ขอบคุณที่หย่าฉัน ไอ้คุณสามีเฮงซวย

ตอนที่102 เดี๋ยวก็พลาดหยกชิ้นงามไปเสียหรอก

“เฮ้!พูดอะไรก็หัดเกรงใจเสี่ยวจวินหน่อยสิ นั่นเป็นลูกพี่ลูกน้องเขานะ”

หลีจยงตบไหล่เพื่อนพร้อมเหล่ตามองหยางจวินเพื่อสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายด้วยความสนใจ

“ไฮ้!ไม่ต้องกังวลไปหรอก ถ้าเป็นฉันนะ ฉันก็ไม่เอายัยเจนนี่เป็นภรรยาเหมือนกันอารมณ์ร้ายจะตายไป ไม่เห็นจะน่ารักเลย”

หยางจวินโบกมือบอกเพื่อนเป็นเชิงปฏิเสธกลายๆเขาวิจารณ์หญิงสาวตามจริงอย่างไม่กังวลใจเพราะเคยรับรู้อารมณ์ของเจนนี่เป็นอย่างดีซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ชื่นชอบผู้หญิงเรื่องมากหรือตามติดแน่นยิ่งกว่ากาวเสียอีกจึงบอกความรู้สึกออกมาโดยตรง

“โชคดีที่เสี่ยวหลงไหวตัวทันไม่งั้นคงมีเรื่องวุ่นวายแน่ๆ”

เจียงเฉินแสดงความคิดเห็นตามสถานการณ์ที่เขาวิเคราะห์ได้ซึ่งพบว่าท่าทางของหญิงสาวไม่น่าจะยอมรับความผิดหวังได้ง่ายนัก

“น่าเห็นใจเสี่ยวหลงนะหากต้องแต่งงานกับแม่หนูนี่จริงๆ”

กู้เลี่ยงหวงแสดงความคิดเห็นอีกคนด้วยความเห็นใจเจ้านายถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยนักที่จ้าวหลงทำตัวอกตัญญูต่อบุพการี ทว่าอีกใจหนึ่งเขากลับเห็นใจหากฝ่ายชายจำต้องแต่งงานกับฝ่ายหญิงจริงๆ

จากนั้นทุกคนในห้องจัดเลี้ยงต่างพากันกินดื่มด้วยกันต่อไปโดยไม่สนใจกับเหตุการณ์วุ่นวายเล็กน้อยที่เกิดขึ้นก่อนหน้า

..........

ด้านห้องจัดเลี้ยงอีกห้องหนึ่งของบริษัททริปเปิลเอสเทคโนโลยี

ต้ากุ้ยพูดแหย่ต้ากังให้เข้าไปหาหญิงสาวที่พี่ชายแอบรักซึ่งอยู่ในห้องจัดเลี้ยงของบริษัทนิวแอดเวอร์ไทซ์อย่างกระตือรือร้นว่า

“พี่กังไปสิหาโอกาสยากนะที่บริษัทของสาวสวย จะมาจัดเลี้ยงในห้องติดกันแบบนี้ไปทำความรู้จักกับเธอเลย อย่ามัวแต่เสียเวลาคิดมากอีก ผมอยากมีพี่สะใภ้แล้วนะ”

“งั้นนายก็หาน้องสะใภ้ให้ฉันเสียทีสิไม่ใช่ลอยไปลอยมาแบบนี้ ตอนนี้พวกเรามีงานทำมั่นคงแล้วคงไม่ยากที่จะมีผู้หญิงมาชอบหรอกน่า”

ต้ากังได้ทีรีบพูดแหย่น้องชายเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตนเอง

“เรื่องผมค่อยว่ากันทีหลังแต่เรื่องของพี่กังสำคัญกว่า ไปสิ.....ถ้าไม่กล้าไป ผมจะไปเป็นเพื่อนดีไหม?”

ต้ากุ้ยพบว่าพี่ชายตนเองลังเลใจอยู่ทว่าท่าทางที่ดูเหมือนยังตัดสินใจไม่ได้นั้นทำให้เขาลุกขึ้นฉุดรั้งแขนพี่ชายให้ลุกขึ้นเพื่อไปห้องติดกันในทันทีโดยอาสาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยอีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ

“อ๊ะ!ลองดูก็ได้ หวังว่าฉันจะไม่หน้าแตกกลับมานะ”

ต้ากังพยักหน้าตัดสินใจเด็ดขาดเพื่อหาทางพิชิตใจหญิงสาวที่ตนหลงรักอยู่โดยคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะมีใจให้หากรับรู้ว่าเขาเป็นผู้จัดการของบริษัทอนาคตไกลเช่นนี้

“ใจกล้าๆหน่อยสิพี่ชาย ให้มันรู้ไปสิว่า ระดับพวกเราที่เป็นผู้บริหารบริษัทขนาดนี้แล้วจะไม่สามารถจีบหญิงได้ ก็ให้มันรู้ไป”

ต้ากุ้ยยกมือชูกำปั้นในระดับอกเพื่อให้กำลังใจพี่ชายอย่างจริงใจทำให้ต้ากังสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกกำลังใจขึ้นมา

จากนั้นสองพี่น้องต้าเดินออกไปเคาะห้องพิเศษสองที่อยู่ติดกันเพื่อถามหาหญิงสาวผู้มีนามว่า“เล่าอิ่ง”

ครั้นมาถึงหน้าห้องพิเศษสองแล้วต้ากุ้ยนึกขำพี่ชายที่เกิดอาการกลัวขึ้นมาทันทีทันใดเขาจึงเป็นตัวแทนเคาะหน้าประตูเพื่อถามหาว่าที่พี่สะใภ้แทนอย่างมั่นใจ

พอมีพนักงานเดินมาประตูหน้าห้องต้ากุ้ยจึงถามหาหญิงสาวที่พี่ชายตนเองสนใจว่า

“ขอโทษนะครับไม่ทราบว่ามีคนชื่อเล่าอิ่งมาร่วมงานด้วยไหม?”

พนักงานต้อนรับของบริษัทนิวแอดเวอร์ไทซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยทว่าเธอตอบกลับตามจริงเนื่องด้วยไม่พบ

ท่าทางที่น่าจะมีพิษภัยจากชายหนุ่มสองคนตรงหน้าว่า

“มีค่ะว่าแต่จะให้ฉันไปบอกอิ่งเอ๋อร์ว่าใครมาหาหรือคะ?”

“แฟนคุณเล่าอิ่งมาหาครับพอดีรู้ว่าเธอมางานเลี้ยง ก็เลยจะมารับกลับบ้านครับ”

ต้ากุ้ยเหลือบมองเห็นพี่ชายที่ยังมีอาการประหม่าและไม่กล้าเจรจากับหญิงสาวตรงหน้าจึงทำหน้าที่แทนให้ถึงที่สุดโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะช่วยอำนวยความสะดวกให้

“เอ๊!อิ่งเอ๋อร์ไม่มีแฟนนี่นา พวกคุณอย่ามาโมเมแบบนี้สิ ฉันจะเรียกยามให้มาจัดการนะ”

พนักงานหญิงแสดงท่าทางระมัดระวังตัวมากขึ้นพร้อมขู่สองหนุ่มอย่างระแวงเนื่องจากเธอไม่เคยได้ยินว่าเล่าอิ่งมีแฟนสักครั้ง

“อ๊ะ!ผมพูดผิดไปครับ พอดีพี่ชายผมชอบคุณเล่าอิ่ง เลยอยากจีบเธออย่างตรงไปตรงมาส่วนผมอยากให้พี่ชายมีแฟนเสียที ก็เลยทึกทักเอาว่า เธอน่าจะตอบตกลงเป็นแฟนพี่ชายผมน่ะครับ”

ต้ากุ้ยพบว่าเรื่องราวจะลุกลามบานปลายมากกว่าเดิมจึงรีบยกมือสองข้างขึ้นมาโบกปฏิเสธอย่างกังวลใจพร้อมกับรีบอธิบายให้อีกฝ่ายฟังตามจริง ซึ่งเขาผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจเรื่องราวมากขึ้นพร้อมกับมีรอยยิ้มน้อยๆ ด้วยความขบขันว่า

“อ้อ!อย่างนี้นี่เอง พวกคุณใช้มุขจีบหญิงไม่ตลกเลยนะ แต่เอาเถอะฉันเห็นว่าพวกคุณไม่เหมือนพวกหลอกลวง งั้นฉันจะไปเรียกอิ่งเอ๋อร์มาให้แต่เธอจะสนทนากับพวกคุณไหม? อันนี้ฉันไม่รู้ด้วยนะ”

พนักงานหญิงอมยิ้มอย่างขำขันพลางอาสาที่จะไปบอกกล่าวให้เนื่องจากเธอลอบสังเกตการแต่งกายและเครื่องประดับของสองหนุ่มแล้วพบว่าทั้งคู่ไม่เหมือนคนหลอกลวงแต่อย่างใด

ประการสำคัญคือเสื้อผ้ารองเท้าและนาฬิการวมทั้งแหวนหยกที่ทั้งคู่สวมใส่บนนิ้วมือนั้น บ่งบอกว่าเป็นของดีมียี่ห้อที่ช่วยยืนยันสถานะของอีกฝ่ายว่ามีฐานะร่ำรวยซึ่งน่าจะไม่ใช่คนโกหกแน่นอน

ต้ากุ้ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เหตุการณ์จู่โจมสาวสวยเป็นไปด้วยดีเขาตบไหล่ให้กำลังใจพี่ชายพร้อมกับกระซิบให้อีกฝ่ายเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้อย่างจริงใจว่า

“ถ้าคุณเล่าอิ่งมาแล้วพี่กังอย่ามัวแต่เขินอายอยู่ล่ะ ต้องรีบบอกความในใจไปเลยจะผิดหวังหรือสมหวังก็ไม่ต้องกังวลไป รู้ไหม?”

“เออน่ะ...ฉันรู้แล้วใครเป็นพี่ชายกันแน่?” ต้ากังพยักหน้ารับคำพลางถามกลับคืนด้วยความสงสัย

“แหะๆงานนี้ผมเป็นพี่ชายชั่วคราวละกัน ก็พี่มัวแต่ลังเลอยู่นั่นแหละเดี๋ยวก็พลาดหยกชิ้นงามไปเสียหรอก”

ต้ากุ้ยหัวเราะแห้งๆพร้อมพูดออกตัวเหตุเพราะพี่ชายมัวแต่โอ้เอ้และคิดมากเกินไปจนอาจพลาดโอกาสสำคัญของชีวิตไปได้

“เออ.....รู้แล้วต่อไปไม่ต้องยุ่งล่ะ ฉันจะจัดการเอง”ต้ากังพยักหน้ารับพร้อมพูดดักคอน้องชายอย่างรู้ทัน

“โอเค.....โอเคพูดให้ดีล่ะ บางทีพี่อาจมีแค่โอกาสเดียวเท่านั้นนะ”ต้ากุ้ยกำชับพี่ชายอีกครั้งอย่างเข้าใจ

เมื่อหญิงสาวสวยที่มีนามว่าเล่าอิ่งเดินมาพร้อมกับเพื่อนพนักงานต้อนรับที่เคยสนทนากับสองหนุ่มก่อนหน้าเธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจทว่าอีกใจกลับรู้สึกตื่นเต้นที่เพื่อนบอกว่ามีชายหนุ่มสนใจตัวเองสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการที่ทางครอบครัวกำชับให้ปีใหม่ครานี้จะต้องพาแฟนกลับบ้านให้ได้นั่นเอง

“พวกคุณอยากรู้จักฉันหรือคะ? แล้วพวกคุณเป็นใคร? ทำงานอยู่บริษัทไหนหรือคะ?”

เล่าอิ่งถามพวกเขาเพื่อให้คลายข้อสงสัยเพราะไม่ต้องการพลาดโอกาสสำคัญของชีวิตไปสร้างความประหลาดใจให้กับเพื่อนหญิงที่เดินมาด้วยกันเนื่องด้วยไม่คาดคิดว่าเล่าอิ่งจะยินดีสนทนากับชายหนุ่มแปลกหน้าเช่นนี้ทั้งที่ผ่านมานั้นหญิงสาวแทบจะไม่สนใจชายใดมีแต่ทำงานและทำงานจนกลายเป็นคนบ้างานไปแล้ว

ต้ากุ้ยตบไหล่เรียกสติพี่ชายให้ตอบคำถามเพราะเขาเหลือบเห็นว่าพี่ชายมัวแต่จ้องมองสาวสวยตรงหน้าด้วยแววตาหลงใหลคล้ายกับว่าไม่ได้ยินคำถามจากฝ่ายหญิงที่รัวคำถามเข้าใส่แบบไม่ให้ตั้งตัวทัน

“ครับผมอยากรู้จักคุณเล่าอิ่ง ผมเป็นผู้จัดการบริษัททริปเปิลเอสเทคโนโลยีอยู่ชั้นยี่สิบเก้านี่เองครับ ผมเคยเห็นคุณหลายครั้งแล้วแต่คุณคงไม่รู้ว่าผมแอบสนใจคุณ”

ต้ากุ้ยอยากกัดลิ้นตัวเองที่พูดอะไรเรื่อยเปื่อยไปทั่วโดยไม่ได้สนใจการตอบรับจากหญิงสาวเป็นผลให้เขารู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง

เล่าอิ่งกระพริบตาปริบๆเพราะไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มแปลกหน้าจะอาจหาญโพล่งความรู้สึกออกมาโดยไม่ให้เธอตั้งตัวทว่าหน้าที่การงานที่เขาเอ่ยออกมานั้นกอปรกับการแต่งกายและนาฬิกาหรูที่เขาสวมใส่บนข้อมือของทั้งสองคน ซึ่งเธอเคยพบเห็นมาก่อนจากทางออนไลน์ทำให้รับรู้ได้ทันทีว่าแค่นาฬิกาก็มีมูลค่านับล้านหยวนเข้าไปแล้วฉะนั้นตำแหน่งงานของเขาก็ไม่น่าจะหลอกลวง

“คุณกำลังบอกว่าคุณชอบฉันหรือคะ?”เล่าอิ่งถามซ้ำอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ครับ”ต้ากังตอบกลับพร้อมกับมีใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ต้ากุ้ยเห็นว่าพี่ชายน่าจะสามารถสนทนาสืบสานความสัมพันธ์ต่อไปเองได้จึงตั้งท่าเตรียมตัวกลับห้องเพื่อไปกินเลี้ยงกับลูกน้องต่อทว่าเขาพลันได้ยินเสียงหนึ่งที่เรียกความไม่พอใจจากเขาโดยตรง

“พนักงานพีอาร์สองคนมายืนอออะไรกันอยู่หน้าห้อง?ไปดูแลเจ้านายโน่นแน่ะ นั่นเป็นหน้าที่ที่ต้องทำนะ ไม่ใช่มายืนคุยกับผู้ชายแบบนี้เดี๋ยวฉันรายงานท่านประธานเสียหรอก”

หญิงสาวอีกคนท่าทางเอาเรื่องยืนเท้าเอวพลางส่งเสียงตวาดเข้าใส่เล่าอิ่งกับเพื่อนสาวอย่างไม่พอใจเนื่องด้วยเวลานี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับรองประธานคนใหม่ที่เข้ามาลงทุนร่วมหุ้นกับเจ้านายจึงต้องการให้ลูกน้องในแผนกทำหน้าที่บริการเจ้านายให้ดีที่สุด ไม่ใช่การหลบงานแล้วมาพบปะพูดคุยกับชายหนุ่มเช่นนี้

“ขอโทษค่ะพวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แล้ว”

เล่าอิ่งสะดุ้งด้วยความตื่นตกใจพร้อมกับหันหลังเตรียมไปทำหน้าที่บริการตามคำสั่งของหัวหน้าแผนกด้วยความกังวล

ต้ากังรู้สึกไม่พอใจขึ้นทันใดเขาถือวิสาสะคว้าข้อมือของว่าที่แฟนสาวไว้พร้อมกับบอกเธอเสียงดังฟังชัดว่า

“ไม่ต้องไปแล้วครับไปทำงานอยู่กับผมดีกว่า ผมจะไม่ยอมให้คุณทำงานแบบนี้อีก”

เล่าอิ่งและเพื่อนชะงักไปครู่หนึ่งอย่างคาดไม่ถึงว่าจะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวอยู่จริงในโลกอันโหดร้ายใบนี้เธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาขอบคุณ ทว่าเธอลังเลที่จะตัดสินใจในทันทีเนื่องจากยังไม่ได้รู้จักข้อมูลของชายหนุ่มที่ตั้งท่ามาจีบตนมากพอที่จะให้พิจารณาอนาคตได้

“เหม่!กล้าขัดคำสั่งของฉันเชียวหรือ?”

หญิงสาวหัวหน้างานยังคงยืนกำหมัดตัวสั่นด้วยความโกรธที่พบว่าลูกน้องทำท่าขัดคำสั่งตนเองสร้างความไม่พอใจให้กับ

เธอเป็นอย่างยิ่ง

พลันมีเสียงของจีน่าและเจนนี่เดินมาดูที่เกิดเหตุด้วยความสงสัยที่ให้ลูกน้องมาตามพนักงานไปดูแลตนเองแต่อีกฝ่ายใช้เวลานานเกินไป จึงชวนกันมาดูที่หน้าประตูห้องด้วยความสงสัย

“หัวหน้ากง เกิดอะไรขึ้นหรือ?ทำไมพนักงานต้อนรับไม่มาทำงานละ?”

จีน่าสอบถามหญิงสาวผู้เป็นหัวหน้าแผนกต้อนรับด้วยความสงสัยในเหตุการณ์ที่มีชายหนุ่มแปลกหน้าเข้ามายื้อยุดพนักงาน

ตนเองอยู่หน้าห้อง

“เล่าอิ่งคงนัดผู้ชายไว้ก็เลยมาแอบพบกันค่ะท่านประธานแถมฉันบอกให้กลับไปทำงาน ผู้ชายคนนี้ยังรั้งไว้อีก ที่สำคัญยังบอกอีกว่า ไม่ต้องมาบริการท่านประธานกับท่านรองแต่ให้ไปทำงานกับพวกเขาแทน ช่างน่าไม่อายเสียจริงไม่รู้ว่าเป็นพวกต้มตุ๋นหรือเปล่า?”

หัวหน้ากงรีบกล่าวฟ้องจีน่าและเจนนี่อย่างเอาใจพร้อมกับคาดเดาเหตุการณ์แล้วโยนความผิดให้กับเล่าอิ่งโดยตรง

“เฮ้!คุณพูดให้ดีนะ พี่ชายผมอยากรู้จักคุณเล่าอิ่ง พวกเราเพิ่งมาไม่ได้นัดกันล่วงหน้าเสียหน่อย พูดแบบนี้เดี๋ยวก็สวยหรอก”

ต้ากุ้ยปราดเข้ามายืนขวางหน้าประตูพร้อมชี้นิ้วด่าหัวหน้ากงอย่างไม่เกรงกลัวเขาไม่ยอมถูกตำหนิโดยไม่มีเหตุผลเช่นนี้

“เห็นไหมคะท่านประธาน?พวกเขาเหมือนคนถ่อยเลย”

หัวหน้ากงไม่ยอมแพ้เช่นกันเธอกล่าวฟ้องจีน่าและเจนนี่ด้วยความไม่พอใจชายหนุ่มตรงหน้ามากขึ้น