ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 54 เรื่องอื่นไม่สำคัญ

“ท่านราชาเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ” เสียงก้องเข้ามาในหัวของเซียวป้อจ้าน ทำให้เจ้าตัวกลอกตาไปมาอย่างรำคาญนี่เขากำลังง้อเว่ยลู่เซียนอยู่นะ
“มีอะไร” เซียวป้อจ้านถามกลับทันทีอย่างมีน้ำโห
“นางก่อเรื่องอีกแล้วขอรับ” ชายหนุ่มมือขวาตอบกลับมา
เซียวป้อจ้านที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะสั่งลูกน้องของตัวเองทันที ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาต้องง้อเว่ยลู่เซียนให้สำเร็จก่อน เรื่องอื่นไม่สำคัญ
“จัดการตามที่เห็นสมควร”
“เข้าใจแล้วขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเพียงแค่ได้ยินคำสั่งเขาก็รู้ได้ทันทีอย่างเจ้านายของเขาไม่ยอมกลับมาจัดการเองแน่ และก็ต้องเป็นเขาเองที่เป็นคนจัดการ
“ต้องไปจัดการพวกปลวกมดเสียหน่อย” เซียวป้อจ้านเอ่ยขึ้นเพราะเขาไม่ต้องการให้พวกมันมาทำอะไรให้เว่ยลู่เซียนรำคาญใจ
เพราะงั้นงานนี้เขาต้องรีบไปจัดการพวกมัน จะได้หมดปัญหาเสียที
เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็เดินกลับไปหานางทันที โดยไม่สนใจว่านางติดคนไข้อยู่ นางมองเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ข้าไปธุระครู่เดียว” เขาบอกก่อนจะก้มลงไปจูบนางเบาๆ จากนั้นก็หายตัวไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เว่ยลู่เซียนโวยวายเขาแม้แต่น้อย
“เจ้า…บ้า” เว่ยลู่เซียนที่นิ่งอึ้งไปก็พูดขึ้นเมื่อรู้สึกตัวว่าถูกเซียวป้อจ้านจูบตัวเองต่อหน้าคนไข้ของนาง
“ฮ่าๆ ข้าไม่เห็นอะไรขอรับท่านหมอ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกยิ้มๆ พลางหลับตาลงไปด้วย
เว่ยลู่เซียนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีกเลย ได้แต่คิดว่าธุระของอีกฝ่ายคืออะไร
ในหัวของนางคิดได้อย่างแรกเลยก็คือ ผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าที่เป็นธุระของเซียวป้อจ้าน เมื่อคิดได้แบบนั้นหัวของนางก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาทันที
ช่างสิ เขาไม่ได้เป็นอะไรกับนางสักหน่อย ก็แค่เรื่องอดีต เขาจะไปไหนมันก็เรื่องของเขานางไม่ได้สนใจหรือเสียใจเลยสักนิด
เว่ยลู่เซียนรู้สึกสับสนกับความคิดตัวเองมาเวลานี้ทำไมหลงฉี่ถึงไม่ออกมาช่วยนางกันนะ
“ข้ามาแล้วขอรับเจ้านาย อ๊ะ ก่อนอื่นจะเพิ่งดุข้านะขอรับ ที่ข้าหายไปข้ามีเหตุผลนะขอรับ และข้ามีเรื่องต้องบอกเจ้านายด้วยขอรับ” หลงฉี่ที่หายไปนานก็พูดขึ้น เขาไม่กล้าเสี่ยงสื่อสารกับเว่ยลู่เซียนตอนที่อยู่กับชายคนนั้นแน่นอนเพราะไม่อย่างนั้นชายคนนั้นอาจจะรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่เป็นแน่
“ว่ามา” เว่ยลู่เซียนกล่าวด้วยความไม่พอใจนิดๆ เพราะอีกฝ่ายช่วยนางจากเซียวป้อจ้านไม่ได้เลย
“ก่อนอื่นเอาเรื่องที่ข้าหายไปก่อนนะขอรับ ที่ข้าไม่สื่อสารกับเจ้านายนั่นก็เป็นเพราะชายคนนั้นขอรับ” หลงฉี่บอกพลางหยุด
“ทำไม” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะเธอยังไม่รู้จัดตัวตนของเซียวป้อจ้าน รู้ก็แค่เรื่องราวของพวกนางเท่านั้น
“เขาคือราชาแห่งสัตว์เทพขอรับ ราชามังกรทองขอรับ และที่ข้าเคยบอกว่าท่านมีกลิ่นที่คุ้นเคย ข้าเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าท่านคืออดีตองค์ราชิณีขอรับของท่านราชาขอรับ” หลงฉี่หยุดพักก่อนจะเอ่ยต่อเมื่อเห็นเว่ยลู่เซียนนิ่งฟัง
“และเรื่องที่ข้าขาดการติดต่อไปก็เพราะว่าข้ากลัวว่าท่านราชาจะจับกลิ่นอายของพวกข้าได้ขอรับ เพราะข้ากลัวว่าครอบครัวของข้าจะถูกลงโทษที่ทำให้เผ่าของพวกข้าวุ่นวายแถมยังหนีมาที่โลกมนุษย์อีกด้วยขอรับ” หลงฉี่กล่าวบอกอันที่จริงสัตว์เทพอย่างพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ลงมาที่นี่หรอก แต่หากพวกเขาไม่หนีมาที่นี่ก็ไม่มีที่ให้เขาหนีไปแล้วล่ะ
“งั้นหรือ ข้าว่าพวกเรามีเรื่องต้องพูดคุยกันเยอะเลยล่ะ” เว่ยลู่เซียนตอบพลางรักษาคนไข้ไปด้วย ยังมีเรื่องที่นางสงสัยอีกมาก
“ขอรับ แต่ข้าแปลกใจอยู่อย่างหนึ่งนะขอรับ นิสัยของท่านราชาตอนอยู่กับเจ้านายมันดูอ่อนโยนขึ้นนะขอรับ” หลงฉี่กล่าวจบก็เงียบหายไปทันที
“อ่อนโยนบ้าอะไรล่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบกลับไป ถ้าอย่างเซียวป้อจ้านอ่อนโยนล่ะก็พระอาทิตย์คงจะขึ้นตะวันตกแล้วล่ะ
“ท่านหมอขอรับ มีคนที่ชื่ออี้หยางขอเข้าพบขอรับ” จงอินเอ่ยบอกเขารู้สึกกว่าชายคนนี้ป้วนเปี้ยนแถวโรงหมอมานานแล้ว แต่ไม่ได้รายงานเว่ยลู่เซียนเสียที
“บอกว่าข้าไม่ว่าง” เว่ยลู่เซียนที่ไม่อยากจะเห็นหน้าของอีกฝ่ายนักก็เอ่ยบอก พลางเอื้อมมือไปหยิบสมุดบัญชีที่ตรวจแล้วเอามาอ่านเล่นๆ
“เข้าใจแล้วขอรับ” จงอินเอ่ยตอบอย่างรู้ความก่อนจะเดินออกไปบอกชายคนนั้น
“ท่านหมอยังไม่ว่างขอรับ” กล่าวบอกจบก็เดินไปทำงานต่อทันที
โดยไม่รอให้อี้หยางกล่าวอะไรกับตัวเองต่อ ดูแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าเจ้านายของเขาไม่อยากเจอหน้าของชายหนุ่ม
“นางคงงานยุ่งจริงๆ นั้นแหละ” อี้หยางเอ่ยก่อนจะคิดว่าไว้ค่อยมาหานางตอนเย็นแล้ว เมื่อคิดได้แบบนั้นก็เดินออกไปทันที

ตู้ม!!
ร่างสูงใหญ่มองภาพเบื้องหน้าที่กำลังเป็นกองเพลิงขนาดใหญ่ด้วยสายตาเรียบนิ่งก็พลันรู้สึกว่าคิ้วข้างขวาของเขากระตุกไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องดีแน่
เมื่อแน่ใจแล้วว่าทุกคนในที่นี่ตายหมดแล้ว เขาก็หายตัวไปทันที รีบกลับไปหานางดีกว่าเขารู้สึกได้ว่ามีปลวกมดมายุ่งกับนางอีกแล้ว
“ข้ามาแล้วคิดถึงข้าหรือไม่” ทันทีที่กลับมาเซียวป้อจ้านก็เอ่ยถามคนที่นั่งอ่านสมุดบัญชีอยู่คนเดียวในห้อง
“ทำข้าต้องคิดถึงท่านด้วย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองเซียวป้อจ้านเลยสักนิด
แปลกใจนิดหน่อยที่เขากลับมาเร็วกว่าที่คิด เอ๊ะ ไม่ใช่นะ นางไม่ได้หวังให้เขากลับมาเสียหน่อย
“เจ้าเป็นอะไรหน้าแดงๆ หรือว่าเจ้าไม่สบาย” เซียวป้อจ้านที่เห็นว่าอยู่ดีๆเว่ยลู่เซียนก็หน้าแดงก็เอ่ยขึ้น
“สงสัยข้าจะไม่สบายนั้นแหละ” เว่ยลู่เซียนพูดขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่า ความคิดของนางมันแปลกๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 54 เรื่องอื่นไม่สำคัญ

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 54 เรื่องอื่นไม่สำคัญ

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้