ประตูสำนักอันเฉิงเปิดกว้างต้อนรับลูกศิษย์ใหม่ที่ผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายเข้ามาได้อย่างยากลำบากในรอบสามปีครั้งนี้มีลูกศิษย์เข้าใหม่มากถึงสามสิบคนด้วยกัน ทำให้ตอนนี้มีบุรุษสตรีวัยไร้เรี่ยกันต่างเดินมายืนรอเรียกตัวอยู่เต็มหน้าลานพิธี
ไป๋ฉานมองผู้คนตรงหน้าด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายนี่จะเป็ครั้งแรกที่นางต้องรับลูกศิษย์เป็ของตนเอง
หากถามว่านางเก่งมากหรือถึงได้เป็อาจารย์ในสำนักอันเฉิงที่โด่งดังได้ ตอบเลยว่ามิใช่หากเป็เื่อายุยิ่งแล้วใหญ่ ปีนี้นางเพิ่งยี่สิบห้าปี ถือว่าอายุน้อยที่สุดเสียด้วยซ้ำ เหตุผลหลักคงเพราะบิดานางเป็เ้าของสำนักอันเฉิงนี่กระมัง
เพียงบิดา้าใครเล่าจะกล้าคัดค้านได้
"ศิษย์พี่ ข้าต้องเลือกกี่คนหรือ" ไป๋ฉานถามร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็เป็หนึ่งในอาจารย์ที่มากฝีมือในสำนัก
"อาจารย์ให้เ้าเลือกกี่คนกันเล่า"
"มิรู้ ของท่านต้องเลือกกี่คน"
"ของข้าเพียงสามคนเท่านั้น"
"งั้นข้าเอาสองคนพอแล้วกัน"
ลั่วอิงมองศิษย์น้องตนเองอย่างเอือมละอานางเป็ถึงบุตรสาวเ้าสำนักอันเฉิง ความสามารถหรือมิใช่น้อยมิเช่นนั้นอายุเพียงเท่านี้ผู้าุโในสำนักคงมิยอมให้นางขึ้นเป็อาจารย์จนกระทั่งได้มารับลูกศิษย์ในวันนี้เป็แน่
ทว่าตอนนี้นางกลับยังทำตัวเป็เด็กมิรู้จักโตคิดแล้วสงสารลูกศิษย์นางในอนาคตแทน มิรู้จะได้ความรู้อันใดจากอาจารย์ผู้นี้ไปบ้าง
'ต่อจากนี้จะให้อาจารย์ในสำนักอันเฉิงได้คัดเลือกลูกศิษย์ เริ่มจากท่านอาจารย์ฮั่นขอรับ'
ระหว่างที่ไป๋ฉานมัวคุยเล่นกับลั่วอิงด้านล่างก็ทำพิธีรับศิษย์ใหม่เสร็จเรียบร้อยจนกระทั่งถึงขั้นตอนเลือกรับลูกศิษย์กันแล้วนางเห็นอาจารย์ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางเองก็ลุกขึ้นยืนตามอย่างมึนงงบ้างเช่นกัน
"ต่อไปเชิญอาจารย์โจวขอรับ"
บรรดาศิษย์ใหม่ด้านล่างต่างมองไปที่สตรีชุดแดงที่ก้าวเท้ามาด้านหน้าตามเสียงเรียกที่หญิงสาวยืนอยู่เป็จุดที่แสงตะวันส่องกระทบลงพอดี ทำให้เห็นใบหน้ามิชัดนักทว่าบุรุษด้านล่างกลับเห็นทรวดทรงของร่างเล็กได้อย่างชัดเจน
ถึงเป็สตรีร่างเล็กแต่นางกลับมีทรวงอกนู้นเด่นชวนเย้ายวนเอวเล็กคอดกิ่วรับได้รูปกับสะโพกโค้งมน ยังมิทันได้เห็นใบหน้านางกลับตรึงตาตรึงใจบุรุษได้อยู่หมัด
เสิ่นเถียนอวี่เป็อีกคนที่ตกอยู่ในภวังค์หญิงสาว้าหากแต่เขาต่างจากผู้อื่นตรงที่เขาเคยเจอสตรีนางนี้มาก่อน
เขาแอบเข้ามาสำรวจสำนักอันเฉิงก่อนหน้านี้ระหว่างทางกลับ เขาเห็นหญิงสาวเล่นน้ำตกอยู่หลังป่าด้านหลังสำนัก ชายหนุ่มทำตัวเป็โจรโรคจิตแอบดูนางอยู่นานจนร่างเล็กเลิกเล่นน้ำตกและเดินจากไป
ร่างกายที่เปลือยเปล่าของนางยังคงติดอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย
การมาครั้งนี้เขาคิดว่าจะมาสืบหาว่านางเป็ผู้ใดคาดเดาจากอาภรณ์ที่นางสวมใส่ต้องเป็คนในสำนักอันเฉิงเป็แน่
แต่มิคากคิดว่านางจะเป็ถึงอาจารย์ในสำนัก มิใช่เป็เพียงสาวใช้หรือลูกศิษย์ทั่วไป