนนิ่งอยู่ที่ชายหาดที่ที่ผู้คนไม่สนใจ แล้วมองยัยข้าวกล่อง ยัยตัวปัญหาในสมองผมตอนนี้...
เธอใส่ชุดฮูดแขนสั้นธรรมดา เดินเล่นกับเพื่อนอย่างยิ้มแย้ม นั่นกระโปรงสั้นไปไหม! พวกผู้ชายหันไปมองคอแทบหักเมื่อเธอเดินผ่าน...
ให้ตาย... นี่เธอไม่รู้ตัวเลย ว่าถ้าเธอยิ้มแบบนั้นมันสามารถทำให้พวกผู้ชายตายเกลื่อนได้...
คราวที่แล้วก็โดนลวนลามบนรถไฟฟ้า เธอคงไม่เข็ดใช่ไหม?
"เห้ย มึง เห็นน้องคนนั้นมั้ยวะ"
"คนไหนวะ"
"น้องที่เดินกับเพื่อนอีกสองคนที่ริมหาดนั่นไง! "
"หน้าตาน่ารักอยู่ แต่หุ่นไม่แจ่ม"
"แต่น่าเอาดีนะมึง"
"ดักดีมั้ยวะ"
"รอเหี้ยรัยล่ะ"
หึ ได้เื่แล้วมั้ยล่ะยัยตัวแสบ...
ผมออกตัวเดินไปดักพวกปากหมาก่อนที่พวกมันจะทำตามเป้าหมายที่มัน้าอย่างช้าๆ ก็ไม่รู้ว่าผมทำสีหน้าแบบไหน พวกมันเห็นผมก็ตื่นตระหนกไปแล้ว...
สงสัยมีแต่เื่ปากของพวกมันสินะที่เก่งนัก...
ก็ยังโชคดีหน่อยที่ตรงนี้เป็ที่ลับตาคน ถ้าผมจะอัดเ้าพวกนี้คงไม่มีปัญหาสินะ
......
"โอ้ยยยย ฟิน..."
ตอนนี้พวกเราทั้งสามคนก็มาถึงที่ทะเลได้สักพักแล้วล่ะ มาถึงก็เดินเล่นริมหาด ดีนะวันนี้แดดไม่แรงอ่ะ ทะเลที่นี่วันนี้คนมาเที่ยวเยอะเพราะเป็วันหยุด ฝนบอกว่า่เย็นจะเยอะกว่านี้อีก
พอเดินเล่นแล้วพวกเราก็มานั่งพักที่ใต้ร่มที่ที่ฝนจัดการไว้ให้มานั่งจิบน้ำผลไม้ปั่นอย่างสบายใจ แถมได้นั่งบนเก้าอี้ชายหาดที่เรียงตัวกันอยู่ใต้ร่มไม้ด้วย นั่งดูวิวทะเลไปด้วย ฟินมากกกกก
"หน้าไอตอนนี้ฟินมากอ่ะ" ฝนนั่งแซว แต่ก็จริงอ่ะหน้าฉันคงฟินจริงๆ น่ะแหละ ก็มาทะเลครั้งแรกนี่นา...
"อื้อ... อากาศเย็นสบายดีจัง..." ฉันยื่นหน้ารับลมเย็นๆ อย่างฟินๆ
ได้พักหลังจากที่ฝึกโหดแถมยังได้ไปเที่ยวครั้งแรกของพวกเราแบบนี้ มีความสุขที่สุดเลยยยย
"แล้วนี่พวกเราจะลงเล่นน้ำกันมั้ย" ปลาถามขณะจิบน้ำมะพร้าวปั่น นั่นทำให้ฉันถึงกับสะดุดกึก
เอ่อ... ฉันว่ายน้ำไม่เป็... และไม่ชอบลงน้ำลึกๆ ซะด้วย
ได้ยินแล้วฉันส่ายหน้าพั่บๆ ทันที "ไม่อ่ะๆ ฉันขอเล่นที่ริมหาดพอนะ"
"อ้าว มาทะเลก็ลงเล่นน้ำทะเลดิ" ฝนเอียงคองง
"นั่นดิๆ " ปลาพยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ
"ฉันว่ายน้ำไม่เป็นนนน" ฉันทำหน้ามู่ แล้วส่ายหัวไปด้วย
"จบ..." ฝนกับปลาพูดตัดบทพร้อมกันด้วยสีหน้าเซ็งๆ
"งื้ออออ...." นี่ฉันทำพวกเขาผิดหวังรึเปล่าเนี้ย...
"แต่ไม่เป็รัยหรอก โปรแกรมเที่ยวทะเลวันนี้ฉันกำหนดหมดแล้วล่ะ" ฝนยิ้มร่า "ไม่ลงเล่นน้ำก็สนุกได้"
"จริงอ่ะ..." นี่ฝนไปเก่งเื่เที่ยวแบบนี้ตอนไหนไม่ยักรู้...
"แถวนี้มีโซนร้านขายของชำ ของที่ระลึกขายด้วย ไว้ตอนขากลับเราค่อยเข้าไปกันนะ"
"อื้อ.." ฉันพยักหน้าอย่างดีใจ
แล้วก็นั่งฟังฝนพูดเื่เที่ยววันนี้ว่าจะไปที่ไหนกันบ้าง จากที่ฝนแนะนำรู้สึกตื่นเต้นและอยากไปทั้งนั้นเลย
"โหย นี่มันเยอะไปมั้ย..." ปลานั่งจ้องของกินที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า ฉันก็เช่นกัน...
ก็รู้อยู่นะว่าครอบครัวฝนน่ะรวย แต่นี่ไม่มากไปเหรอ
เอ่อ... กุ้ง...ตัวใหญ่มาก!! พึ่งเคยเห็นนี่แหละ ปูก็ด้วยทำไมมันใหญ่อย่างนี้!! และอะไรก็ไม่รู้แต่ละอย่างนี่ของทะเลทั้งนั้น จะกินไหวไหมนี่...
"ฉันเลี้ยงไง..." ฝนหน้าเชิดยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างภูมิใจ
"อลังการไป วันหลังไม่ต้องขนาดนี้นะ" ปลาทำหน้าเหย แล้วหันไปดุฝนเบาๆ
"อื้อ ฉันเห็นด้วย" ฉันพยักหน้ารัวๆ
"เออน่า... ไม่หมดให้ห่อกลับบ้านเลยเอ้า..."
หลังจากนั้นพวกเราก็กินและคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ของกินก็กินไม่หมดกันจริงนะ แค่เห็นทีแรกก็อิ่มแล้วอ่ะ... ตอนนี้เลยนอนพุงกางบนเก้าอี้ชายหาดกันเลยทีเดียว
พวกคนของฝนที่ฝนเอามาด้วยก็ทยอยกันเก็บของ ฉันก็พึ่งสังเกตนี่แหละ
"ฝน คนพวกนี้ใครอ่ะ" ฉันเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
"คนของพ่อฉันเอง ท่านให้มาคอยดูแลน่ะ"
"ความคุณหนู..." ปลาแซวขึ้นมาเลย แต่ก็จริงนะ
"ไม่เรียกงั้นสิปลา" ฝนตาเขม่นใส่ปลา "เออจริงดิไอ เื่ฝึกเป็ไง เล่าให้ฟังหน่อยดิ"
และแล้วก็มาลงที่ฉันจนได้ คำถามเนี้ย...
"ก็...วิ่ง ต่อยมวย ยูโด..." ฉันพร่ำไปนึกภาพตอนฝึกเมื่อวานไป แล้วหน้าเริ่มซีดละ ความทรงจำที่แสนน่วมขนาดนั้นและพึ่งผ่านไปแค่วันเดียวด้วย บอกเลยว่าโหด!!
"โว้ย ทำไมมันรู้สึกโหด! " ฝนลุกขึ้นนั่งทำหน้าเหวอ แล้วมองฉันั้แ่หัวจรดเท้า
"คนฝึกเป็ปีศาจเธอไม่รู้เหรอ..." ปลายันตัวเองนั่งตาม
"ฉันนี่น่วมไปหมดแล้วอ่ะ..." ฉันบ่นพร้อมทำหน้าบูดน้อยๆ ยิ่งนึกแล้วยิ่งเจ็บใจยังไงไม่รู้ที่ตกลงมาฝึกกับเขาเนี้ย
แต่ไม่ทันแล้วไง ถ้าจะเลิกตอนนี้ ไม่งั้นฉันคงกลายเป็เหยื่อล่อตามที่ซันว่าอ่ะแหละ...
"เธอคงไม่มีแผลหรอกใช่มั้ย..." ฝนทำหน้าเครียด พลางมองฉันที่นอนพิงเก้าอี้ชายหาด
"ไม่เลย แค่น่วมอ่ะ" ฉันส่ายหน้าเบาๆ แต่ซันนี่ก็เก่งนะ ขนาตอนฝึกยูโดเขาทุ่มฉันซะแรงขนาดนั้นแต่ไม่มีแผลเลยอ่ะ
"เขาไม่ทำอะไรเธอใช่มะ" ทำไมฝนถามอย่างนั้น... เขาจะทำอะไรฉันได้เล่า...
"ไม่เลย แค่ฝึกเอง"
"ไม่ๆ แบบชายหญิงอ่ะ" หะ ชายหญิง... ยังไง?
"ฝน อีกฝ่ายเป็ปีศาจนะ..." ปลาเขม่นตาใส่ฝนทันที
"ล...แล้ว..." งง!! หมายความว่าไง อะไรคือแบบชายหญิง!!
"ก็ได้แหละ ไม่ซักไซ้ละ" ฝนยกมือพลางยอมแพ้ เอ๊ะ... ยอมแพ้อะไร...
แล้วก็ปล่อยให้ฉันงงน่ะนะ!? แบบนี้ก็ได้เหรอ...
"ถ้างั้นเดี๋ยวฉันกับฝนไปซื้อไอติมให้นะ ไอนั่งรออยู่ตรงนี้นะ" ปลาลุกขึ้นแล้วจูงมือฝนออกไม่โดยที่ฝนยังไม่ทันโต้แย้งเลย
"อ้าวเห้ยยยย"
ฉันนั่งมองสองคนนั้นจนลับสายตา แล้วก็ทอดมองทะเลอย่างเหม่อๆ แสงระยิบระยับบนท้องทะเลสวยมากเลยอ่ะ
ฉันคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเป้ที่พกมาด้วยออกมาจะถ่ายรูปสักหน่อย ถ้าเอาไปอวดพ่อคงจะน่าอิจฉาไม่น้อย ฉันกดถ่ายเรื่อย ถ่ายหลายๆ มุมจนลืมตัวว่าตัวเองเดินออกจากเก้าอี้ชายหาดออกไปตั้งไกล แถมแถวนี้ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านอีก...
เอ่อ...ขืนไปไกลกว่านี้มีหลงแน่ๆ
ฉันลุกขึ้นจากการนั่งยองๆ ถ่ายรูปแล้วจะเดินกลับไปที่เดิม แต่ก็ไปชนกับใครไม่รู้เสียก่อน...
ตุบ...
"อ๊ะ...ขอโทษค่ะ" ดันไปชนกับใครไม่รู้ซะได้ เกือบล้มแล้วไงล่ะ หมายถึงฉันเองแหละที่จะล้มอ่ะ พอเงยหน้ามองเท่านั้นแหละ...
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมองฉันด้วยสายตาหื่นๆ แบบนี้อ่ะ ทำเอาฉันถอยหลังอัตโนมัติเลย...
"น้อง...ไปเดินเล่นกับพี่มะ" ถามด้วยน้ำเสียงแบบหิวๆ แล้วท่าทางพิลึกๆ แบบนั้น... รู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้
"เอ่อ..." ฉันขมวดคิ้วยุ่งเลย นี่พี่แกทำไมทำท่าแบบนั้นใส่ฉันเนี้ย ฉันทำอะไรผิดดดดด
"นะน้องนะ..." พี่แกเดินเข้ามาใกล้ๆ กลับกันฉันเองก็ถอยหลังไปด้วยจนเหยียบน้ำทะเลที่ซัดเข้ามา
"ไม่ค่ะ ขอตัวนะคะ" ฉันพูดรัวๆ แล้ววิ่งจู๊ดทันที แต่ลืมไปว่าตัวเองวิ่งช้า...
หมับ!!
"ว้ายยยยย" ฉันร้องเสียงหลง เมื่อพี่เค้ายังตามมาจับมือฉันได้ โอ้ยยย ไอจะบ้า...
"ไม่เอาน่าน้อง ไปกับพี่มา..." พี่แกพูดเสียงหอบๆ ไม่พอยังบีบๆ มือฉันเบาๆ งื้ออออออ กลัวอ่า...
จิ้มตา... จิ้มตาเขาตอนนี้ได้มะ...
"ปล่อยน้าาา" ฉันสะบัดข้อมือให้ออกจากการเกาะกุม แต่ทำไม่ได้สู้แรงไม่ไหว มืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์ฉันจิ้มตาเขาไม่ได้ง่ะ ฮือ...
งั้นหัวโขก... จริงสิ! เตะเป้างัยยยยยยย
ปั่ก!!
แต่ไม่ทันเพราะมีอีกคนที่อยู่ข้างหลังพี่แกเตะเป้าเต็มๆ ... เต็มๆ ตาฉันด้วย!!
"อั่ก..." เขาปล่อยมือฉันและกอบกุมเป้าตัวเอง หน้าตาซีดเซียวก่อนจะล้มคะมำหน้าจูบพื้นทรายไปเลย และเผยให้เห็นคนทำในที่สุด...
ฉันอ้าปากค้าง เมื่อเห็นหน้าคนที่ทำ นี่เขามาทำอะไรที่นี่เนี้ย...
ร่างสูงก้มลงมองคนล้มเขม็งแววตาดุร้าย รังสีหนาวเหน็บจนขนลุกซู่เลย...
"ซัน....T^T" ฉันเรียกคนตรงหน้าด้วยเสียงสั่น ซันในเวลานี้น่ากลัวสุดๆ
ซันหันมาสบตาฉันเขม็งเลย ก็ไม่รู้จะสื่ออะไรผ่านแว่นตาคู่นั้น รู้แต่ว่าตอนนี้เขาดูอารมณ์ไม่ดีสุดๆ เลยล่ะ... กลัวง่ะ...
ก็อยากจะถามเขานะ ว่าทำไมเขามาอยู่ที่นี่ แต่สภาพตอนนี้ คือ... ควรถามมั้ย...
"สอนอะไรไปเมื่อวานทำไมไม่จำ" ตามมาด้วยเสียงอันน่าสะพรึงกลัวของซัน งื้ออออออ...
"มันไม่ทันตั้งตัวงัยยยย" พูดไปงั้นอ่ะ ความจริงจะทำอยู่แล้วนะ แต่ซันดันทำเขาก่อนงัย...
"โง่..." งื้ออออ โดนด่าไปหนึ่งที แล้วร่างสูงก็เดินเข้ามาหิ้วแขนฉันออกตัวเดิน
"หะ.. เดี๋ยวววว ไปไหนอ่ะ" เห้ยๆ นี่เขาจะลากฉันไปไหนอีกอ่ะ
ซันเดินตามชายหาดเรื่อยๆ จนมาถึงเก้าอี้ชายหาดที่เดิมที่ฉันกับปลาและฝนนั่งเล่นกันเมื่อกี้... แต่เดี๋ยว! ฝนกับปลาอยู่ที่นั่นนะ!
นี่มันก็นานแล้วแหละที่ทั้งสองคนน่าจะกลับมาแล้ว...
แต่คงไม่ทันเพราะซันได้เดินเข้ามาประจันหน้าฝนกับปลาที่นั่งนิ่งอึ้งไปซะแล้ว...
"ปะ..ปีศาจ" ฝนอ้ำอึ้ง พลางชี้นิ้วไปที่ฉันกับซันสลับไปมา
"ทำไมมาอยู่ที่นี่..." ปลามองค้าง ยังจะต่อคำพูดให้ฝนอีก...
"คือ...." ฉันนี่ไม่รู้จะพูดยังไงดีเนี้ยยยยย ถึงทั้งสองคนจะรู้เื่พอสมควรแล้วก็เถอะ แต่มาเจอแบบนี้มันก็พูดไม่ออกไง
แต่ซันหาสนใจไม่ เขาจับฉันนั่งเก้าอี้ชายหาดตัวเดิมทำเหมือนฉันเป็ตุ๊กตาไปทุกวัน ร่างสูงยืนแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันรัวๆ โดยไม่สนใจฝนกับปลาที่นั่งอึ้งเลย...
โครก... และเสียงท้องร้องของซันดับความนิ่งอึ้งของพวกเราสามคนในทันที
ตายละ ฉันไม่ได้ทำข้าวกล่องมานะ อย่ามาทวงที่ฉันเชียว...
"วันนี้ฉันไม่ได้ทำข้าวกล่องมานะซัน T^T" ฉันเงยหน้าไปพูดกับเขา อื้อหือ... พอเขาได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าน่ากลัวขึ้นมาทันที...
ฝนมองอยู่อย่างนั้นก่อนจะเรียกให้คนของเธอเข้ามาหา
"เอาอาหารมาที่หนึ่งนะ"
"ได้ค่ะ"
"ฝน คือ..." ฉันหันไปสะกิดฝนด้วยความแปลกใจที่อยู่เธอเป็คนสั่งอาหารให้ซัน... รึเปล่า...
"ฉันไม่งกขนาดนั้นหรอกน่า..." ฝนหันมาบอกฉันอย่างยิ้มๆ "ว่าแต่ทำไมเขามาอยู่ที่นี่..."
"ไม่รู้อ่ะ แต่เขาช่วยฉันเมื่อกี้" ฉันบอกไปตามความจริง ฝนพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเหลือบๆ ไปมองซันที่ยืนมองที่อื่นนิ่ง
"ถึงจะงงๆ ก็เถอะ..." ปลาบ่นพึมพำ...
จากนั้นไม่นานก็มีอาหารพร้อมเก้าอี้ชายหาดเพิ่มมาอีกหนึ่งตัว ซันมองอาหารนิ่งไปเลย...
"ซัน นั่งก่อนสิ" ฉันกวักมือเรียกเขา ซันหันมามองฉันนิ่งก่อนที่ร่างสูงจะเข้ามานั่งอย่างว่าง่าย...
บทจะว่าง่ายก็ว่าง่ายแฮะ...
"......" ซันเงียบกริบ แล้วจ้องอาหารตรงหน้าอยู่อย่างนั้น...
เอ่อ... นี่เขาจ้องเพื่ออะไร?
"หิวใช่มั้ย กินนี่ก่อนนะ" ฉันเทน้ำใส่แก้วแล้ววางข้างอาหารที่เขาจ้องอย่างนั้น และไม่นานนักเขาก็ตักกิน... จนหมด...
นี่คงจะหิวจัดใช่มะ แล้วทำไมไม่หาอะไรกินเอง ปล่อยให้ท้องร้องแบบนี้ได้ไงเนี้ย งง...
ส่วนปลากับฝน สองคนนั้นก็เงียบมาตลอดแต่ก็หันมองฉันสลับซันไปมาเป็บางครั้ง แต่ก็ยังดีที่ทั้งคู่ไม่สั่นกลัวเขาเหมือนเพื่อนในห้องเรียน
นี่คงแปลกใจใช่ไหมว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ ฉันเองก็เหมือนกัน!!
"ทีนี้บอกฉันได้รึยังมาทำไมซันถึงมาอยู่ที่นี่..." ฉันมองซันอย่างคาดคั้นเอาตอบให้ได้ ต้องได้สิ คาใจมาั้แ่เมื่อกี้แล้วนะ...
"......" เงียบคือคำตอบ แล้วหันมาสบตาฉันแทน ซันมองฉันด้วยแววตาอ่านไม่ออกอีกแล้ว เวลาถูกจ้องด้วยสายตาแบบนี้ทีไรก็รู้สึกใจเต้นแปลกๆ
หันหน้าหนีโดยอัตโนมัติเลยจ้า...
พอหันหน้าหนีก็ดันไปสบตาฝนกับปลาที่มองพวกเราเขม็งเลย...
"เอ่อ ฝนกับปลามีอะไรเหรอ..." คือ โดนจ้องขนาดนั้นก็สมควรถามแหละนะ
"เปล่าหรอก แค่แปลกใจน่ะ..." ฝนส่ายหน้าน้อยแล้วยิ้มเหย "เห็นทั้งสองคนคุยกันได้แบบนี้"
"นั่นสิๆ " ปลาพยักหน้าเห็นด้วย
จริงสิ นี่คงเป็ครั้งแรกที่ทั้งคู่เห็นฉันคุยกับซันอย่างไม่เกรงกลัวได้ แม้บางครั้งจะแอบกลัวเขาก็เถอะ...
และแล้วปลากับฝนก็ลากฉันออกมาประชุมกันอยู่ไม่ไกลจากซันนัก แม้ซันจะเหลือบๆ มองเป็พักๆ ก็เถอะ
"ตกลงเขามาทำอะไรที่นี่..." ฝนกระซิบกระซาบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สามคน
"ฉันไม่รู้อ่ะ เขามาได้ไงฉันไม่รู้เลย" ฉันส่ายหน้าเบาๆ ก็ถามเขาไปแล้วแต่ไม่ได้คำตอบนี่นา...
"รึว่าจะตามเธอมา..." พอปลาพูดแบบนั้น ฉันกับฝนหันควั่บไปมองปลาอย่างไว
"ไม่ๆ ๆ ๆ ไม่หรอกมั้ง..." ฉันส่ายหัวรัวๆ
"ถ้างั้นทดสอบดู..." ฝนกรุ่นคิด
"ทดสอบ..." ทดสอบอะไรอ่ะ
"โปรแกรมต่อไปเราต้องไปที่เกาะ ไอก็ลองถามเขาดูว่าจะไปด้วยกันมั้ย ถ้าเขาตกลงแสดงว่าเขาตามเธอมา แต่ถ้าไม่ก็ไม่แหละ"
"ได้เหรออ่ะ" ฉันทำหน้าเหย คนอย่างซันอ่ะนะ จะตามฉันมาเนี้ย...
"นี่มันกลุ่มผู้หญิง อย่างปีศาจเนี้ยนะ จะยุ่งด้วย..."
"นั่นสิ ฝนพูดถูกนะไอ" ปลาพยักหน้าเห็นด้วย "แต่ถ้าเป็เพราะไอก็ไม่แน่ ลองเสี่ยงถามดูนะ"
อะ...เอาจริงดิ
"อื้อ ก็ได้" ฉันพยักหน้ารับเบาๆ ลองถามดูก็ไม่เป็รัยหรอก
พอกลับมาถึงที่เดิม ซันก็นั่งอยู่ท่าเดิมน่ะแหละ แต่...
ทำไมซันปล่อยรังสีน่ากลัวจนน่าขนลุก... นี่เขาไม่พอใจอะไรอีกอ่ะ...
ฉันถอนหายใจเบาๆ กับบรรยากาศที่ซันสร้างขึ้นมา มันอึดอัดไง ั้แ่เขามานี่ฝนกับปลาตั้งตัวกันไม่ถูกแล้วอ่ะ... เกร็งกันมากอ่ะ
"แล้วหลังจากนี้พวกเราจะไปที่เกาะนู้น ซันจะไปมั้ย" ฉันตัดสินใจถามซันที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ อย่างไม่เกรงกลัว และถ้าไปด้วย...
แสดงว่าเขาคงแอบตามฉันมา...
ไม่รู้เหมือนกันนะ ถ้าไม่ใช่เขาคงปฏิเสธแหละเนาะ
ซันหันมามองด้วยสายตาอ่านยากอีกแล้ว ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "อืม..."
จบเลย ตอบแบบนี้จบเลย
ฉันอ้าปากค้างกับคำตอบที่ได้รับมา ไม่ใช่แค่ฉันหรอก ฝนกับปลาก็ด้วย...
นี่เขาตามฉันมาจริงๆ ใช่มั้ยเนี้ย!?
(to be continue.....)
Minetji : เอาแล้ว... ตกลงยังไงคะน้องซัน ตามน้องไอมาใช่มั้ยคะ?? แล้วยังมึนตามไปเที่ยวกับน้องเค้าอีก แหม่...
ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3
140
