หิมะในสโนส์โบล์ตกหนักขึ้นในคืนถัดมา
ไม่ใช่เพราะฤดูกาลเปลี่ยน
แต่เพราะเมืองกำลัง “กลบอะไรบางอย่าง”
ทรัซยืนอยู่บนหลังคาอาคารเตี้ยใกล้ย่านการค้า
ลมหนาวพัดผ่านเสื้อคลุมจนเกิดเสียงเสียดสีแ่เบา
ด้านล่าง…มีแสงตะเกียงสลัว และเสียงผู้คนที่ยังใช้ชีวิตตามปกติ
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน
> “เมืองนี้เก่งเื่ลืม” เรกัลป์เอ่ยขึ้นในจิต “หรือถูกฝึกมาให้ลืม”
ทรัซไม่ตอบ สายตามองไปยังตรอกแคบฝั่งตะวันตก
ตรงนั้น…เมื่อคืน มีเงาหนึ่ง “ดับ” ไป
แต่ตอนนี้ ไม่มีร่องรอยเื
ไม่มีกลิ่น ไม่มีใครมาวางดอกไม้
เหมือนไม่เคยมีใครตาย
เขาลงจากหลังคาอย่างเงียบงัน ร่างหายไปในเงามืดระหว่างซอย
ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งในคราบของ “นักล่าหน้าใหม่ธรรมดา”
เช้าวันนี้
เขามีธุระเดียว สมาคมนักล่า
ภายในสมาคมยังคงคึกคัก
เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้วเหล้า ยังคงดังเหมือนเดิม
ภารกิจยังคงถูกฉีกออกจากบอร์ด
แต่เมื่อทรัซก้าวเข้าไป
บางอย่าง…เปลี่ยน
ไม่ใช่สายตา ไม่ใช่ความเงียบ
เป็ “ช่องว่าง”
โต๊ะหนึ่งที่เคยมีนักล่านั่ง
วันนี้ว่าง เก้าอี้ยังอยู่ แก้วเหล้ายังมีคราบ
แต่ไม่มีใครถามว่าเ้าของหายไปไหน
> “โต๊ะนั้น” เรกัลป์กล่าว “เมื่อคืน เขานั่งคุมทางหนี”
ทรัซพยักหน้าเบาๆ เหมือนไม่สนใจ
เขาเดินไปที่บอร์ดภารกิจ
ครั้งนี้ไม่ได้มองหางาน แต่มองหา “ความผิดปกติ”
และเขาก็พบ
แผ่นประกาศใหม่
ติดอยู่ต่ำกว่าระดับสายตา
ไม่เด่น ไม่เรียกร้อง
> ภารกิจพิเศษ
เงื่อนไข: ผู้รับต้องมีประวัติ “สะอาด”
ค่าจ้าง: ต่อรอง
หมายเหตุ: งานนี้ไม่ปรากฏในบันทึก
ทรัซยืนนิ่ง
> “สะอาด?” เขาคิดในใจ “สะอาด สำหรับใคร”
“อย่ารับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ไม่ใช่เรกัลป์
เป็เสียงผู้หญิง แหบเล็กน้อย แต่ฟังแล้วดุมั่นคง
ทรัซหันกลับไป พบกับหญิงวัยกลางคน
สวมเสื้อคลุมสมาคม แรงก์สูงกว่าเขาหลายขั้น
ดวงตาคมแบบคนที่เห็นความตายมามากพอจะไม่ใอีก
“งานแบบนั้น” นางพูดต่อ “คนที่รับ…มักไม่กลับ”
“แล้วทำไมนางยังอยู่” ทรัซถามเสียงเรียบ
หญิงคนนั้นยิ้มบาง ไม่ใช่รอยยิ้มยินดี
แต่เป็รอยยิ้มของคนที่เข้าใจคำถาม
“เพราะข้าเคยปฏิเสธ”
ทรัซเงียบ
“และคนที่รับแทนข้า” นางพูดต่อ “ไม่มีชื่อให้เรียกอีกแล้ว”
ทรัซมองแผ่นประกาศอีกครั้ง ไม่รีบ ไม่ลังเล
> “นี่ไม่ใช่งานฆ่า” เรกัลป์กระซิบ “แต่มันจะพาเ้าไปใกล้ ‘คนเขียนกฎ’ มากขึ้น”
“ข้ารู้”
> “แล้วเ้าจะรับไหม”
ทรัซยื่นมือออกไป ดึงแผ่นประกาศลง
“ถ้าข้าไม่รับ” เขาพูดเบาๆ “มันก็จะหาคนอื่น”
หญิงคนนั้นหลับตา เหมือนถอนใจ
“งั้นขอให้เ้ากลับมาได้” นางพูด “ถึงจะไม่มีใครถามถึงก็ตาม”
คืนนั้น
ชื่อของทรัซ
ไม่ถูกบันทึกว่าออกจากสมาคม
ไม่มีภารกิจ ไม่มีเวลา ไม่มีเส้นทาง
แต่ใน “บัญชีเงา” บรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นเอง
> บันทึกที่ 4
เมืองเริ่มใช้ผู้ถูกเลือก
โดยไม่รู้ว่ากำลังเปิดประตูให้ใคร
ทรัซยืนอยู่ในเงามืดนอกเมือง
ลมหนาวพัดแรง หิมะกลบทางเดิน
“เรกัลป์”
> “ข้าอยู่”
“ถ้าวันหนึ่งเมืองนี้ถามชื่อศพไม่ได้อีก”
เงียบไปครู่หนึ่ง
> “แปลว่าเงา…เริ่มเขียนแทนคนแล้ว”
ทรัซก้าวเดินต่อ
เข้าสู่ภารกิจที่ ไม่มีใครอยากจำ และไม่มีใครกล้าถาม
---
868
