ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ไม่มีครั้งที่สองข้าเองก็รับจ้างทำงานให้ผู้อื่น หากวันนี้หนังสือถูกขโมยไปทุกคนในร้านต้องช่วยกันออกเงินชดใช้ ข้ามีครอบครัวต้องดูแลเช่นกัน ต้องหาเลี้ยงชีพขอให้ลุงป้าน้าอาทุกท่านได้โปรดเข้าใจ อย่าได้เข้าข้างคนผิดเลย”

        ให้ปล่อยคนก็ได้ แต่หลินหวั่นชิวต้องชี้แจ้งให้ชัดเจนมิเช่นนั้นนางที่เป็นผู้ถูกกระทำจะจบลงด้วยชื่อเสียงว่ารังแกเพื่อนบ้าน

        และเพราะเป็นวันเปิดร้านเช่นกันหลินหวั่นชิวไม่อยากให้เรื่องราวบานปลาย มิเช่นนั้นนางไม่ยอมปล่อยป้าคนนี้ไปง่ายๆ เป็นแน่

        คำพูดของหลินหวั่นชิวทำให้เพื่อนบ้านที่ช่วยพูดวิงวอนรู้สึกร้อนผะผ่าวที่ใบหน้าถูกต้อง หากวันนี้สตรีนางนี้ขโมยของสำเร็จ คนที่เป็นฝ่ายเสียน้ำตาคือพนักงานในร้าน

        ฟู่เหรินถูกสามีตัวเองลากออกไปแต่เพิ่งเดินออกจากซอยกลับถูกใครบางคนเดินตาม

        “ต้าเกอข้าขอดื่มน้ำสักถ้วยที่บ้านท่านได้หรือไม่?”

        สองสามีภรรยาเพิ่งกลับถึงบ้านก็มีสตรีสาวสวมเสื้อกับกระโปรงแยกชุดกันคนหนึ่งเข้ามาถามสตรีสาวนางนี้แค่ส่งสายตาให้ ชายฉกรรจ์ก็ผลักภรรยาตัวเองทิ้งทันที พร้อมกับเปิดประตูเชิญนางเข้าไป

        ทำเอาภรรยาโมโหมาก…

        เดินมาบิดเอวชายฉกรรจ์เต็มแรง

        ชายฉกรรจ์ยกเท้าถีบนาง “ไปไกลๆ ถ้ากล้าลักขโมยให้ข้าขายหน้าอีกข้าจะหย่ากับเจ้าเสีย!”

        สตรีสาวนางนี้อาศัยจังหวะที่สองสามีภรรยาทะเลาะกันมาเดินเข้าห้องครัวเปิดอ่างน้ำเทผงแป้งห่อหนึ่งลงไป

        “แม่นาง หาน้ำเจอหรือไม่?” จังหวะนี้เองที่ชายฉกรรจ์เดินเข้ามาที่ห้องครัวอย่างมีน้ำใจ ขวางทางสตรีสาว

        หากหลินหวั่นชิวอยู่ที่นี่ นางต้องจำได้เป็นแน่ว่าสตรีสาวที่มาขอน้ำกินนางนี้คือทังหยวนที่เป็นลูกน้องของตู้ซิวจู๋

        ถูกอีกฝ่ายเรียกเสียงดัง ทังหยวนขาสั่นเขารีบยัดห่อกระดาษเข้าแขนเสื้อ หันมายกมือปิดปาก พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มให้ชายฉกรรจ์ไปด้วย

        ร่างกายครึ่งท่อนของชายฉกรรจ์เสียววาบ

        รอยยิ้มลามกนั่นทำเอาทังหยวนเกือบอ้วก

        เขาต้องพยายามกล้ำกลืนคิดในใจว่าไม่กล้าทำเสียเรื่อง มิเช่นนั้นจะถูกคุณชายส่งไปหอนางโลม

        ตอนนี้เขาประหม่าจนน่องขาจะเป็นตะคริวแล้ว

        “ขอบคุณต้าเกอ ข้าดื่มเสร็จแล้วพี่ชายข้ารออยู่ด้านนอก ไม่ขอรบกวนต้าเกออีก เงินสองอีแปะนี้ถือว่าเป็นค่าน้ำ” ทังหยวนบีบเสียงพูด มอบเงินสองเหรียญให้ชายฉกรรจ์

        “ไอ๊หยา ก็แค่น้ำหนึ่งคำ…” ชายฉกรรจ์พูดเช่นนี้ แต่มือกลับยื่นออกมารับเงินฉวยโอกาสลูบมือทังหยวนไปด้วย…โอ้โห มือนิ่มกว่านังแก่น่ารำคาญที่บ้านเยอะ

        ทังหยวนเกือบตบหน้าเขา

        เขาดึงมือคืนจากชายฉกรรจ์และรีบวิ่งออกไปอีกฝ่ายย่อมไม่กล้ารั้งเขาไว้ ลวนลามนิดหน่อยเป็นพอ

        รถม้าที่จอดอยู่ในมุมเลิกม่านขึ้นตู้ซิวจู๋ชะโงกหน้าออกมาถามทังหยวน “เรียบร้อยหรือไม่?”

        ทังหยวนพยักหน้า “เรียบร้อยขอรับ”

        ตู้ซิวจู๋เลิกคิ้วอย่างดูดี มุมปากยกยิ้มทังหยวนตัวอ่อนยวบ คุณชายของพวกเขาแต่งเป็นสตรีเช่นนี้แล้วงดงามยิ่งนัก

        “หยวนเป่า เจ้าไปจับตาดูไว้หากทังหยวนทำพลาดก็อัดสั่งสอนสองสามีภรรยาคู่นั้นเสีย!”

        “ขอรับ คุณชาย”

        ฟู่เหรินนั่นกล้าก่อความวุ่นวายที่อันอี้จวีหวั่นชิวออกหน้ามากไม่ได้ แต่เขาไม่ได้ใจดีเช่นนั้น

        นึกถึงหน้าของหวั่นชิวกับดวงตาที่เป็นประกายราวกับเด็กแรกเกิดของนางใจตู้ซิวจู๋ร้อนรุ่มขึ้นมา แต่เพียงพริบตาก็ยิ้มขมขื่นแม่นางผู้เพียบพร้อมมีเจ้าของแล้ว

        แต่ถึงจะไม่มีเจ้าของ…ด้วยสถานการณ์ของเขา…ลืมเสียเถิด อย่าทำร้ายผู้อื่นดีกว่า

        ตกค่ำปิดร้าน หลินหวั่นชิวจ่ายค่าแรงให้ผู้คุ้มกันกับมือปราบคนเหล่านี้ต่างก็ดีใจมาก

        นางนับจำนวนสินค้า เติมสินค้าเข้าไปกลับห้องไปทำบัญชี วันเปิดร้านนางขายได้แปดร้อยกว่าตำลึง แต่ตู้ซิวจู๋เพียงคนเดียวก็ซื้อไปแล้วสามร้อยกว่าตำลึง

        ราคาสินค้าของอันอี้จวีไม่ได้ถูกความจริงแล้วแปดร้อยตำลึงนี้ถือว่าสินค้าถูกซื้อโดยลูกค้าแค่ไม่กี่คน

        หนังสือชุดเดียวสี่สิบตำลึง เล่มละสิบตำลึงหักส่วนที่ตู้ซิวจู๋ซื้อออก รายรับที่ได้จึงอยู่ที่สี่ร้อยกว่าตำลึง

        แต่หลินหวั่นชิวก็ยังมีความสุขมากอยู่ดีของพวกนี้ต้นทุนไม่สูง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดรวมกับค่ามือปราบ ผู้คุ้มกัน คณะเชิดสิงโตนักกายกรรม รวมแล้วตกวันละประมาณเจ็ดสิบตำลึง

        ช่วงแรกยังต้องเชิญมือปราบกับผู้คุ้มกันมาดูแลแต่วันหน้าไม่ต้องเชิญแล้ว ต้นทุนจึงลดลงอีก

        “ฉันหาเงิน ฉันหาเงินไม่รู้จะใช้อย่างไรดี…มือซ้ายถือโนเกีย…มือขวาถือโมโตโรลา…ฉันซื้อน้ำเต้าหู้สองชามดื่มหนึ่งชาม เทหนึ่งชาม…” หลินหวั่นชิวเก็บเงินนอนฮัมเพลงบนเตียงอย่างมีความสุข

        แต่เวลานี้ครอบครัวฟู่เหรินที่ขโมยหนังสือเมื่อตอนกลางวันกลับกำลังร้องโหยหวน

        ทั้งครอบครัวท้องเสียแบบกะทันหันหลุมส้วมไม่เพียงพอ บ้างก็ถ่ายบนเตียง บ้างก็รดกางเกง บ้างก็กลางลานบ้าน…

        ไอ๊หยา เหม็นหึ่งไปทั้งบ้านลุกจากเตียงในวันรุ่งขึ้นไม่ไหว

        เพื่อนบ้านทนดูไม่ได้ ช่วยเชิญหมอมาดู

        หมออุดจมูกเข้าไปเนื่องจากกลิ่นเหม็นมากจึงคิดค่าตรวจเพิ่มยี่สิบอีแปะทั้งครอบครัวเสียดายเงินแทบไม่ไหว

        วันก่อนภรรยาบ้านนี้ไปขโมยของจนขายหน้าพอกลับมาก็ท้องเสียกันทั้งบ้าน เหล่าเพื่อนบ้านต่างบอกว่ากรรมตามสนองคงกินของที่ขโมยมาจากที่ใดไม่รู้เลยเป็นเช่นนี้

        ชื่อเสียงของครอบครัวนี้เหม็นโฉ่เหมือนอุจจาระในบ้านทันที

        ยายสวีได้ยินเรื่องนี้ตอนไปซื้อผักกลับมาแล้วเล่าให้หลินหวั่นชิวฟัง หลินหวั่นชิวฟังเป็นเรื่องตลกเสี่ยวฮวากับเสี่ยวเฉ่าชอบใจมาก

        ถ้าของในร้านโดนขโมย พวกนางต้องจ่ายเงินชดเชยตอนแรกเด็กสาวทั้งสองปรึกษากันว่าจะไปสั่งสอนสตรีคนนั้นอย่างไรดีคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับบ้านไปแล้วจะโดนกรรมตามสนอง

        สมน้ำหน้า!

        สามวันแรกที่เปิดร้านเป็นไปอย่างคึกคักนอกจากวันแรก วันที่สองกับวันที่สามมีรายรับประมาณสามร้อยตำลึง

        ความตื่นตกใจจากยอดเงินเจ็ดแปดร้อยตำลึงในวันแรกทำให้พวกนางยิ่งคาดหวังทว่าผลที่ออกมากลับน่าผิดหวัง วันต่อๆ มาขายได้แค่สามร้อยกว่าตำลึงเสี่ยวฮวากับเสี่ยวเฉ่าท้อใจเล็กน้อย

        หลินหวั่นชิวบอกพวกนางว่า “เพิ่งเปิดกิจการแต่ขายได้ขนาดนี้ถือว่าไม่ได้แย่นักอนาคตจะมีวันที่ขายได้แค่ไม่กี่สิบตำลึงหรือน้อยกว่านั้นอีก พวกเจ้าจะท้อถอยไม่ได้พวกเราทำการค้า มีกำไรเข้ามา ไม่ขาดทุนก็พอแล้วของที่พวกเราขายไม่ใช่ของกินที่ต้องซื้อทุกวัน ไม่ได้เป็นที่นิยมขนาดนั้น วางใจเถิดไม่ว่าจะได้แค่ไหนข้าไม่ลดค่าแรงพวกเจ้าเป็นแน่!”

        เด็กสาวทั้งสองคิดตามแล้วก็รู้สึกว่าใช่จะให้ขายได้สองสามร้อยตำลึงทุกวันหรือ?

        ผ่านไปอีกสองสามวัน ลูกค้าน้อยลงมากยอดขายเหลือเพียงหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึง

        หลินหวั่นชิวพึงพอใจมาก ต่อให้ขายได้แค่วันละร้อยตำลึงเดือนหนึ่งก็ได้สามพันตำลึง

        หักต้นทุนออกไม่ว่าอย่างไรก็มีเงินคงเหลือสองพันกว่าตำลึง

        แต่แน่นอนว่านี่เป็นเพราะหลินหวั่นชิวจำกัดจำนวนสินค้าเช่นกันใช้กลยุทธ์กระตุ้นความอยาก หากมีของเยอะจนทุกคนซื้อได้หมดก็คงขายราคาแพงไม่ได้

        อีกอย่าง หาเงินได้เยอะเกินไปมีแต่จะเป็นที่อิจฉา หลินหวั่นชิวตัดสินใจว่าไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจไว้จะดีกว่า

        ทว่าอันอี้จวีก็ยังโดนเพ่งเล็งอยู่ดีมีโจรมาบุกในคืนวันนั้น