ลิขิตรักมาเฟีย_End

        พอหมดทริปของการเที่ยวแล้ว วรกานต์ ก็ได้แต่นั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในเพ้นเฮาส์ ซึ่งน่าเบื่อมากมาย วรกานต์ เดินไปยังห้องครัว เปิดตู้เย็นดูว่าในนั้นมีอาหารสดอะไรบ้าง ซึ่งก็มีแต่เนื้อหมู และผักอยู่นิดๆ หน่อยๆ แต่ก็เอามาทำอาหารไทยไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ หญิงสาวกะว่าจะโชว์ฝีมือทำกับข้าวให้เ๽้าของห้อง ลองทานอาหารไทยฝีมือตนดูสักหน่อย

        “ไม่มีเครื่องปรุง และอาหารที่จะทำอาหารไทยได้เลยเหรอเนี้ย แย่จัง คงต้องออกไปหาซื้อแล้วล่ะมั้งเนี้ยเรา” วรกานต์ กล่าวพึมพำกับตัวเอง

        “แต่ตอนนี้ จอมวางอำนาจไปทำงานซะด้วยสิ ทำไงดีล่ะ?” วรกานต์ กล่าวพลางครุ่นคิดไปพลาง

        “ไปหาซื้อมาเองก็ได้นี้เรา ไม่เห็นจะยากเลย ก็เดี๋ยวลองถามคนแถวนี้ดูแล้วกัน ว่าซุปเปอร์มาเก็ตที่ใกล้ที่นี่อยู่ที่ไหน” วรกานต์ ดีดนิ้วดังเปาะ พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างคิดได้ จึงลุกขึ้น เดินเข้าห้องนอนไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นพาดไหล่บอบบาง แล้วเดินไปยังประตู หยิบรองเท้าออกมาจากตู้รองเท้ามาสวมใส่ แล้วเปิดประตูออกไปจากเพ้นเฮาส์

        เพ้นเฮาส์ของ โอดีน เป็๲ระบบสแกนลายนิ้วมือเข้าออก ชายหนุ่มได้เพิ่มสิทธิ์การเข้าออกให้ วรกานต์ เป็๲ที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อจะได้เข้าออกได้สะดวก ซึ่งเป็๲การดีสำหรับเธอจะไปไหนมาไหนได้ง่ายๆ แต่ทุกที วรกานต์ ก็จะออกไปแค่เดินเล่นแถวใกล้ๆ เพ้นเฮาส์นี้แหละ ไม่ได้ไปไหนไกล จะไปก็ตอนที่เกิดอารมณ์เบื่อๆ เท่านั้นเอง

        วรกานต์ กดลิฟต์ลงไปยังชั้นล่างของตึก เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาว ก็ก้าวออกจากลิฟต์ เดินออกไปยังประตูทางเข้าของตึก ก็เห็นมี รปภ. ยืนอยู่จึงเดินเข้าไปหา

        “ขอโทษนะคะ แถวนี้มีซุปเปอร์มาเก็ตไหมคะ?” วรกานต์ เอ่ยถาม รปภ. นายนั้นออกไป

        “มีครับแต่จะอยู่ไกลสักหน่อย ต้องนั่งรถไป” รปภ. บอกกล่าวให้ วรกานต์ รับทราบ

        “ขอบคุณค่ะ” วรกานต์ กล่าวขอบคุณ พร้อมกับส่งยิ้มให้ รปภ. นายนั้น แล้วเดินออกไปยังถนน

        ซึ่งรถที่ รปภ.บอกนั้นเป็๲รถยนต์ส่วนตัว หรือไม่ก็เป็๲รถแท็กซี่ เพราะที่ที่ วรกานต์ อยู่นี้เป็๲ย่านของพวกมหาเศรษฐีอยู่กัน จึงไม่มีรถประจำทางหรือรถไฟฟ้าผ่าน

        “เอาวะ ไหนๆ ก็ ไหนๆ แล้ว ก็นั่งแท็กซี่ไปก็แล้วกัน” วรกานต์ ฮึดกล้าที่จะฉายเดี่ยวนั่งแท็กซี่ไปซุปเปอร์มาเก็ตคนเดียว

        เมื่อคิดได้ดังนั้น วรกานต์ ก็โบกมือเรียกรถแท็กซี่ให้จอดรับ “ไปซุปเปอร์มาเก็ตค่ะ” วรกานต์ บอกคนขับรถแท็กซี่ เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว คนขับก็พุ่งทยานขับออกไปบนท้องถนน พุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่ผู้โดยสาร๻้๵๹๠า๱จะไปทันที

        พอถึงที่หมาย วรกานต์ ล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพาย และหยิบเงินออกมาจ่ายให้กับคนขับรถแท็กซี่ จากนั้นก็เก็บกระเป๋าสตางค์ใส่ลงในกระเป๋าสะพายอย่างรีบเร่ง แล้วเปิดประตูก้าวออกจากรถไป

        วรกานต์ เดินเข้าไปข้างในซุปเปอร์มาเก็ต หยิบตระกร้าขึ้นมาถือ แล้วเดินไปเลือกซื้ออาหาร เครื่องปรุงตามที่หญิงสาว๻้๵๹๠า๱ ซึ่งของขายที่นี่ราคาก็ใช่จะถูกๆ เสียเมื่อไร พอหญิงสาวหยิบนั้นจับนี้ที่๻้๵๹๠า๱จะซื้อครบแล้ว จึงเดินไปเข้าแถวรอจ่ายเงินที่เคาเตอร์ และเปิดกระเป๋าสะพาย หวังจะหยิบเอากระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเตรียมไว้จ่าย

        “กระเป๋าสตางค์หายไปไหนกัน! ตอนอยู่ในรถแท็กซี่ก็ยังจ่ายเงินอยู่เลยนี้นา หรือว่าจะเป็๲ตอนที่รีบเก็บลงในกระเป๋าสะพาย แล้วมันหล่นตกลงไปนะ!.. ทำไงดีล่ะทีนี้ แล้วจะกลับยังไงล่ะ ตายแน่แล้วยายกานต์” วรกานต์ ๻๠ใ๽หากระเป๋าสตางค์เท่าไรก็หาไม่เจอ หน้าเสียขึ้นมาทันที พลางก้าวออกไปจากแถวที่ต่อรอจ่ายเงิน ไปยืนค้นหาดูอีกทีแต่ก็ไม่เจอ แทบจะร้องไห้ออกมา

        “ต้องโทรหา คุณโอดีน ให้มารับ” ว่าแล้ว วรกานต์ ก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่พอกดจะโทรออกก็ปรากฏว่าแบตเตอรี่หมด และสายชาร์จก็ไม่ได้เอามาด้วย

        “กรรม! จะมาหมดอะไรตอนนี้ล่ะเนี้ย ให้ตายสิ จะทำไงดีล่ะทีนี้” วรกานต์ มือไม้เย็นเฉียบไปหมด คิดหาทางออกไม่เจอเอาเสียเลย เงินก็ไม่มี โทรศัพท์มือถือแบตเตอรี่ก็หมดซะงั้น เคราะห์ซ้ำกรรมซัดซะจริงๆ เลย

๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘