๑
ภายในห้องนอนขนาดกว้าง ประดับตกแต่งด้วยเครื่องใช้ราคาแพงตามสไตล์แบบฝรั่ง เครื่องปรับอากาศที่เปิดจนเย็นจัดและมีเพียงแสงไฟจากโคมไฟข้างเตียงประกายแสงพอสลัว
"อืม…ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ยะอย่าทำผม อย่าทำผมเลย"
ร่างบางที่นอนอยู่ใต้ร่างคนร่างโตพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมา หากเขาพยายามเก็บเสียงแห่งความเ็ปนั้นไว้ ไม่ให้ร้องออกมาเขาเ็ปจากการกระทำอันเลวร้ายนี้ราวแทบขาดใจหากคนร่างโตไม่แม้แต่จะฟังเสียงขอร้องอ้อนวอนนั้นเลยแม้แต่น้อย
ท่อนลำขนาดเขื่องที่สอดเข้าไปทางช่องด้านหลังของคนร่างบางซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคนที่นอนอยู่ใต้ร่างนั้นแทบจะขาดใจตาย เพราะคนกระทำไม่มีความอ่อนโยน อ่อนหวานเขาไร้ซึ่งความปราณี เขาทำราวกับว่าคนที่ถูกกระทำไม่มีเืเนื้อ ไม่มีหัวใจ
"แค่นี้มันยังน้อยไปใช้หนีให้คุ้มสิ หนี้ที่พ่อแม่แกเอาของฉันไป"
คนพูด…พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นราวคนไร้หัวใจ
ใบหน้าเรียวเล็กถูกมือหนาจับให้หันมามองเขาก่อนที่เขาจะเข้าประกบปากกับคนร่างบางอีกครั้ง ลิ้นอุ่น ๆ ค่อย ๆดุนดันเข้าไปในช่องปาก เขาทั้งดูดทั้งกัดตรงริมฝีปากบางอย่างไม่ทะนุถนอมจนกลิ่นคราวเืคลุ้ง
ส่วนช่องทางด้านหลังยังถูกบุกรุกด้วยท่อนลำขนาดเขื่องของคนร่างโตเขาขยับสะโพกเร็วและแรงขึ้นน้ำรักที่ฉีดพ่นเข้าไปก่อนนี้ไหลทะลักออกมาปะปนกับเืสีแดงสดเลอะเต็มช่องทางด้านหลังและผ้าปูที่นอน
เ็ป…เ็ปเหลือเกิน !
ทำไมเขาใจร้ายแบบนี้ !
เขายังเป็คนอยู่รึเปล่า !
"เอาออกไป…อึก เอาออกไปเดี๋่ยวนี้ผมเจ็บ"
"เจ็บเหรอแค่นี้มันยังน้อยไปแกต้องเจ็บมากกว่านี้อีก"
น้ำเสียงทุ้มนิ่มเยือกเย็นที่บาดลึกหัวใจคนฟัง
เจี๊ยบได้แต่กำมือแน่น เขาทั้งเจ็บกาย และเจ็บใจเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงส่งต่อกันมาเป็ทอด ๆอย่างเขามีสิทธิ์ที่จะเลือกอะไรได้อีกล่ะ
นี่แหละคือสิ่งเดียวที่เขาจะตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่บุญธรรมได้...ใช้หนี้ด้วยร่างกาย
ปล่อยให้คนใจั์ไร้หัวใจย่ำยีเขาซะให้พอ วันไหนเขาเบื่อหรือเขาอยากได้ของเล่นใหม่เดี๋ยวเขาก็เขี่ยทิ้งเอง
ผู้ชนะ คนมีอำนาจย่อมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วนี่ คนอย่างเขามีแค่ตัวถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขาชินและชา หากครั้งนี้มันหนักไป หนักเกินกว่าที่คนตัว เล็ก ๆ อย่างเขาจะรับไหว
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาถูกกระทำอย่างป่าเถื่อนร่างเล็กๆ สะท้านตามแรงที่เขาส่งมา
แต่อีกคนไม่มีท่าทีว่าจะหยุดการกระทำอันดิบเถื่อนนี้สักที
ลูกเจี๊ยบได้แต่ร้องครวญครางด้วยความเ็ปอยู่ใต้คนร่างโต
"อึก...เจ็บ...ผมเจ็บหยุดสักทีได้มั้ย"
เพี๊ยะ !
มือหนาใหญ่ตบเข้าที่ใบหน้าสวยอย่างแรงจนทำให้เจี๊ยบหันไปตามแรงตบนั้น
"จำไว้ว่าอย่าสั่งกูอีกกูจะทำจนกว่ากูจะพอใจ”
น้ำเสียงดุ
เจี๊ยบได้แต่นิ่งเก็บเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมาเขาเป็คนอ่อนแอเขาไม่เคยเข้มแข็งได้สักทีและเขาไม่ชอบให้ใครเห็นเวลาที่เขาร้องไห้
ภายนอกเจี๊ยบอาจดูเข้มแข็งจนขัดกับบุคลิกแต่ความจริงแล้วเขาแค่ทำตัวเป็คนเข้มแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอที่เขามีอยู่เท่านั้นเอง
"อืม…"คนร่างโตครางออกมาอย่างสุขสมแล้วฉีดพ่นน้ำรักเข้าไปทางช่องทางด้านหลังของเจี๊ยบ"ตอดรัดกูดีจังให้มันได้อย่างนี้สิมันถึงจะคุ้มค่าหน่อย"
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้กับคนอื่นหากนี่เป็ครั้งแรกที่เขามีอะไรกับคนอื่นโดยไม่ได้ป้องกัน ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเขาระวังตัวเป็พิเศษกับเื่แบบนี้
เขาไม่เคยมีแฟนหากเขามีแต่คู่นอน
และเขาก็ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน!
เขาค่อย ๆถอดถอนท่อนลำขนาดเขื่องออกจากช่องทางด้านหลังของคนตัวเล็ก เขาก้มลงมองผลงานของตัวเองที่ตอนนี้มีทั้งน้ำรักและเืไหลย้อนออกมาเขายกยิ้มที่มุมปากอย่างสบอารมณ์
"นี่มันเป็แค่จุดเริ่มต้น"
พูดเสร็จเขาก็ลุกขึ้นจัดการใส่เสื้อผ้าตัวเองก่อนที่จะเดินไปหยิบโซ่ที่อยู่ในตู้ออกมา
"คะคุณจะทำอะไรผม"
เจี๊ยบถามด้วยน้ำสียงแหบพร่า
คนฟังยกยิ้มที่มุมปากอย่างเืเย็นใบหน้านั้นนิ่งราวกับคนไม่มีความรู้สึก
"อย่าหวังว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวัน"
พูดเสร็จเขาก็เอาโซ่มาผูกมัดไว้ที่ข้อเท้าคนร่างบางพร้อมกับล็อคด้วยกุญแจอีกที
"ยะอย่า…อย่าทำแบบนี้กับผม อย่าทำแบบนี้กับผมนะ"
เจี๊ยบพูดขอร้องอ้อนวอนราวจะขาดใจหากคนฟังไม่แม้แต่จะสนใจในเสียงนั้น
ขาปิดไฟแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองร่างคนบางอีก
หลังจากที่เขาเดินออกจากห้องไปเจี๊ยบก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาด้วยความเ็ปเขาก็คงได้แค่ร้องไห้เพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นและความเ็ปออกมา เพราะเขามันก็แค่คนไร้ค่าเป็แค่เด็กที่เขาเอามาขัดดอก
เขากลัวความมืด เขากลัวการถูกกักขังเพราะเขาเคยถูกกระทำมาก่อน เจี๊ยบค่อย ๆ หลับตาลงแล้วนึกถึงภาพฝันร้ายเ่าั้
"ปล่อยผมนะครับแม่อึก อึก"
เสียงเด็กตัวน้อยน่ารักพูดพร้อมกับร้องได้สะอึกสะอื้น
"แกแกล้งน้องใช่ไหม"
ผู้หญิงวัยกลางคนถามด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวมือข้างหนึ่งจับข้อมือเล็ก ๆ นั้นไว้แน่น
"ผมไม่ได้แกล้ง…ผมไม่ได้แกล้ง อึก"
"แต่น้องบอกว่าแกแกล้งน้องจำไว้นะว่าแกมันไม่ใช่ลูกฉัน แต่ที่ฉันเอาแกมาเลี้ยง ก็เพราะฉันนึกว่าฉันไม่สามารถมีลูกได้แต่ตอนนี้ฉันมีลูกแล้ว จำใส่สมองแกไว้ด้วย แกมันก็แค่เด็กกำพร้า"
ทุกคำพูด ทุกการกระทำของผู้หญิงที่เจี๊ยบเคยเรียกว่าแม่เขาเคยให้ความอบอุ่นเจี๊ยบบัดนี้ภาพเ่าั้มันหายไปแล้ว
"มานี่เลย"
เขาพูดพร้อมกับลากเจี๊ยบเดินตรงไปยังห้องเก็บของใต้บันได
"จะทำอะไรผมครับอึก อึก"
"ทำโทษแกไง"
หญิงวัยกลางคนผลักตัวเจี๊ยบเข้าไปในห้องเก็บของอย่างแรงจนเจี๊ยบเสียหลักล้มลงไปกองอยู่กับพื้น จากนั้นเธอก็เอาโซ่ผูกไว้ที่ข้อเท้าเล็ก ๆ นั้น
"อย่าทำผมเลยนะ อึก ผมผิดไปแล้ว"
เด็กตัวน้อย ๆแววตาวาววับด้วยน้ำตายกมือไหว้อ้อนวอนผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า…หากไม่สำเร็จ !
"อยู่ในนี้แหละอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์แกจะไม่ได้ออกไปไหน ฉันจะให้แกกินข้าววันละมื้อ"
ปัง !
ทันทีที่พูดจบประตูก็ก็ปิดลงภายในห้องมืดสนิททั้งรกและฝุ่นเขรอะ
"ผมกลัว แม่ครับเอาผมออกไปที"
เจี๊ยบได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นเขาเป็เด็กน้อยอายุเพียงแค่หกขวบ
ทำไม…ทำไมผู้หญิงคนนั้นช่างใจร้ายอย่างนี้
จากนั้นเจี๊ยบก็ถูกขายส่งต่อไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมคนใหม่ครั้งนี้เจี๊ยบเหมือนได้ชุบชีวิตใหม่เพราะท่านทั้งสองดีกับเจี๊ยบมากดีจนเจี๊ยบลืมเื่ราวทุกอย่างในอดีตไปได้เสียสนิท ท่านเลี้ยงดูเจี๊ยบเป็อย่างดีส่งเสียเล่าเรียนเจี๊ยบจนอยู่ในมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ ซึ่งตอนนี้เขากำลังจะขึ้นปีสามแต่แล้ววันนั้น…วันที่เจี๊ยบเพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัยและพอเขาเข้ามาในบ้านก็เจอใครบางคนที่พ่อกับแม่กำลังนั่งคุกเข่าไหว้ขอร้องอ้อนวอนเขาอยู่
และวันนั้นเองที่ทำให้เจี๊ยบได้รู้ว่าที่บ้านกำลังจะล้มละลายและพ่อกับแม่ยังเป็หนี้ผู้ชายคนนั้นอีกผู้ชายที่หน้าตาดีหากจิตใจเขาโเี้เกินคน
"ขอเวลาพวกเราหน่อยนะคะ"
คนเป็แม่พูดขึ้น
"ผมให้เวลาพวกคุณทั้งสองมามากพอแล้ว"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับแม่"
เจ๊ยบที่ยืนดูเหตุการณ์นี้อยู่สักพักก็รีบวิ่งเข้าไปหาพ่อกับแม่บุญธรรม
"พ่อกับแม่อย่างนั้นเหรอ"
เขาพูดพร้อมกับมองเจี๊ยบด้วยแววตายากจะคาดเดาความรู้สึกจากนั้นเขาก็เดินเข้ามากระชากแขนเจี๊ยบให้ลุกขึ้น
"ปล่อยลูกผมนะคุณจะทำอะไรเจี๊ยบ"
คนเป็พ่อพูดเสียงเข้ม
"หึ…ถ้าแกมีเงินเมื่อไหร่ค่อยมาไถ่ตัวได้เด็กนี้คืนก็แล้วกันทั้งต้นทั้งดอกยี่สิบล้าน"
"ปล่อยเจี๊ยบก่อนนะคะคุณัเดี๋ยวฉันจะรีบหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุดอย่าทำอะไรลูกเราเลยนะคะ"
คนเป็แม่พูดอ้วนวอนอีกครั้งหากเขาไม่ฟังในสิ่งที่หญิงวัยกลางคนพูด
"ยี่สิบล้านหามาให้ได้แล้วฉันจะปล่อยไอ้เด็กนี่ไป"
จากนั้นเขาก็พาตัวเจี๊ยบออกมาจากบ้านทันที
"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะคุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผม"
"หยุดโวยวายได้ละแกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน"
น้ำเสียงเขาเฉยชา ั์ตาเขาเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาทั้งสิ้น
เจี๊ยบได้แต่นอนนึกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น…ทำไม…ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจอกับเื่เลวร้ายแบบนี้ด้วย
ทำไมเขาต้องเจอคนใจร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ร่างบางได้แต่นอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางปกคลุมร่างกาย
เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้เพราะความปวดร้าวมันแทรกซึมไปทั่วร่างกาย
เขาเ็ปจากการกระทำของคนไร้หัวใจ
ดวงตากลมโตหากตอนนี้ั์ตารื้นด้วยน้ำตาค่อยๆ ปิดลง เขาพยายามทำใจยอมรับกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะคนไร้ค่าอย่างเขาไม่มีสิทธิ์ไปต่อรองหรือขอร้องอ้อนวอนอะไรจากคนไร้หัวใจอย่างเขาได้
คุณเป็ผู้ชายที่ใจร้ายที่สุด…คุณั
2K
